Archive for Σεπτεμβρίου 2011

Όμοιος τον Όμοιο: Εφημερίδες Μουμπάρακ για Καθεστώτα Μουμπάρακ

Σεπτεμβρίου 30, 2011

Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου από το οποίο προστατεύθηκαν επιτυχώς οι αναγνώστες των "Νέων"

Δύσκολοι καιροί για γελοιογράφους-στις εφημερίδες (το ίντερνετ αντίθετα μας αγαπάει ενεργά. Hugs and kisses, internet!)

Παρακολουθώ εδώ και καιρό τις κινήσεις των «τεκτονικών πλακών» στο χώρο-τα αγενή σκουντήματα προς την έξοδο που προς τα έξω εμφανίζονται ως «συνταξιοδοτήσεις», όπως και Βράχους Ακούνητους ελέω σύμπλευσης με τη «γραμμή», όσο κι αν αυτή είναι υπέρ της εξουσίας την οποία το πενάκι ή μάχεται με όλο του το μελάνι, ή οφείλει να σιωπά.

Το καινούργιο ελεεινό φρούτο είναι οι νέτα-σκέτα «δε σε γουστάρω ρε αδερφέ» πολιτικότατες απολύσεις-πρόσφατη του Γιάννη Δερμετζόγλου από το «Πρώτο Θέμα», και η φρεσκότατη του Τάσου Αναστασίου, από τα «Νέα».

Αφήνω το συνάδελφο να εξιστορήσει την περίπτωσή του, μέσω της ανακοίνωσης που έστειλε στην ΕΣΗΕΑ:

Προς την ΕΣΗΕΑ

                                                                                            Αθήνα 30 Σεπτεμβρίου 2011

Αγαπητοί συνάδελφοι 

Εργάζομαι από 10ετίας στα «Νέα» ως σκιτσογράφος-γελοιογράφος και κατά την περίοδο αυτή η διεύθυνση της εφημερίδας ενέκρινε τη δημοσίευση χιλιάδων πολιτικών γελοιογραφιών μου, χωρίς κάποια λογοκριτική διάθεση. Η κατάσταση αυτή άλλαξε άρδην μετά την ανάληψη της διεύθυνσης από τον κ. Μεμή, ο οποίος περιόρισε τη δημοσίευση των σκίτσων μου στο ελάχιστο, «κόβοντας» ό,τι δεν συναινούσε με την κυβερνητική πολιτική. Παράλληλα ειδοποιήθηκα μέσω τρίτων «να ρίξω νερό στο κρασί μου» – προφανώς για να εξασφαλίσω ένα ευνοϊκό για εμένα εργασιακό καθεστώς. 

Το δημοσιογραφικά απαράδεκτο καθεστώς πολιτικής λογοκρισίας και φίμωσής μου επιδεινώθηκε εδώ και έξι μήνες περίπου, με τον πλήρη αποκλεισμό μου από κάθε δημοσίευση. Αυτό συνέβη όταν μου προτάθηκε ανεπισήμως να παραιτηθώ (με αποζημίωση) κι εγώ φυσικά αρνήθηκα. Έκτοτε, δεν έχει δημοσιευτεί ούτε μία από τις γελοιογραφίες που ανελλιπώς παραδίδω στη σύνταξη καθημερινά.

Ακολούθησε συνάντηση με τον κ.Μεμή, κατά την οποία μου ανακοίνωσε την απόφασή του να με απολύσει – ενώ υποστήριξε ότι οι γελοιογραφίες μου δεν δημοσιεύονται… για να συνηθίσω. Ως κύρια αιτία της επικείμενης απόλυσής μου επικαλέστηκε τους συνήθεις οικονομικούς λόγους, στη συνέχεια όμως της συζήτησής μας τόνισε ότι στις τρέχουσες συνθήκες πολιτικής έντασης δεν μπορεί η εφημερίδα να «αντέξει» αντιπολιτευτικές τοποθετήσεις.

Ως προς τους προαναφερόμενους «οικονομικούς λόγους» της επικείμενης απόλυσής μου, αξίζει να σας ενημερώσω ότι το τιμ της εφημερίδας έχει ενισχυθεί προσφάτως με νέα τοποθέτηση συναδέλφου-σκιτσογράφου. 

Με βάση τα παραπάνω σας ζητώ: 

Να ενεργήσετε έτσι ώστε να τερματιστεί το καθεστώς δημοσιογραφικής μου φίμωσης και πολιτικής μου δίωξης και να αποκατασταθούν οι παλαιές ομαλές εργασιακές συνθήκες. Αυτό είναι το κύριο αίτημά μου.

Να ενεργήσετε έτσι ώστε να αποτραπεί η απειλούμενη απόλυσή μου – μια απόλυση με καθαρά πολιτικά κίνητρα, που δεν τιμά κανέναν και παραπέμπει σε άλλες εποχές και σε άλλου είδους καθεστώτα.  

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Τάσος Αναστασίου

 

Άλλο ένα σκίτσο του Τάσου Αναστασιόυ που εδύνατο να επιβαρύνει το δημόσιο σύστημα υγείας μέσω καρδιακ'ων επεισοδίων αναγνωστών των "Νέων"

Advertisements

Οι Ελέφαντες στο Δωμάτιο

Σεπτεμβρίου 22, 2011

Μη δείτε άνθρωπο να μένει πιστός στο Μαοϊκό του παρελθόν, αμέσως να τον κακοχαρακτηρίσετε. Είδε ο έρμος ο Πάγκαλος ότι παρ’όλo το παλούκωμα που μας κάνουν το «Συνταγμα» παραμένει άδειο, κι είπε να μας περάσει ένα χεράκι βρισίδι ακόμα για να βγεί μέχρι κι ο Σταύρος Θεοδωράκης ν’ αγανακτίσει, με τα μάλοξ στη μούρη.

Το έχουμε ξαναπεί, ο πολιτικός χρόνος επιταχύνεται. Τα σόκ γίνονται πιό βίαια, και πιό απανωτά, που είναι ένας λόγος παραπάνω για να θυμίζουμε κάθε τόσο δύο πράγματα που, αν δεν κινδυνεύουν να ξεχαστούν πίσω απ’ τα προπετάσματα καπνού των μέτρων, σίγουρα δεν είναι πρώτη μούρη στη δημόσια συζήτηση.

Το πρώτο: Ότι το αγγούρι είναι διεθνές, κι ότι ξεκίνησε όχι από δυσλειτουργία του καπιταλισμού, αλλά από την πραγμάτωσή του στα έσχατα όριά του: άσε τα goldenboys να λειτουργήσουν χωρίς δεσμεύσεις, και θα γαμήσουν το σύμπαν στο πιτς-φυτίλι για ένα σέντ ακόμα. Όπερ και εγένετο. Τιμωρήθηκαν; Τιθασεύτηκαν; Ναι, περίμενε, μη φάς… Εσύ τρώς το αγγούρι για να μη στερηθούν οι τράπεζες, και οι ¨λύσεις»¨που σου προτείνονται είναι να στήσεις κώλο στο ίδιο ακριβώς σύστημα που τίναξε τον πλανήτη στον αέρα. Πούλα εσύ και τη μάνα σου για να «ηρεμήσουν οι αγορές» , το πρόβλημα είναι το υπερτροφικό δημόσιο, και προφανώς αυτοί που περικυκλώνουν τη Γουώλ Στρίτ είναι Συριζαίοι της Τ.Ο Μπρονξ.

Το δεύτερο, για να ξαναγυρίσουμε στον Πάγκαλο. Οκ, δεν μετανιώνει, δεν το ξανασκέφτηκε, δεν το πήρε αλλιώς, ξαναδήλωσε μόλις σε ξένη εφημερίδα ότι «μαζί τα φάγαμε».

Οκ ρε φίλε, κι αν δεν το πιστεύω εγώ, μου φτάνει που το πιστεύεις ως τα τρίσβαθα της ψυχής σου εσύ.

Το ερώτημα ωστόσο προκύπτει εύλογο, παραμένει αναπάντητο, και είναι το κλειδί για το μέλλον της κοινωνικής συνοχής ου μήν και ειρήνης:

Κανένας κερατάς από σας δεν θα την πληρώσει;

Το ομολογείτε μόνοι σας, βοούν και τα πόθεν έσχες σας, ξεχειλίζουν μαύρο χρήμα τα πολλαπλά σας κωλόσπιτα: Φάγατε.

Οι πολίτες σας τιμωρούνται. Από σας. Εσείς;

Είναι δυνατό να το λέτε κιόλας, με τα ζουμιά στο πουκάμισο και τα λίπη να κρέμονται στο κατωσάγωνο, και να πιστεύετε ότι είναι ποτέ δυνατόν να είστε εσεις που θα υπαγορεύετε την επόμενη μέρα της χώρας, και να πιστεύετε πραγματικά ότι είναι δυνατόν να προχωρήσουμε υγιώς παρακάτω χωρίς κάποιοι από σας να χωθούν στο πιό βαθύ μπουντρούμι;

«Πληρώστε», απαιτείτε δυό χρόνια τώρα, κυνηγώντας μας σαν τις Ερινύες. «Πληρώστε», θα απαιτούμε κι εμείς, για τα επόμενα όσα χρειαστεί.

Κυνηγώντας σας σαν τις Ερινύες.

Με το (Μ)πενάκι των γελοιογράφων

Σεπτεμβρίου 19, 2011

Ανοίγουμε και σας περιμένουμε!

Νιώσε!

Σεπτεμβρίου 15, 2011

Πιό αναμενόμενο, πιό παβλοφικό, πιό προβλέψιμα ανθρώπινο και πεθαίνεις!

Χρειάστηκε κάτι που να τσούξει άμεσα και προσωπικά,  όλον αυτό τον εσμό που μήνες, χρόνια τραγουδούσε το σκοπό του «Μονόδρομου της Σωτηρίας του Μνημονίου» και της καταδίκης του Αγανακτισμού και των παραφυάδων αυτού.

Ένας ήταν ο εχθρός, ο Δημόσιος Υπαλληλός. Α, και ο Αριστερός. Α, και τα Κεκτημένα. Και το Άσυλο. (Μη μπερδεύεστε, όλα αυτά είναι Ένας Εχθρός, το «Τελευταίο Σοβιετικό Κράτος της Ευρώπης»).

Κι ύστερα ήρθε η έκτακτη εισφορά στα ακίνητα!

Και εσχίσθη το παραπέτασμα, και βγήκαν στις ρούγιες και στα κεραμίδια οι «Αυτονόητοι» και στηθοδέρνονται, και ακούγεται από το Φάληρο μέχρι τα βουπού κλαυθμός, και οδυρμός και έρκος οδόντων!

Και άρχισαν ξαφνικά τα άρθρα, οι παρεμβάσεις και τα τιτιβίσματα για τα «αδιέξοδα του Μνημονίου» , για το «λάθος μείγμα της συνταγής», για τα «άδικα και φορομπηχτικά μέτρα».

Ακόμα με σχετική ευπρέπεια, γιατί μόλις ανακοινώθηκε η πρόθεση του μέτρου, αλλά δώσ’ τους λίγο χρόνο μέχρι να βγούν συγκεκριμένα νούμερα για συγκεκριμένα τετραγωνικά, και θα τους δείς να γυαλίζει το μάτι τους όπως τον ταξιτζήδων στη ΔΕΘ, που κάνανε ντού στα οδοφράγματα κι έλεγες «τώρα ο πρώτος θα κόψει τα κάγκελα με τα δόντια, ο επόμενος θα τα χώσει στον κώλο της διμοιρίας, και ο τρίτος θα δαγκάσει απ’ το λαιμό τον Πρώθυ και θα τον κουνάει πέρα δώθε όπως ο T-Rex τους θαμώνες του Τζουράσικ Πάρκ!

Γιατί είναι αναμενόμενο, παβλοφικό, και προβλέψιμα ανθρώπινο να αρθρογραφείς νουθετώντας «νηφάλια» αυτούς που θα την πληρώσουν να βγάλουν το σκασμό και να υπομείνουν τα παλούκια υπερ πίστεως Τραπεζών. Είναι αναμενόμενο, παβλοφικό και προβλέψιμα ανθρώπινο να προωθείς «μονόδρομους» όταν επαγγέλεσαι κληρονόμος, σύζυγος ή γιός Χρημάτων, Δεξιχέρης εφοπλιστού ή μυστικονδυλιοφόρος.

Κατανοώ την έκπληξή σου, μνημοναρά μου, αλλά η ζωή είναι μεγάλη καριόλα και ό,τι δίνεις στο επιστρέφει στο ακέραιο. «Μαζί τα φάγαμε», τρελό αγόρι;  Νιώσε τώρα το «Μονόδρομο για τη Σωτηρία». Από πόσα τετραγωνικά απευθύνεις ντιρεκτίβες στις μάζες; Από πόσα ακίνητα; Βγάλε κομπιουτεράκι, κλείσε τα μάτια, σφίξε τα δόντια, και σκέψου την Ελλάδα. Αν ντρέπεσαι (αυτά τα κάνουν οι εθνικισταί), σκέψου την Ευρώπη, στους κόλπους της οποίας «πρέπει πάση θυσία να παραμείνουμε».

Άνοιξε τις οπές σου να περάσει πιό άνετα και ευχάριστα ο Μονόδρομος.

ΝΙΩΣΕ!

Κονδυλιοφόροι

Σεπτεμβρίου 14, 2011


Ήθελα να γράψω, με αφορμή το 9/11 για το είδος της μακρινής εκείνης σχέσης που έχει η χώρα μας με ό,τι ακολούθησε από το γεγονός: για την εγχώρια ιδεολογική διαμάχη ανάμεσα στους πολέμιους του ιμπεριαλισμού (δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πείς, όσο κι αν έχει φθαρεί η λέξη) και στους μύδρους για τον «αντιαμερικανισμό των ηλιθίων».

Κουράστηκα και μόνο στη σκέψη.Γιατί δεν έχει πρακτικό νόημα. Μόλις πρόσφατα βγήκε και επίσημα στον αέρα αυτό που χρόνια ξέραμε στην πιάτσα, και εικάζαμε «following the money»: ότι αρκετοί απ’ αυτούς που σκούζανε υπέρ Αμερικής το κάνανε μέσα από σκοτεινές διαδρομές που περνάγανε απ’ την Πρεσβεία «δι’ ανεφοδιασμόν». Κόβω το λαιμό μου ότι οι μισοί απ’ αυτούς το κάνανε αφιλοκερδώς, με μόνη ανταμοιβή την ευχαρίστηση να γνωρίζει ότι υπάρχουν κάποιος απ’ τους Κυρίαρχους.

Ναι, και λοιπόν; Τους έχουμε κράξει, πολεμήσει, δαχτυλοδείξει, φτύσει, λοιδωρήσει. Ακόμα εκεί είναι. Με άλλους Κυρίαρχους σήμερα, (τους ίδιους βασικά αν ακολουθήσεις the money that follow the money), αυτή τη φορά να υπερασπίζονται το «ευρωπαϊκό όραμα» στη Μνημονιακή του μετάφραση. Πάλι εναντίον των αδυνάμων, πάλι σιτιζόμενοι από εξουσίες, πάλι οι ίδιοι, πάλι τα ίδια. Η Υπερδύναμη που υπηρέτησαν είναι τώρα γονατισμένη, σκιά του παλιού εαυτού της, φυσική κατάληξη των επιλογών που στηλιτεύσαμε. Η δική τους χώρα το ίδιο, επί δέκα. Ό,τι υπερασπίζονται πεθαίνει αφού σαρώσει σαν ακρίδα το σύμπαν.

Τις σκοτεινές ώρες της αμφιβολίας, στην εποχή της σύγχισης, κοιτάτε ποιόν και τι υπερασπίζονται.

Αν μείνετε στην αντίθετη απ’ αυτούς όχθη, η ψυχή σας τουλάχιστο, θα είναι ασφαλής.

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι άλλο να προτείνω που να μην περιλαμβάνει φυσική βία, αίματα και σιχάματα. Πάσα ιδέα, ευπρόσδεκτη.

9/11

Σεπτεμβρίου 11, 2011

Σκίτσο για το "Cartoon Movement"

10 years to the day.

Θα ακολουθήσει πιό εκτενές κομμάτι τις προσεχείς μέρες. Προς το παρόν, διαβάστε the Masters.

Διαβάστε το κομμάτι του Robert Fisk για την επαίτειο. (Εδώ ελληνική απόδοση απ’ τα «Νέα»).

Βρείτε αν μπορείτε και διαβάστε το κόμικ του Alan Moore «This is information». Δέκα χρόνια αργότερα, παραμένει η πιό βαθιά και ψύχραιμη απόδοση του θέματος, και γράφτηκε σχεδόν εκείνη τη στιγμή.

R.I.P. Λάζαρος Ζήκος

Σεπτεμβρίου 6, 2011

Πάντα νιώθω ότι συμβαίνει κάτι αφύσικο όταν πεθαίνει ένας δημιουργός-πεθαίνει ένας μικρός θεούλης, αφήνοντας πίσω του ένα Σύμπαν, και συνεπώς νικώντας το θάνατο.

Κι όπως όλοι οι θεοί, θα πεθάνει πραγματικά όταν χαθεί και ο τελευταίος πιστός του.

Ο Λάζαρος Ζήκος, απρόσμενα και πρόωρα χαμένος απ’ το θνητό πεδίο μετά από μια σύντομη μα άνιση μάχη με τον καρκίνο, δεν έχει τέτοιο κίνδυνο.

Απ’ τις παλιές εποχές της Βαβέλ μέχρι και πολύ πρόσφατα, έφτιαχνε ένα Σύμπαν πολυπληθές και καλοκουρδισμένο. Το σήμα κατατεθέν του, η φαινομενική «σκληράδα» της επιφάνειας που μετα βίας έκρυβε ένα απίστευτα τρυφερό εσωτερικό αγαπήθηκε από πολλούς (άλλωστε είναι ένας από τους λίγους-δύο όλοι κι όλοι-καλλιτέχνες που έργα τους υπάρχουν σπίτι μου) και θα συνεχίσει να αγαπιέται. Ακάματος και δημιουργικότατος ο Λάζαρος, άφησε πίσω του ένα ίχνος που θα μείνει ανεξίτηλο.

Αντίο, φίλε.

Η κηδεία του Λάζαρου  θα γίνει σήμερα, 6 Σεπτεμβρίου 2011 στις 3.30 στο Α’ Νεκροταφείο.

Σύνταγμα 2.0

Σεπτεμβρίου 2, 2011

Ο πολιτικός χρόνος επιταχύνεται. Ένα τρίμηνο πρίν, η κυβερνησάρα μάτωσε και σάπισε στο ξύλο το λαό για να περάσει το μεσοπρόθεσμο. Πόσο relevant είναι σήμερα το μεσοπρόθεσμο; Οι προπαγανδιστές του Μνημονίου είχαν σύμμαχο την καθημερινή εξευτελιστική παρουσία της χώρας στα διεθνή πρωτοσέλιδα για να κεντήσουν το αφήγημα της (πάμε όλοι μαζί): «τελευταίας Σοβιετικής Δημοκρατίας, η οποία ζούσε πάνω απ’ τις δυνάμεις της μέχρι που το πάρτυ τελείωσε και καιρός είναι να γίνει σοβαρό δυτικό κράτος». Εν μέσω «Αυγούστου-που-δεν-υπάρχουν-ειδήσεις», τα «σοβαρά δυτικά κράτη» κοίταξαν την Άβυσσο κι η Άβυσσος κοίταξε κι εκείνη μέσα τους, αλλά περιέργως πως, αυτό δεν προκάλεσε ομοβροντία καρμπόν χλευαστικών άρθρων στην «Καθημερινή».

Και σ΄όλα αυτά, ο κόσμος του Συντάγματος ετοιμάζεται να το ξαναγεμίσει. Η αραχνοαίσθησή μου λέει ότι το κάνει αυτό με την ψυχολογία πρώτης μέρας σχολείου όπου θα συγκριθούν μαυρίσματα και θα ανταλλαγούν ιστορίες διακοπών.

Το Σύνταγμα αντί να είναι καταλύτης εξελίξεων, κατέληξε αργά αλλά σταθερά πέντε βήματα πίσω απ’ τις εξελίξεις. Πλάνο δράσης εξακολουθεί να μην υπάρχει ούτε για πλάκα. Η οργή δε φτάνει πιά, ακόμα κι η «εποποιία του μεσοπρόθεσμου» δεν κατάφερε να εμποδίσει την κυβέρνηση να περάσει ό,τι ήθελε, με μπόνους άλλον έναν πρωθυπουργό δώρο. Όταν κατάργησε το άσυλο, η επανάσταση έκανε χένα τατού στα φρικονήσια.

Δεν αρκεί πλέον το παράσημο των σπασμένων πλευρών και των καμμένων πνευμονιών, ποτέ δεν αρκούσε. Αν η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, το μόνο που μας σώζει είναι ότι το Σύνταγμα 1.ο απέτυχε να γράψει Ιστορία.

Αν κεφαλοποιήσει τη γνώση της πρώτης φάσης και σηκώσει τον πήχυ των πιθανών δράσεων, υπάρχει μία τελευταία ευκαιρεία να τελειώνουμε με τη Φάρσα που αποκαλεί τον εαυτό της πότε ελληνική κυβέρνηση, πότε ταγούς της υπευθυνότητας, πότε μονόδρομο για τη σωτηρία.

Αλλιώς, μη σπαταλάτε δυνάμεις. Η σεζόν άνοιξε δυναμικά και άνευ σόσιαλ μίντια καλεσμάτων,με τις κινητοποιήσεις στα Α.Ε.Ι.

Ποντάρω σ’ αυτό που κανείς δεν περιμένει.

Αυτό που όλοι περιμένουν, ακριβώς ως τέτοιο έχει ήδη χάσει  το πολύτιμο πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.