Εσύ.

Ιουλίου 2, 2015

fortress_europe__spiros_derveniotis

Όπως σου έχουν πεί αρκετοί πρίν από μένα, την Κυριακή επιλέγεις να δεχτείς ή όχι μια πρόταση που δεν υπάρχει πιά στο τραπέζι. Κάνουν λάθος όμως όσοι εννοούν το «Preliminary Dept Sustainability Analysis». Η πρόταση που δεν υπάρχει πλέον στο τραπεζι ειναι η «Ευρώπη των Λαών».Η Ένωση της Δημοκρατίας, της Ευημερίας και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αυτή η Νεφελοκοκκυγία των Ναιυρωπαίων, έχει πεθάνει πρό πολλού.

Το πρώτο θανάσιμο πλήγμα ήρθε όταν διάφορα έθνη που τη συναπαρτίζουν διεξήγαγαν δημοψηφίσματα για το μέλλον της, και όταν το αποτέλεσμα δεν ήταν το «πρέπων», το γκρίζο διευθυντήριό της απλά έκανε ότι δε συνέβει το δημοψήφισμα, και δεσμευόταν να το επαναλάβει μέχρι να αποφασίσουν οι πολίτες «το σωστό».

Το δεύτερο θανάσιμο πλήγμα ήρθε όταν η προς τα έξω υποστήριξη της «ελεύθερης διακίνησης πολιτών» έγινε Frontex, Δουβλίνα, Φράχτες, νάρκες, στρατόπεδα συγκέντρωσης και υγροί τάφοι.

Μετά ήρθε η Κρίση. Μια κρίση που ξεκίνησε από την καρδιά του Deregulated Capitalism, και διέδωσε στη Γηραιά Ήπειρο μια Νέα Πανούκλα: την κοσμοθεωρία ότι οι Τράπεζες αξίζουν κάθε προσπάθεια για σώσιμο ενώ τα κράτη όχι,ότι η «Ελεύθερη Αγορά» δικαιούται να «παίρνει ρίσκα» αλλά όταν τρώει τα μούτρα της να πληρώνεις εσύ τα σπασμένα, και μετά αλώβητη να σου ξαναπουλάει το φάρμακο για την αρρώστια που η ίδια είναι.

Αυτό είναι το βρώμικο μυστικό, αυτός είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο πίσω απ’ το πεντάμηνο θέατρο της διαπραγμάτευσης: ένας-ένας, απρόσεκτοι ή απλά ξεδιάντροποι «παίκτες» το έχουν παραδεχθεί σε διάφορα στάδια: Δεν. Υπάρχει. Χώρος. Για την. Βρωμοδημοκρατία. Σας. Εχουμε δουλειές να κάνουμε, και όπως κάθε μπίζνεσμαν, θέλουμε να ρίξουμε το «κόστος μονάδας». Δίχτυ ασφαλείας, Κράτος Πρόνοιας, Συλλογικές Συμβάσεις και Αξιοπρεπείς Μισθοί; This is so last century, είναι κενά λόγια για να τα απαγγέλουν στη Βουλή των Εφήβων στο ποίημα «τι είναι η Ευρώπη μας;»

Φοβισμένοι Μενουμευρωπαίοι Χιλιαστές μαζεύονται στο Ξορκισμένο Σύνταγμα ψάλοντας τη Μάντρα «Φοβόμαστε. Μέσα στο Μαντρί τουλάχιστο υπάρχει η σιγουριά του γνώριμου». Μόνο που «το γνώριμο» είχε την ευκαιρία να δοκιμαστεί επί πέντε ολόκληρα χρόνια. Η συνταγή του ήταν τόσο πετυχημένη, που οι πολίτες χόρευαν στους δρόμους όταν ξήλωσαν ατιμωτικά τους υπεύθυνους μετά απο μια πενταετία που έτρωγαν ξύλο και χημικά όταν τολμούσαν να διαμαρτυρηθούν για τις διαλυμένες ζωές τους.

Και τώρα «η Ήπειρος της Ελευθερίας και  της Δημοκρατίας» σου λέει ότι δεν ψήφισες «σωστά», και μπορείς να τρώς κονσέρβες σκύλου μέχρι να ξηλώσεις την ίδια σου την εκλεγμένη κυβέρνηση, και να παλινοστήσεις τα ίδια ανδρείκελα που «μας φτάσανε μεν ως εδώ» αλλά είναι τα «οικεία πρόσωπα» που ανενδοίαστα προμοτάρουν οι «Θεσμοί» επειδή  θα φροντίσουν χωρίς πολλές κόνξες να παραμείνεις «εκεί».

Αν όλο αυτό σου βγάζει νόημα, αν σου φαίνεται λογικό, αν ακόμα περισσότερο, σου φαίνεται σωστό και δίκαιο και ο Τρόπος να ζείς τη Ζωή σου, by all means: φήφισε «Ναί» και δέξου αδιαμαρτύρητα την (κατα ομολογία τους) ακόμα σκληρότερη και τιμωρητική «Σιδηρά Παρθένο» που σου ετοιμάζουν για μετά. Αλλά να χαρείς, μη μου ζαλίζεις τον έρωτα ότι το κάνεις για το «Ευρωπαϊκό Μέλλον», την «Προοπτική» και την «Ελπίδα»-δεν έχεις, δε δικαιούσαι  και δεν θα πάρεις τίποτα από αυτά.

Και προπαντώς μην τολμήσεις να πείς ότι το κάνεις «για τα παιδιά σου». Όταν το 2008 «τα παιδιά σου» βγήκαν στους δρόμους Προπομποί και Προμηθείς, οι ίδιες καβαντζωμένες μούρες που σου πουλάνε τώρα «Ευρωπη της Ευθύνης», συνέγραφαν τότε ιερεμιάδες για τους «αλήτες που διακόπτουν θεατρικές παραστάσεις».

Δεν έχω κάτι άλλο να σου πώ, είμαι μόνο ένας άνθρωπος με ένα μπλόγκ, ένα σινιάλο πισω από το Τείχος των καναλιών, των free press, επιφανών τραγουδοποιών και αθλητών που καβαντζώθηκαν στις Ολυμπιάδες, και του Δημάρχου «όλων» των Αθηναίων, που ξεδιάντροπα παίρνει τη Μία θέση όταν η Πόλις έχει σχιστεί στα δύο.

Βρίσε όσο θέλεις τους «ερασιτέχνες, άσχετους, επικίνδυνους» αν αυτό  θα σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα για το γεγονός ότι έχεις εγκολπώσει τόσο την προπαγάνδα, που δε διανοείσαι να αποδώσεις ΚΑΜΙΑ ευθύνη στην «άλλη πλευρά του τραπεζιού». Ο,τι όμως και να έχεις να καταλογίσεις στην κυβέρνηση, ένα πράγμα δε μπορείς να αρνηθείς: Ότι, αντίθετα με τα δικά σου πουλέν, αυτοί έδωσαν σε ΕΣΕΝΑ το δικαίωμα να αποφασίσεις για το μέλλον σου.

Σού έδωσαν επιλογή όταν οι άλλοι σου γαυγίζουν τελεσίγραφα.

Την Κυριακή, σκέψου τουλάχιστο αυτό.

Γιατί ό,τι κι αν ψηφίσεις, την Κυριακή, χάρη σ’ αυτούς, μιλας Εσύ.

Ο Εθελοντισμός Απελευθερώνει (μια εθελοντική συνεισφορά στο επικοινωνιακό του TEDx)

Ιουνίου 4, 2015

10420748_840707239342432_4593431501203809939_n

Aυτό είναι το screenshot/εφιάλτης του επικοινωνιολόγου. Μeaning, ότι ενας πελάτης που θεωρεί ότι ο ίδιος «τό ‘χει», αναλαμβάνει να γράψει το υπεργαμάτο τσαχπινογαργαλιαρικο κείμενο, χώνωντας και τα απαραίτητα «κλεισίματα ματιού» (game of thrones reference) που θα σπάσουν τον πάγο για να παίξει μετά το κοινό του σα βιολάκι. Όπως γίνεται πάντα όταν κάποιος μεσήλικας προσπαθεί να μιλήσει «τη γλώσσα των νέων», τα ίντερνετς εξερράγησαν σε διόλου κόσμιους χαρακτηρισμούς.

Θέλοντας μια επίσημη τοποθέτηση για την ουσία του θέματος, έθεσα το ερώτημα «γιατί βαρβάτο εισητήριο αλλά απλήρωτοι εθελοντές;» στα social media της διοργάνωσης. Μου απάντησαν με blog post, οπότε σεβόμενος την αρχή της αναλογικότητας στην απάντηση, απανταω κι εγω μέσα απ’ το blog μου:

Απο το «by the book» damage control του, αντιλαμβάνομαι ότι μια ειδικότητα που δεν αφήνει στο έλεος απλήρωτων εθελοντών το TEDx Athens​ είναι αυτό του υπεύθυνου επικοινωνίας. Μαθαίνουμε λοιπόν απ’ το επαγγελματικότατα φιλοτεχνημένο πόστ (που την κατάλληλη στιγμή θα πατήσει τις προμελετημένες χορδές «φιλάνθρωπου κινηματισμού») ότι το ΤΕDx εχει τόσο βαρβάτη είσοδο, γιατι «το TEDx έχει έξοδα.» Για να να έρθουμε στο θέμα που μας ενδιαφέρει, ένα απ’ αυτά που αναφέρουν ως τέτοιο, είναι η «παραγωγή έντυπου υλικού (αφίσες κτλ)». Ωπα, κατσε! Αυτό (το έντυπο υλικό) («print, ντέ») δεν είναι αυτό που ζητάγανε «εθελοντές με μεράκι»  με ανταμοιβή «περνάμε καλά στα ξενύχτια μας και θα σας ανεβασω και στις facebook pics μου»; Με πιό κριτήριο αποφασίζεται ότι «αυτή η υπηρεσία πρέπει να πληρωθεί, ενώ για εκείνη θα απευθύνουμε τσαχπίνικο κάλεσμα ελπίζοντας ότι εκεί έξω υπάρχουν αρκετές ψωνάρες πρόθυμες να χαλάσουν την ίδια τους την πιάτσα δίνοντας δωρεάν δουλειά σε μια ακριβοπληρωμένη high profile διοργάνωση που χρεώνει an arm and a leg για το προνόμιο να «τρίψεις αγκώνες» με την κρίμ ντε λα κρέμ του «εντερπρενούρσιπ τζετ σετ»; Ποιό άλλο κριτήριο εκτός του προφανούς, ότι αν πείς στο μάστορα στο εκτυπωτηριο «θα πληρωθείς με instagram selfies και swag points» θα σου βάλει «χίλια δυό όμορφα πράγματα» εκεί που δε λάμπει ο ήλιος; Ας μας απαντήσει κάποιος πειστικά σ’ αυτό , και υπόσχομαι να το κάνω «idea worth to spread».

Eφημερίδα: Οδηγίες Χρήσεως

Μαΐου 25, 2015

strip27

Δε θέλω να σχολιάσω σε βάθος την αφορμή για την οποία γράφεται αυτό το post. Αλλωστε θα αποτελέσει τις προσεχείς εβδομάδες τη θεματολογία του στριπ που φέρει τον τίτλο αυτού του post. Long story short και χωρίς πολλά spoilers, μια ανάρτησή μου στο facebook που αφορούσε πρακτικές της διεύθυνσης της Εφημερίδας των Συντακτών, ενόχλησε (αναμενόμενο) την αυτή διεύθυνση, η οποία «μου μετέφερε» ότι δεν είναι σωστά πράγματα αυτά να κράζουμε στα σόσιαλ μήντια, αλλά αν έχω ή θέλω να πώ κάτι, να στείλω ενα κείμενο στην εφημερίδα και αυτό να δημοσιευτεί.

Όπως προείπαμε έχω ήδη μια στήλη η οποία ασχολείται ακριβώς με τέτοια θέματα, αλλά επειδή το setup to punchline αναγκαστικά συμπυκνώνει τα ζητήματα, θα ήθελα να επεκταθώ εδώ στο τι σημαίνει αυτό το αίτημα της διεύθυνσης το σωτήριο έτος 2015.

Οι ελληνικές (και όχι μόνο) εφημερίδες έχουν ενα βαρύ και συνοφρυωμένο παρελθόν. Την εποχή που «ανεβοκατεβάζαν κυβερνήσεις» αποτελούσαν τον καλύτερο καθρέφτη της πολιτικής σκηνής της οποίας αποτελούσαν άλλωστε άλλο ένα σκέλος: κάργα ανδροκρατούμενες, τέρμα ιεραρχικές, αφόρητα γεροντοκρατούμενες και σφαλιστά εσωστρεφείς και περίκλειστες.

Πολύ νερό έχει κυλήσει έκτοτε στο αυλάκι, κυρίως απ’ το ’74 και μετά, και κυρίως χάρη στην «Ελευθεροτυπία» και την κληρονομιά της. Όπως κάθε κλειστό σύστημα, όταν εξωγενείς παράγοντες άλλαξαν δραματικά το οικοσύστημα γύρω τους,  οι εφημερίδες έπρεπε να αλλάξουν ή να πεθάνουν.

Επέλεξαν και τα δύο. Με την επέλαση της τηλεόρασης, επέλεξαν να μιμηθούν τη ρηχότητα και την αμεσότητά της, κρατώντας τα χειρότερα στοιχεία και απο τα δύο μέσα. Με την έλευση του ίντερνετ χάσανε τελείως τη μπάλα. Με τα χίλια ζόρια πείστηκαν ότι χρειάζονται και site, με τα χίλια πεντακόσια ζόρια κατάλαβαν ότι πρέπει να τα ανανεώνουν 24/7, με τα δύο χιλιάδες ζόρια κάτι πήρε τ΄αυτί τους για τη δύναμη των social media-και τη μίσησαν όπως ο γέρος το ζευγαράκι που φασώνεται στο λεωφορείο.

Προσπάθησαν είναι η αλήθεια. Στήλες με τα «καλύτερα tweets» θεωρούνται πλέον απαραίτητο «αλατοπίπερο» μαζί με τα ζώδια και το σταυρόλεξο, αντικαθιστώντας τις αλήστου μνήμης «στήλες media» μεσα στα media, εκείνες τις αλησμόνητες στήλες όπου τα αφεντικά έβαζαν τους παραγιούς να «στέλνουν μηνύματα» και γραπτά κεφάλια αλόγου ο ένας στον αλλον (αμένσιοτα από πριν να είναι κούλ, γατάκια!) όπως και να πλέκουν το εγκώμιο της γαματοσύνης και επιρροής τους ,ελπίζοντας ότι όλο και κάποιος απρόσεκτος διαφημιστής θα τσιμπήσει στη φωτοτυπημένη αποδελτίωση και θα πείσει τον πελάτη να διαφημιστεί στο σαπάκι τους.

Προσπάθησαν-αλλά το αποτέλεσμα ήταν θλιβερό και αμήχανο σαν το Γέλτσιν σε «εκείνη» την προεκλογική εκστρατεία. Θεωρώντας (ως επι το πλείστον σωστά) ότι οι εφημερίδες γράφονται και διαβάζονται από γέρους, έχουν (πεντε χρόνια μετά την «αραβική άνοιξη») «λεξικό τουητερ: τι είναι retweet, τι είναι hashtag, τι είναι fav»-το 2015.

Πράγμα που μας φέρνει πίσω στην αφορμή αυτού του σημειώματος. Ο διευθυντής μιας εφημερίδας «των συντακτών» (πρώτο οξύμωρο), εφημερίδας που ξόδεξε ένα ούκ ευκαταφρόνητο ποσό για να εκσυγχρονίσει το site της ωστε να είναι συμβατό με τη  mobile μετενσάρκωση της ψηφιακής ζωής,  θεωρεί «πρέπουσα οδό» για μια παρέμβαση που αφορά την εφημερίδα, η παρέμβαση αυτή να μπεί στο θνησιγενές έντυπο φύλο.(δεύτερο οξύμωρο).

Αυτό σημαίνει ένα από δύο κακά πράγματα: ή εικάζει ότι στο δρόμο μέχρι το τυπογραφείο μπορούν να επιστρατευτούν τα παραδοσιακά όπλα που έχουν οι συντονιστές των εντύπων («δημιουργικό» κόψιμο «επειδή δε χωρούσε», επιλεγμένος τίτλος, απάντηση του θιγόμενου με bold και έχοντας εκ των πραγματων «την τελευταία λέξη»)

ή όντως δεν έχει καταλάβει το νέο τοπιο, τις δεκάδες ψηφιακές προεκτάσεις των εντύπων, τον εκδημοκρατισμό του ίντερνετ που επιτρέπει τον άμεση έλεγχο και ενίοτε την αποδόμηση των δημοσιογραφικών παρεμβάσεων, in real time, 24/7.

Ό,τι από τα δύο και να συμβαίνει, δε θα μπορούσε να συμβαίνει σε πιό λάθος έντυπο. Η Τέταρτη Εξουσία έχει σταματήσει ανεπιστρεπτί να είναι μονόδρομος πομπός. Η σχέση με τον αναγνώστη έγινε οριστικά αμφίδρομη. Αυτό ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΙ ΕΚΑΤΟ σε ενα πείραμα όπως η «Εφημερίδα των Συντακτών». Tα «συνεταιριστικά μέσα» είναι υποτίθεται τα «γνήσια τέκνα της ανάγκης» να μην ελέγχεται η ενημέρωση από αθέατα συμφέροντα. Ο τίτλος «Εφημερίδα των Συντακτών» είναι μια υπόσχεση, για ένα γυάλινο σπίτι όπου οι κρίνοντες κρίνονται κι αυτοί και όπου καμία σκιά δε νοείται να υπάρχει στο «πως φτιάχνεται το λουκάνικο».

 

«Μοναδικοί εργοδότες οι αναγνώστες μας» αναφέρει η πρωμετωπίδα στη facebook page της εφημερίδας.

Προς τι λοιπόν η μομφή και η απορία επειδή κάτι γράφτηκε στο ίντερνετ;

Σύμφωνα με το μότο της εφημερίδας, τελικά όντως έστειλα το κείμενο στο διευθυντή :p

The Idiot’s Guide to «the Varoufakis finger»

Μαρτίου 19, 2015

090719-fake-moon-landing

Σήκωσε ή δε σήκωσε μεσοδάχτυλο ο Βαρουφάκης στους Γερμανούς; Ένας βλοσυρός Γερμανός Πρετεντέρης (ναι, ξέρω, πλεονασμός) έκανε ολόκληρη εκπομπή για να εγκαλέσει τον Έλληνα Υπουργό. Στα καπάκια βγήκαν οι δημιουργοί του επικό βιντεο κλίπ «V for Varoufakis» και παρουσίασαν μια εκτενή αναπαράσταση για το πως ο Βαρουφάκης έχει δίκιο οτι το video ήταν doctored, και ορίστε πως το κάναμε. Ήταν τόσο κρυστάλινη και σφής η εξήγηση, που γέννησε δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές αναγνώσεις του ίδιου βίντεο:

Ελα ντάξει, είναι σαφές τι έγινε: παραποίησαν το βίντεο για πλάκα, κάποιοι γερμανοί μαλάκες το πήραν στα σοβαρά και σήκωσαν θέμα, άλλο που δεν ήθελαν.

-Έλα ντάξει, είναι σαφές τι έγινε: ο Βαρούφ έκανε το κωλοδάχτυλο, οι γερμανοί (στο δίνω) το καναν θέμα εκτός context, και η Γερμανική Ελληνοφρένεια έκανε κατόπιν εορτής μούφα βίντεο για το πως φτιάξαν μούφα βίντεο.

To επεξηγηματικο βίντεο επιστρατεύει επίτηδες «δημιουργική ασάφεια» για να υπογραμίσει το μείζων θέμα, το πόσο εύκολο είναι να μανιπουλάρεις μια είδηση. Λέει όμως και το εξής: «Απ’ την Κυριακή περιμένουμε να μας πάρει κάποιος τηλέφωνο να μας ρωτήσει ποιά είναι τελικά η αλήθεια. Τι πιό απλό, να μας ρωτήσουν και να τους πούμε. Δεν πήρε ποτέ κανείς.

-Ναι, αλλά στο αυθεντικό βίντεο του 2013 το κωλοδάχτυλο φαίνεται κανονικά. Νά το, εδώ:

To βίντεο αυτό ανέβηκε το 2015. Βίντεο με προγενέστερη ημερομηνία δεν έχει ανευρεθεί, αλλωστε στην εκπομπή γίνεται ειδική μνεία για το ότι χρειάστηκαν ειδικά «κονέ» για να βρεθεί το υλικό της Κροατίας.

-Ναι, αλλα τελικά ο Βαρουφάκης το παραδέχτηκε, και ζήτησε και συγνώμη.

Wishful thinking από τύπους που τον προφέρουν «Μπαρουφάκης» και χαχανίζουν μόνοι τους με το αστείο τους. Το τελευταίο tweet του Βαρουφάκη πάντως επέμενε στη δική του εκδοχή.

-Ελα ρε μαλάκα, αφού ο ίδιος ανέβασε στο τουίτερ το «undoctored» video, και το δάχτυλο φαινόταν κανονικά. Γελάει ο κόσμος.

Yπάρχει λόγος που βάζει το «undoctored» σε εισαγωγικά και για το ότι μιλάει για βίντεο που ανέβασαν τα «unscrupulous media».

-Ναι αλλά το παραδέχτηκαν οι ίδιοι οι παραγωγοί της εκπομπής ότι το κάνανε για πλακα. Το γράφει το News 247/o Guardian/το Spiegel.

Τα ξένα ρεπορτάζ αδυνατούν να βγάλουν συμπέρασμα, και επιστρατεύουν διατυπώσεις τύπου «αλήθεια ή ψέμμα; ό,τι και να συμβαίνει, το μόνο σίγουρο είναι ότι…» και σολάρουν μετά. Τα ελληνικά κάνουνε ενα one-up και όπως πάντα βγάζουν ρεπορτάζ απ’ τον κωλο τους.

-Nαι, αλλά οι επικεφαλείς του Φεστιβάλ όπου μίλησε τότε ο Βαρουφάκης φυλάνε σταυρό ότι το βίντεο είναι αληθινό.

Again δημιουργική ασάφεια: λένε μάλιστα ότι δεν υπάρχει ένα, αλλά δύο «κωλοδάχτυλα».Το δεύτερο αναφερόμενο στην Αργεντινή που επίσης «sticked the finger». Αν καποιος δεί ωστόσο το επίμαχο σημείο, ο Βαρουφάκης δε σηκώνει κανένα δάχτυλο. Αυτό που λένε οι διοργανωτές είναι ότι η επίμαχη φράση ειπώθηκε, όχι οτι η επίμαχη κίνηση έγινε.

-Ναι, αλλά η Lifo εγραψ…

ΣΛΑΠ!

The Idiot’s Guide to Watching Star Wars for the First Time.

Μαρτίου 17, 2015

vlcsnap-2015-03-17-16h19m33s226

There has been an awakening. Do you feel it? Λίγο η επερχόμενη Έβδομη Ταινία, λίγο ότι όλο και περισσότεροι νουμπάδες εκνευρίζονται που δεν πιάνουν τα 143 Star Wars related memes που κατακλύζουν το internet in a slow day, μια ουκ ευκαταφρόνητη μερίδα γυναικών αποφάσισε να δεί επιτέλους τι σκατά είναι αυτό το πράμα (οι άντρες το ‘χουν δεί όλοι.) Θεωρώ Ιερό Καθήκον μου να τις εφοδιάσω με εναν δεκάλογο  Συμβουλών Επιβίωσης αν θέλουν να μη χάσουν: α) έξι ή δώδεκα ώρες απ’ τη ζωή τους και β) τη σχέση τους. Here goes nothing:

1. Δείτε το μόνες σας.

Η ταινία δε χρειάζεται δεκανίκια. Σίγουρα δε χρειάζεται κάποιον δίπλα σας να λέει συνέχεια «αυτό πρόσεξε το, εχει σημασία μετα» «αυτό δεν υπήρχε πριν, το αλλαξε ο Lucas το 97 σε μπλέ και το 2006 σε συκλαμέν, αλλά όλοι προτιμαμε το ορίτζιναλ βερμιγιόν» «αυτός είναι ο τέτοιος του αποκείνου αλλα θα το μάθουμε μετά». Δείτε το παρθένες, όπως όλοι εμείς που ένα μαγικό βράδυ σε κάποια σκοτεινή αίθουσα ανακαλύψαμε τη Δύναμη.

2. Δειτε μονο «τα παλιά».

Τα «καινούργια» είναι μια CGI πούτσα με υπέροχες στιγμές ανάμεσα σε βαρετά ημίωρα.

3. Αν ντε και καλά θέλετε να τα δείτε «όλα» δείτε τα με τη σωστή σειρά.

Δηλαδή πρώτα «τα παλιά» σε σειρά, (4-5-6) και μετα «τα καινούργια» σε σειρά (1-2-3). Η ιστορία δομήθηκε για να ειπωθεί έτσι.

4. Αν στην πρώτη μισή ώρα δε σας ψήσει, παρατήστε το.

Δε σας κάνει και δε γίνεται καλύτερο μετά. It’s a boy’s movie. Δεν είναι για όλους και δε φταίτε εσείς αν δε σας αρέσει.

5. Ό,τι απορία έχετε («γιατί ο κακός φοράει συνέχεια μάσκα;») θα σας λυθεί. Μέχρι το τέλος της τριλογίας, θα δούμε τα εντόσθια και τους εσωτερικούς μηχανισμούς από ο,τιδήποτε στην αρχή μας μάγεψε ακριβώς με το μυστήριό του.

6. Δείτε το σε ό,τι μέγεθος οθόνη γουστάρετε

(επιβιώνει σε οποιοδήποτε φορμάτ) αλλά κάντε στον εαυτό σας τη χάρη να το δείτε με καλό ήχο.

7. «Μαλάκα μου ο Χάρισον Φόρντ είν’αυτός;»

Ναι, ήταν κάποτε ΤΟΣΟ νέος. Ετοιμαστείτε να επαναλαβετε την ατάκα τα Χριστούγεννα, εμφανίζεται και στο καινούργιο Star Wars.

8. Μην περιμένετε να εμφανιστεί ο Σπόκ.

Αυτό είναι «το άλλο» franchise» και καμία που τα μπέρδεψε μπροστά σε γνώστες δεν έζησε για να το διηγηθεί

9. Αν θέλετε οπωσδήποτε να δείτε κάτι με ρεαλιστικούς εξωγήινους,

μπείτε σε φόρουμ που αναλύουν κάθε καρέ της ταινίας. (και πιθανότατα θα με πετύχετε οπότε μπορω να χρησιμεύσω σαν εγγυητής της ασφάλειάς σας).

1o. Δε μπορώ να το τονίσω αρκετά: Δείτε το Μόνες Σας

Εκτός αν είστε απο κείνες τις γκόμενες που θα δοκιμάσουν «να δουν μπάλα» μαζί Του, στην οποία περίπτωση εικάζω ότι έχετε χωρίσει πλέον, οπότε δεν υποχρεούστε πια να δείτε Star Wars, κάπου θα υπάρχει μια extra long version απο τα «Μαθήματα Πιάνου».

vlcsnap-2015-03-17-16h23m37s125

Up is Down, Black is White.

Μαρτίου 10, 2015

polutexneio1_0

«Up is down. Black is white. One day you wake up and you see that’s how the world is». Garth Ennis.

«Of course it could be the other way round, couldn’t it? If our magical landscape, our art and fairytale and fictions…if that goes bad, maybe the material world follows suit.»-Alan Moore

 

Οι παραπάνω ατάκες από δύο κορυφαίους σεναριογράφους κόμικς συνοψίζουν όλη τη δυνατή συζήτηση που έγινε, θα γίνει, και θα μπορούσε να γίνει για το πασίγνωστο πλέον «γκράφιτι που σκέπασε εν μία νυκτί το Πολυτεχνείο».

Το έργο δίχασε, όπως πάντα διχάζουν τέτοια έργα: Κριτικές επί της καλλιτεχνικής αξίας του έργου συγκρούστηκαν με προβληματικές περί του δικαιώματος ύπαρξης του, στον συγκεκριμένο χωρο όπου δημιουργήθηκε.

Σεντόνια προβληματικής γράφονται στον τύπο, όσα δε γράφτηκαν για τα βαμμένα σκαλια των Atenistas. Oι υποστηρικτές εκείνης της δράσης επανέρχονται ως πύρινοι καταδικαστές της τωρινής. Ξαφνικά εξαφανίστηκε το chest thumbing για την «ανάληψη πρωτοβουλιών αντί να τα περιμένουμε όλα απ’ το κράτος», και πήγαμε κατ’ ευθεία στο «ε, αφού τα κονδύλια δεν επαρκούν για τη φύλαξη, αυτά θα συμβαίνουν»: Αν δε βάλεις αρκετούς μπάτσους, art will be done to you, αποφάνθηκαν οι ίδιες μουρίτσες που πριν ενα μήνα ήταν «όλοι Σαρλί» . Up is Down.

Free press «αγκαλιάζουν τους γκραφιτάδες» την ίδια ώρα που στο εσωτερικό τους ακραιοκεντρώοι αρθρογράφοι καταδικάζουν την «κουλτούρα της ανομίας». Η «ατίθαση έρμπαν κουλτούρα» ανταποδίδει τη χειρονομία στα ίσα: πύρκαυλοι αναρχογκραφιτάδες θα δεχτούν να γίνουν «εξώφυλο και αφιέρωμα» τη μέρα ,ενώ το ίδιο βράδυ θα ζωγραφίσουν το πιό φρέσκο «μπατσοι γουρούνια δολοφόνοι» εργο τους που θα καταγραφεί στα ντοκυμαντέρ για την «ελλάδα της κρίσης». Black is White.

O Tζήμερος συναντάει το Στάθη στην κοινή τους επιχειρηματολογία ότι οι γκραφιτάδες είναι «οι δικοί μας ISIS». Κολιός και κολιός απ΄το ίδιο βαρέλι, η εξίσωση «αγανάκτηση και κρεμάλες στο Σύνταγμα οδηγούν στα καψίματα της μαρφίν» αντεστραμένο, «οι μουτζούρες στους τοίχους οδηγούν στους αποκεφαλισμούς ον κάμερα». Up is Down. Black is White.

Το έργο είναι αποτέλεσμα της Κρίσης (σύμφωνα με τους υποστηρικτές) ή αποτέλεσμα της Κρίσης (σύμφωνα με τους πολέμιους); Είναι αποτέλεσμα της Κρίσης, ανταπαντούν μέσω του έργου τους οι δημιουργοί του. Η παρέμβαση ωστόσο δεν έγινε επί Φορτσάκη, ούτε επί κατάργησης του Ασύλου απο ΒοριδοΑδώνιδες. Έγινε στον αμήχανο εξαρχειώτικο μή-χρόνο όπου αμάξια καίγονται πλέον λόγω της μοναξιάς της έλλειψης των ΜΑΤ, όχι εξ αιτίας της παρουσίας τους. Και το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε εναν καλλιτέχνη και το έργο του είναι να είναι so last year.

«-I-It’s not just the poverty. People were desperately poor in 1910, but at least they felt things had a purpose. How did culture fall apart in barely a hundred years?

-By becoming irrelevant, same as always»

-Alan Moore, Century: 2009

«Κάτω τα χέρια από την Emma Goldman»: Αχρείαστες εξηγήσεις για ένα σκίτσο.

Ιανουαρίου 23, 2015

10941430_925210840833767_3834103300155968036_n

Αστράφτει το indymedia, βροντούν τα αναρχοσόσιαλ με το συγκεκριμένο σκίτσο, με τρόπους και οξύτητα που δείχνουν ότι κάποιοι του χώρου έχουν μεγαλύτερα θέματα με την απεικόνισή τους κι από μουλάδες μπροστά σε σκίτσα του Προφήτη.
Οι χοντρικές αντιρρήσεις είναι η «στερεοσκοπικη απεικόνιση», η «γελοιοποίηση των αναρχικών σαν ξυρισμένα φρικιά με σκουλαρίκια» περνώντας γλυκά στο «αφήστε την Έμμα Γκόλντμαν κάτω, συστημικά νεοπασόκια» και καταλήγοντας στην αγιογραφία του Ψαγμένου Συντρόφου που δεν θα παίξει το Παιχνιδάκι Σας» με όλες τις παραλλαγές του «ΣΚΑΤΑ, ΨΟΦΟΣ» για caps lock επιδόρπιο.
Υπέροχα όλα αυτά αλλά δεν αφορούν αυτό το σκίτσο.
Στα πλαίσια καλόπιστου διαλόγου με «το χώρο» (όχι με την ένοια του να μην πέφτουν μπινελίκια, που δε με χαλάνε, αλλά με την ένοια να ξέρουμε τουλάχιστο σε τι διαφωνούμε) ας μου επιτραπεί να φωτίσω κάποιες πλάνες που χαρακτηρίζουν τη συζήτηση γύρω απ’ αυτό το σκίτσο.
Πλάνη 1: “Mην αγγίζετε την Έμμα Γκόλντμαν»
Το σκίτσο δεν αποδομεί καν τη φράση ή/και αυτούς που την πιστεύουν ειλικρινώς. Η χρήση της «είδησης» από πίσω χρησιμεύει για να ΔΙΚΑΙΩΣΕΙ τη φράση: “αν αυτό είναι το κριτήριό σου για να απορρίψεις τις εκλογές, χελώου, προσπαθούν όντως να τις κάνουν παράνομες».
Μια κι είμαστε ωστόσο στο θέμα , θέλω να πιστεύω ότι η βεβαιότητα ότι όσοι χρησιμοποιούν αυτο το τσιτάτο είναι Βαθιά Ψαγμένοι Υπερδιαβασμένοι Αναρχικοί δεν επεκτείνεται και σε άλλες πλάνες όπως το ότι όποιος φοράει μάσκα Γκάη Φώκς ή γράφει στο facebook “remember, remember the 5th of November” έίναι «συντρόφι» κι όχι κάποιος κάγκουρας που είδε το V for Vendetta στα Village.

Πλάνη 2: “Στερεοτυπικό τσουβάλιασμα όλων των αναρχικών σα φρικιά με σκουλαρίκια».
Εδώ φίλε έχουμε θέμα. Εδώ φίλε έχουμε ΜΕΓΑΛΟ θέμα.
Πρώτον απο πού συμπεραίνεις ότι η κοπέλα είναι αναρχικιά, δεύτερον γιατί την αποκαλείς φρικιό όταν το σκίτσο δεν το κάνει. Μετά πάμε σε πιό δύσκολες ερωτήσεις, όπως : δεν την έχεις πετύχει ΠΟΤΕ αυτή την κοπέλα στον περίγυρό σου; Κι αν ναί της την είπες κατα πρόσωπο ότι αποκαλεί «στερεότυπο»;
Κάποιο βαθύ ένστικτο μου λέει ότι αν έβαζα αλφάδι ώστε να δείξω «αναρχικιά» αλλά τη ζωγράφισα σαν την πιό συνηθισμένη απ’ τις συνηθισμένες κοπέλες , ο «χώρος» θα βγαινε και πάλι στα κάγκελα με φετβάδες «ΟΙ ΚΟΠΕΛΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΦΟΒΙΚΕ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΥΛΗ» και γενικά η στάση «του χώρου» στην απεικόνισή του όπως τον έχω βιώσει μεσα στα χρόνια διακατέχεται από τη σχιζοφρένεια που απέδωσε υπέροχα ο Αλαν Μουρ στο “Bοjeffries”: “να σας γνωρίσω το φίλο μου το Σταν. Η κοινωνία τον περιθωριοποιεί μονο και μόνο επειδή εχει ενα τατού «ΓΑΜΙΕΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ» στο μέτωπό του».
Πλανη 3: “Παρουσιάζει όποιον δεν ψηφίζει σαν απολίτικο μαλάκιο»
Όχι. Το σκίτσο, αλλά και όλη η καμπάνια δεν στοχοποιεί ούτε σε μισό καρέ τη συνεπή αντισυστημική αποχή. Τα παραδείγματα είναι προσεκτικά επιλεγμένα για να στοχεύσουν (και με τις δύο ένοιες που έχει η λέξη) ανθρώπους που είτε δεν το πολυσκεφτήκανε, είτε το επιχείρημα τους γυρνάει μπούμεραγκ στα συμφέροντά τους. Η καθόλα σεβαστή αποχή λόγω αντισυστημικότητας δεν μπαίνει καν στο στόχαστρο, στο δε επίμαχο σκίτσο όπως είπαμε και στο (1) το επιχείρημα που παρουσιάζεται όχι μόνο δεν αποδομείται, αλλά αντίθετα ενισχύεται (και κάνε ό,τι θες μετά μ΄αυτό).
Αυτά τα λίγα από μένα, και να αγαπάτε τα κορίτσια με τα σκουλαρίκια και το ξυρισμένο μαλί. Είναι Σκοτεινά Λουλούδια της φωτιάς και ντροπή να τα λέτε φρικιά. Μικροαστούληδες.

Η σύγκρουση δύο κόσμων: Άνθρωποι και ποντίκια.

Ιανουαρίου 19, 2015

rousso copy

Mία μέρα μετα τη διακήρυξη του Βορίδη ότι το διακύβευμα αυτών των εκλογών είναι «η σύγκρουση δύο κόσμων» και τρείς μέρες πριν (κατα τις διαρροές) «μας πετάξουν απ’ την ευρωζώνη την Πέμπτη» βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου η ορατότητα είναι επαρκής και η ατμόσφαιρα αρκετά καθαρή ώστε να βλέπεις κρυστάλινα και ανεμπόδιστα.

Ο «κόσμος του Βορίδη», με το success story βαθιά χωμένο στον κώλο του απ’ τους αφέντες που δουλικώς υπηρέτησε, δε μπαίνει καν στον κόπο να περιγράψει κάποια προοπτική για το μέλλον. Από Μουρούτη μέχρι Κύρτσο, η μονοφαγική αφήγηση είναι «πόσο χειρότερα θα τα κάνει ο Σύριζα».

Δεν ξέρω καν αν αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό για πολιτικούς: απο αρχαιοτάτων χρόνων, το κλισέ του πολιτικάντη είναι ένα τεράστιο «ΘΑ». Αυτός που θα σου υποσχεθεί να σου φτιάξει γέφυρα κι ας μην έχει ποτάμι. Τώρα ούτε καν αυτό. Αυτός είναι ο Κόσμος του Βορίδη: Η ζωή σου απο δω και πέρα, θα είναι ο Φόβος για το Χειρότερο, μόνη Ελπίδα που θα σου επιτρέπεται θα είναι να μη σε χτυπήσουμε πολύ σήμερα.

Ακόμα κι ένα ποντίκι, χρειάζεται το κίνητρο του τυριού για να πιαστεί στη φάκα. Εδώ σου στήνουν τη φάκα, δε βάζουν καν τυρί, και σε απειλούν ότι αν ερθουν οι άλλοι, θα είναι τόσο άσχετοι από τυριά που θα σου βάλουν ροκφόρ που είναι μουχλιασμένο.

Oπότε Εσύ.

Που τη βλέπεις τη φάκα, που δεν έχει καν τυρί.Και παρ΄όλα αυτά το συζητάς το θέμα.

Το μόνο διακύβευμα, το μόνο ερώτημα των εκλογών, σε σένα απευθύνεται:

Πόσο ποντίκι νιώθεις;

Ψυχές από Μελάνι

Ιανουαρίου 7, 2015

cover

Κλείσαν τα μάτια στους ανθρώπους που μου τα ανοίξανε. Η επαφή, μεσω του Παρα Πεντε και της Βαβέλ με τα Γαλλικά κοινωνικοσατιρικά κόμικς ήταν μια πραγματική αφύπνιση στη δυνατότητα του μέσου, και αυτή που ουσιαστικά ξεκίνησε και καθόρισε τη σκιτσογραφική μου πορεία. Κατα τραγική ειρωνεία, όταν η «Γαλέρα» σήκωσε το πρωταρχικό θέμα με τα «σκίτσα του Μωάμεθ», αρκετοί συνάδελφοι που είχαν επίσης βαπτιστεί σ’ αυτό το Ζωογόνο Σηκουάνα της ελευθερίας της έκφρασης, είχαν κρατήσει μια αρκετά «ναιμεναλλάδικη» στάση βασιζόμενη στη δίκαιη οργή του καταπιεσμένου καί/η το Δέος που προκαλεί στον Άνθρωπο το Θείο. Τώρα που, ταιριαστά ανάποδα, οι Άγιοί μας έγιναν Μάρτυρες, το μονοπάτι που μας ανοίγεται φαντάζει εξ ίσου ανoρθόδοξο: Επειγει να απελευθερώσουμε κάποιους Θεούς απ’ τους πιστούς τους.

Το Κώλον ΠΑΣΟΚ

Σεπτεμβρίου 3, 2014

beni1α


Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 204 ακόμα followers