Archive for Νοέμβριος 2011

«Και τότε ο Μίκυ έβγαλε από το παντελόνι του την προβοσκίδα του Ντάμπο και…»

Νοέμβριος 28, 2011

Τον επικά βδελυρό (ή βδελυρά επικό) γάλλο κομίστα Vuillemin, οι μη έχοντες Ιουράσειο ηλικία τον γνωρίσανε κυρίως στην περίοδο που εικονογραφούσε γνωστά ανέκδοτα.Νομίζω ότι όσοι τον έχουν απολαύσει στο ρόλο του πλήρους δημιουργού θα συμφωνήσουν ότι εκεί η σκληράδα του έβρισκε διέξοδο (και δικαίωση) ακριβώς επειδή κάπου βαθιά βούταγε, κάπου που δεν θα τολμούσαμε να πάμε οι περισσότεροι, και συνεπώς κάτι είχε να μας πεί και να μας δείξει που να έχει perverse νόημα πέραν της εικαστικής σκατολογίας.

Η ιστορία που επισυνάπτω (χάρη στην αρχαιολογική σκαπάνη του συμμαθητή Φίλιππου που μαζί ανακαλύπταμε τη «γαλλική σχολή» back in the day») δεν είναι απ΄τις σκληρότερες (αναζητείστε παλιά τεύχη της «Επόμενης Μέρας» για πραγματική κορίλα) αλλά είναι απ΄τις personal favourite από άποψης απόλαυσης.

Σας την προσφέρω με την αγάπη που το γατάκι σας φέρνει δωράκι μισοφαγωμένο έντομο για πρωινό στο κρεββάτι.

Enjoy:

 

 

 

«Λουκά, μη φοβηθείς» -(η γλίτσα φεύγει με το πλύσιμο)

Νοέμβριος 21, 2011

Όπως οι γριές που δεν έχουν ρολόϊ και ρωτάνε τους περαστικούς «τι ώρα είναι, παληκάρι μου;» έτσι κι εγώ, οταν θέλω να μάθω τι κυβέρνηση έχουμε, κοιτάω ποιόν γλύφει ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Θυμάστε τα ωσαννά, τις ψαλμωδίες, τα βάγια, τα «ιδού ο νυμφίος έρχεται» όταν ανήλθε ο Γιωργάκης επί του θρόνου; Την ανετίλα, την αειφορία, τις «γόβες του υπουργικού συμβουλίου», το στεναγμό ανακούφισης που «ήρθαν οι δικοί μας»;

Για πότε κατέβηκαν τα εξαπτέρυγα, πότε σκίστηκαν οι αφίσες, πότε άλλαξε ο άνεμος, πότε άρχισαν τα καινούργια χειροφιλήματα, είναι αντικείμενο έρευνης του CERN για σωματίδια που ξεπερνούν την ταχύτητα του φωτός.

«Λουκά, μη φοβηθείς» σε γνήσιο Αυριανικό πρώτο ενικό «συνομιλητή» και «χρήσιμου». Δε χρειάστηκε φυσικά καν ο «Λουκάς» να  του δώσει αμέσως τα άπλυτα για μπουγάδα. Κάθε καλός υπηρέτης ξέρει τα καθήκοντά του. Στο megaλο πλυντήριο της τηλεόρασης, ο πιστός νέος φίλος της νέας εξουσίας (μέχρι να γίνει ο ακόμα πιστότερος της αμέσως επόμενης) ανέλαβε να λειάνει όποιες «γωνίες» είχαν αντιαισθητικά προκύψει στην ένωση πτωμάτων που είναι απαραίτητη για την κατασκευή κάθε Πλάσματος Φρανκενστάϊν: «Ο Βορίδης δεν είναι τόσο ακραίος, η Διαμαντοπούλεν πτέρυγα κινήθηκε από αγνη Συναίσθηση Ευθύνης, και το σχήμα δεν είναι τόσο μονόπαντα Δεξιό όσο βλέπετε με τα μάτια σας, απλά παίχτηκε κάπου μαλακία και παρέπεσε η πρόσκληση της ΔημΑρ, που είναι σωστοί αριστεροί, και υπεύθυνοι, οπότε θεωρείστε ότι έχουμε ΚΑΙ αριστερά στην Τελειότερη των Δυνατών Κυβερνήσεων»

-Τι ώρα είναι παληκάρι μου;

-Ωρα να κρεμάσω άλλη μια διαφημιστική καταχώρηση Τράπεζας στο portal μου, γιαγιάκα!

Εεεεεεδώ Πολυτεχνείο

Νοέμβριος 16, 2011

Μακριά, Πίσσα Νύχτα (2)

Νοέμβριος 14, 2011

Οποιοσδήποτε είπε ότι οι εκλεγμένες κυβερνήσεις έχουν αυτοκαταργηθεί ως τέτοιες και  υποταχθεί στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, παρακαλώ όπως καταδικαστεί επί λαϊκισμώ και συνωμοσιολογία, και να υποχρεωθεί να ψηφίζει επί τριάντα ίνα πληρωθεί το ρηθέν υπό των γκάλοπ(ς) ότι «ένας Παπαδόπ…σόρυ, Παπαδήμος μας χρειάζεται, πάρε καλέ άνθρωπε ενα 70% «σε πάω» με το καλημέρα».

Γειά σου και σένα Ιτάλια, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν, βρέθηκε και για σένα ο Γκολμαντσακσληλότερος,  χόρεψε στους δρόμους που ξεφορτώθηκες τον «μπούγκα μπούγκα πάρτυς», εμείς εδώ χτίζαμε βελανίδια όταν εσείς μαζεύατε απο κάτω παρθενώνες, οπότε κάνουμε «μούγκα-μούγκα πάρτυ» μη σηκώνοντας ούτε φρύδι που οι Βορίδηδες και οι Αδώνιδες γαμούν πλέον και τα υπουργεία μας.

Καλή βδομάδα, υπήκοοι του Βορίδη, καλό χειμώνα σ΄αυτόν, τον Τελειότερο από τους Πιθανούς Κόσμους, όπου  ευτυχώς που σωθήκαμε και δεν πήγαμε 30 χρόνια πίσω στη χώρα της Δραχμής όπου όταν έπιανε ψωλόκρυο η μόνη έγνοια μας ήταν αν θα μας κάτσει η κέντα και κλείσει το σχολείο απ’ τα χιόνια, ενώ τώρα είμαστε σ’ ενα ισχυρό νόμισμα και πορευόμεθα με τους κανόνες της ιδεολογίας του Τέλους της Ιστορίας κι έτσι μπορούμε (μόλις τελειώσει το Dancing On Ice βεβαίως) να ανησυχούμε κάπως φιλολογικά για το πόσοι θα μείνουν κόκκαλο στα χαρτοκουτένια τους στρωσίδια.

Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αν συνεχιστεί το κρύο θα κάψουμε το Ράϊχσταγκ, ίσως τότε επιτέλους και ο τελευταίος αποχωρών «αριστερός της ευθύνης»  να το πιάσει το ιστορικό υπονοούμενο.

Always Look at the Bright Side of the Dark Side

Νοέμβριος 10, 2011

 

To μοιραίο λάθος της Σκοτεινής Πλευράς στον «Πόλεμο των Άστρων» ήταν ότι ο Αυτοκράτορας, σίγουρος για την υπεροχή του, μάζεψε όλα τα αυγά του σε ένα καλάθι, το Death Star II. Αποτέλεσμα; Με μιά μόνο νικηφόρα μάχη, η Επαναστατική Συμμαχία διέλυσε τη Γαλαξιακή Αυτοκρατορία.

Θα ‘επρεπε να χαιρόμαστε λοιπόν αναγνώστα μου αντί να απελπιζόμαστε σήμερα, να τα λέμε αυτά. Η «Δεξιά του Κυρίου» παραμερίζοντας τις επιμέρους διαφορές της, συγκεντρώθηκε σε ένα ουμπερ-Death Star, Nου Δου, Πασόκ, Τραπεζίτες, τα πάντα όλα του Μνημονιακού Αρπαχτισμού είναι επιτέλους συγκεντρωμένοι όλοι σε ένα μέρος. Ενα photon torpedo στον Αντιδραστήρα (τυχαία τον λένε έτσι;) και lights out, Evil Empire!

Δικαιώνεται έτσι η στρατηγική της Αριστεράς να πολυδιασπάται σε εκατό μεριές: ανανεωτική, ριζοσπαστική, παλαβή, της ευθύνης, όπως πας και μετά όλο ίσα, το άλλο αριστερά ρε μαλάκα, πατριωτική, κομμουνιστογενής, ευρύτερη, εξωκοινοβουλευτική και διεθνιστική.

Red Leader, Standing By.

Να τα λέμε αυτά

Νοέμβριος 7, 2011

Για όσους έχουν ξεχάσει γιατί είχε εκλεγεί ο Καραμανλής, να θυμίσουμε (κυρίως στους ευάριθμους Σημιτικούς Υμνωδούς) ότι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ είχαν γκώσει από την πολλή μίζα, και είχαν λίγο βαρεθεί να αλληλοκατηγορούνται «εσύ ήσουν στο κότερο» «όχι, εσύ κουβαλούσες τις μαύρες βαλίτσες».

Για όσους έχουν ξεχάσει γιατί ξαναβγήκε το ΠΑΣΟΚ, να θυμίσουμε το σλόγκαν του χύδην όχλου «χοντρέ, τά ‘κανες σκατά, πήγαινε σπίτι σου να φάς» το οποίο το μακρινό εκείνο 09 ουδόλως ερμηνεύτηκε απο τους «νηφάλιους» ως διάχυση της βίας και ανομίας όπως πολύ ελαφρότερα συνθήματα σήμερα.

Κρατείστε αυτό  το trip down the memory lane σήμερα που θα υπάρξει ομοβροντία άρθρων, εγχώριων και της αλλοδαπής, μετα κανονιοβολισμών εν τω Χρηματιστηρίω για το ότι επιτέλους οι πολιτικοί αρχηγοί (όλο το δεξιό τόξο για να είμαστε ακριβείς) «συνεννοήθηκε» μπροστά στη «σωτηρία της χώρας».

Δύο κόμματα εξουσίας που το καθένα με διαφορετικούς τρόπους φτάνανε στο κοινό αποτέλεσμα της καταλήστευσης της χώρας και της παντελούς ανικανότητας διατήρησης κάποιας παραγωγικής δομής, όταν συναινούν δε σχηματίζουν κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Σχηματίζουν κυβέρνηση Ομερτά, για την ανενόχλητη Εκτέλεση Συμβολαίου.

Ας ανέβει όσο θελει ο δείκτης, κι ας «ηρεμήσουν όσο θέλουν οι αγορές. Αυτές θα δούν απτά οικονομικά οφέλη-δε χάνουν ποτέ.

Εσύ, ψάξε να βρείς κάτι απο όλα αυτά (εισόοδημα, δικαιώματα, ασφάλεια) που μεθοδικά σου αφαιρέσανε επιστρατεύοντας εκατό ειδών μπαμπούλες.

Ψάξτα σε καναν κάδο σκουπιδιών, τόσοι, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, που ψάχνουν εκεί, δε μπορεί να κάνουν λάθος.

V for Vendetta-the Comic

Νοέμβριος 5, 2011

5 Νοέμβρη σήμερα, στη χώρα όπου η επανάσταση μπορεί να περιμένει-και να περιμένει-και να περιμένει. Όσοι διατρέχετε τα σοσιαλ νέτγουωρκζ θα δείτε σήμερα μια κατα πρόχειρη προσέγγιση 30% αύξηση στα άβαταρ με τη μάσκα του «V«, του κεντρικού ήρωα του «V for Vendetta«. Κατα επίσης πρόχειρη προσέγγιση, ένα 95% αυτών θα είναι από promo υλικό της ταινίας. Όχι του πολυσύνθετου κόμικ των Alan Moore & David Lloyd, αλλά της ξεθυμασμένης χολυγουντιανής ταινίας που στη χώρα όπου η επανάσταση μπορεί να περιμένει, διαφημιζόταν στις αφίσες με το tagline «αρχίστε την επανάσταση στα Village» (μα την παναγία!)

Σαν ελάχιστο αντίβαρο στη ζημιά που έχουν κάνει οι ταινίες-βασισμένες-στα-κόμικς-του-Αλαν-Μούρ, σήμερα στο παρόν ιστολόγιον θα αναρτήσω προς τέρψιν και ενημέρωσην δύο σκηνές απ’ το κόμικ.

Η πρώτη είναι από ένα subplot που δεν υπάρχει στην ταινία, όπου ο διώκτης/Ιαβέρης του V κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να δεί τον κόσμο μέσα απ’ τα μάτια του «V»:

 

 

 

 

 

 

 

Η δεύτερη σκηνή είναι spoiler heavy, οπότε αν κάποιος δεν έχει δεί την ταινία ή δεν έχει διαβάσει το βιβλίο, ας μη συνεχίσει παρακάτω. Για τους υπόλοιπους, μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση του κόμικ σε σχέση με την ταινία: Η Eve ανακαλύπτει τι κρύβεται κάτω από τη μάσκα του «V»:

 

 

 

 

 

 

Τα Απομεινάρια Μιας ‘Εβγας

Νοέμβριος 2, 2011

Υπάρχει μια σκηνή στα «Απομεινάρια Μιας Μέρας» όπου κατα τη διάρκεια της απόλαυσης ενός καλού πούρου,  δύο απ’ τους παρόντες αριστοκράτες διαφωνούν για το αν ο «απλός λαός» έχει άποψη και θέση για τα πολιτικά πράγματα.Επιστρατεύεται ο υπηρέτης, τον οποίο ο Σερ  Σπένσερ βομβαρδίζει με μια σειρά ερωτήσεις για τη διεθνή οικονομικοπολιτική κατάσταση. Σε κάθε ερωτηση, ο υπηρέτης απαντάει στερεότυπα «δε μπορώ να σας απαντήσω σ’ αυτό, Κύριε», για να καταλήξει θριαμβευτικά ο Λόρδος με την ατάκα «ορίστε κύριοι. Δε μπορεί να μας απαντήσει σε  κανένα απ’ αυτά τα ζητήματα, κι όμως, ακόμα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι τύχες του έθνους μας πρέπει να βασίζονται στις αποφάσεις αυτού του ανθρώπου… και μερικών εκατομμυρίων σαν αυτόν»

Δεν ξέρω αν είχε υπ’ όψιν του αυτή τη σκηνή ο καλός συνάδελφος Ανδρέας Πετρουλάκης όταν συνέγραφε το άρθρο του «Η τούμπα» στο protagon.gr, αλλά η επιχειρηματολογία του για το αν δικαιούται να έχει άποψη για τις 800 σελίδες του κειμένου «της λύσης»  ο «Παναγιώτης ο Εβγατζής» δε στερείται σε τίποτα της επιχειρηματολογίας, του ελιτισμού και της αριστοκρατικής περιφρόνησης του Σερ της εν λογω ταινίας.

Του την αφιερώνω για να αποκτήσει μια εποπτεία και για το ιστορικό παρελθον, μια και ήδη βλέπει το μέλλον, ξέροντας ήδη, πριν διατυπωθεί επίσημα, το ερώτημα του προαναγγελθέντος δημοψηφίσματος: