Archive for Δεκέμβριος 2012

«Που είναι η γελοιογραφία, οέο;»

Δεκέμβριος 28, 2012

Untitled-1

Βγάζοντας έξω τα τελευταία σκουπίδια του 2012, νιώθω την ανάγκη να ενημερώσω όσους παρακολουθούν τακτικά τη δουλειά μου, για τους λόγους της (ας το θέσω κομψά), λειψής συχνότητας δημοσίευσης των σκίτσων μου τελευταία στην «Ελλάδα Αύριο».

Όπως είχα ενημερώσει κι απο αυτό το μπλόγκ, η συνεργασία μου με την νεόκοπη εφημερίδα ξεκίνησε τον Ιούνιο, παραμονές εκλογών. Η συμφωνία περιλάμβανε μία γελοιογραφία συν ένα στριπάκι ημερησίως, έξι μέρες την εβδομάδα. Συμφωνήσαμε με τον εκδότη ενα ποσό που φάνηκε και στους δύο εύλογο.

Με το «καλημέρα σας», ένα τυπικό κώλυμα στην πληρωμή του πρώτου μήνα στάθηκε η αφορμή να αποσαφηνίσουμε το μόνο γκρίζο σημείο που είχε μείνει στην πρώτη συννενόηση: μου επιβεβαιώθηκε ότι ναι, η σχέση μου με την εφημερίδα θα είναι με κανονικό μισθολόγιο, «απο πρώτη  του επομένου», κι έτσι όμορφα κύλισε το καλοκαιράκι.

Η πρόσληψη καθυστερούσε με αδιευκρίνηστα προσχήματα, οπότε στην τελευταία ανήσυχη πλέον ερώτηση (προ εικοσαημέρου) προς τον εκδότη για το «που έχει κολλήσει το θέμα» η απάντηση ήταν «το κοιτάω και σε πέρνω». Πέρασε άλλη μια ανέφελη εβδομάδα μέχρι «να το κοιτάξει», και να με πάρει να μου πεί οτι «δε μου έχει καλά νέα».

Τα «όχι καλά νέα» ήταν ότι συνταξιούχ0ς πλέον συνάδελφος γελοιογράφος, συνδεόμενος με παλαιώθεν φιλικές σχέσεις με τον εκδότη, αποφάσισε ότι ήταν μια πάρα πολύ καλή ιδέα να προσφέρει τα σκίτσα του στον παλαιό του φίλο, εντελώς δωρεάν. (Το πού ήταν ο καλός αυτός «παλαιός φίλος» όταν πρωτοξεκινούσε το εγχείρημα, δεν εξηγήθηκε ποτέ).

«Όπως καταλαβαίνεις, δε μπορείς να ανταγωνιστείς το δωρεάν» συνέχισε η «όχι καλά νέα» αφήγηση, και το ουλτιμάτουμ ήταν ότι αν θες, συνεχίζεις με ένα χαρτζιλίκι, κι αυτό θα έπρεπε να το δω και σαν χάρη διότι «δεν τους αρέσει να καίνε ανθρώπους». Για πρόσληψη πια, φυσικά ούτε λόγος («ε, δεν έγινε, τι να κάνουμε;») η δε κάπως πιό αξιοπρεπής αμοιβή ούτε καν ήταν θέμα διαπραγμάτευσης: δε μιλάγαμε καν για «όσα έπαιρνες μείον μια -έστω-βαρβάτη μείωση». Η ακατέβατη προσφορά ήταν αντάξια κινέζικου στρατόπεδου παιδικής εργασίας.

Για αδιευκρίνηστους λόγους, το θέμα έπρεπε να λήξει αυθημερόν. Κι έτσι μοιράσαμε τη ντροπή: εγώ ντρέπομαι που δέχτηκα το χαρτζιλίκι, και η εφημερίδα θα έπρεπε να ντρέπεται που διαρρηγνύει μ΄αυτό  τον τρόπο τη σχέση συνεργατών της με τους αναγνώστες (το «εναλλάξ» βλέπω ότι συμβαίνει και σε άλλες στήλες). Η δε κεφαλή της, ελπίζω να μη νιώθει πολύ έξυπνη που «κατάφερε» να έχει δύο σκιτσογράφους στην τιμή του…ενός τρίτου. Με πορδές δε βάφονται αυγά, και έχεις και μια δυσάρεστη οσμή να σε συνοδεύει.

Ζητώ συγγνώμη από τους όσους αναγνώστες για την έκπτωση (η εφημερίδα φυσικά, ούτε καν θεώρησε σκόπιμο να ειδοποιήσει τους αναγνώστες της γι αυτή τη μεταβολή, γιατι, σας το χρώσταγε;) και ευελπιστώ σε καλύτερες συνθήκες της αναντικατάστατης αυτής σχέσης μαζί σας.

Χαρούμεν…ω, ποιόν κοροϊδεύουμε;

Δεκέμβριος 24, 2012

xmas12 copy

Κλαίνε κι οι χήρες, κλαίνε κι οι παντρεμένες

Δεκέμβριος 8, 2012

jan16

Disclaimer: Ακολουθεί «σοβαροφανής» πρόλογος. Μην ψαρώσετε, δεν είναι αγόρευση της Βουλής των Εφήβων, θα αποζημιωθείτε πολύ σύντομα.

(πίνει νερό, καθαρίζει λαιμό, μικροφωνισμός, ξεκινάει):

» Το μεγαλύτερο παράσημο για ένα Δημοσιογράφο, είναι να ενοχλεί την εξουσία. Επάγγελμα υψηλής αδρεναλίνης, προσελκύει στις τάξεις του ρομαντικούς και τυχοδιώκτες. Η αφρόκρεμα αυτών είναι όσοι κράτησαν τη σημαία της Αλήθειας γράφοντας ενάντια στα πιό καταπιεστικά απ’ τα καθεστώτα, πληρώνοντας το αντίτιμο με πολυετείς φυλακίσεις σε hellhole φυλακές, βασανιστήρια, ή και τη φυσική τους δολοφονία, όπως η Πολιτόβσκαγια.»

(φέρνει το χέρι στην καρδιά, κατεβάζει ελαφρώς το κεφάλι, δίνοντας το αόρατο σύνθημα για το θερμό χειροκρότημα του κοινού).

«Mια τέτοια περίπτωση ήρθαμε σήμερα να τιμήσουμε»

Εδώ, ο καθένας που είναι σ’ αυτό το επάγγελμα, φαντασιώνεται κρυφά ή φανερά ότι ακολουθεί τ’ όνομά του.

Τί συμβαινει όμως όταν έχεις ξεπουληθεί ελεεινά, όταν έχεις διαφθαρεί όλοκληρωτικά, όταν η πένα σου έχει ταχθεί αναφανδόν και με θράσος απ’ την πλευρά της εξουσίας;

Ευκολάκι. Όταν δεύτερη φύση σου έχει γίνει η προσαρμογή, προσαρμόζεις κι εδώ απλά τα γεγονότα στις δικές σου αφηγηματικές ανάγκες.

Έτσι, ο Ηλίας Κανέλλης, πρώην πύρινη αριστερή πένα, νυν «υπέρμαχος των ανοιχτών (από μέσα προς τα έξω αλλά προς θεού όχι αντίστροφα) συνόρων» και του «Διαφωτισμού» (αλλά ντεκαφεινέ αν σας βρίσκεται, χωρίς Γαλλική Επανάσταση), παρουσίασε (και οι συνοδοιπόροι υπερθεμάτισαν) εαυτόν ως θύμα ανήκουστης ποσότητας βίας επί του θνητού σαρκίου του. Αντιγράφω απ’ το status του:

«Ήταν ένας εφιάλτης. Κατέρρευσα. Αλλά κατάλαβα ότι δεν έχω δυνάμεις να υπερασπιστώ ούτε το αυτονόητο. Και επίσης ένιωσα ότι η βία και η ανελευθερία, ο εξευτελισμός των σωμάτων και η προσβολή της ανθρώπινης υπόστασης είναι ίδια, είτε γίνεται από χρυσαυγίτες είτε από αριστεριστές είτε από κεντρώους είτε από αναρχικούς. Η κοινωνία μας θα πληρώσει μεγάλο και ακριβό τίμημα στη βία.»

Bία και ανελευθερία! Εξευτελισμός σωμάτων! προσβολή ανθρώπινης υπόστασης! Ποιός Ηλία μου; ποιός έσβηνε τσιγάρα πάνω στο αλυσοδεμένο σου κορμί; ποιός αόρατος δήμιος, σε ποιά εκτός χάρτη φυλακή του Αφγανιστάν σου στερούσε τον ύπνο, σου έκαιγε τις πατούσες, σου έκανε εικονική εκτέλεση και σού βαζε ηλεκτρόδια στις ρώγες; Damn you, Ανελεύθερα Καταπιεστικά Καθεστώτα! Δεν θα τον φιμώσετε! Ως εδώ!

Από κοντά κι ο άλλος κατατρεγμένος, υπερθεματίζει: Ο Ηλίας Κανέλλης είναι η νέα Ρόζα Παρκς που διεκδικεί το δικαίωμα να μην είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, και να μπορεί έτσι να εργαστεί μια μερα σε κανα δημοτικό ραδ…(ουπς). Ο Πάσχος μας, ο άνθρωπος-hashtag της προπαγανδιστικής ανακρίβειας, εξ ίσου κυνηγημένος και βασανισμένος. O Νέλσον Μαντέλα (σύμφωνα με πηγές εξ ίσου αξιόπιστες με του Πάσχου) φέρεται να δηλώνει «νόμιζα ότι ήξερα τι σημαίνει καταπίεση, μεχρι που έμαθα για την τρίμηνη διαγραφή του Πάσχου απ΄την ΕΣΗΕΑ».

Και μετά συνέρχεσαι, και θυμάσαι ότι στην Ελλάδα βεβαίως βεβαίως «δεν έχουμε χούντα», και ό,τι κι αν έχουμε, ο Ηλίας είναι απ΄τα πρωτοπαλίκαρα του καθεστώτος, απ΄αυτή την υπέροχη πάστα αντικρατιστών που πάντα βρίσκουν μία ή πολλές δημόσιες καρέκλες να τους σιτίζουν, κανα δημοτικό ραδιοσταθμό, κανα επίσημο φρη πρες κρατικού φεστιβάλ, ξερετε τώρα πόσο καταπιεστικά μπορούν να γίνουν τα καθεστώτα προς τους δημοσιογράφους που τα πολεμάνε.

Μια (αχεμ) εναλλακτική βερσιόν του τι έγινε πραγματικά εκείνη την ημέρα, μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εδώ.

Μπορεί κανείς κάλιστα να αμφισβητήσει την ειλικρίνεια των λεγομένων των άνωθεν πηγών. Το μόνο που δεν μπορεί να τους καταλογίσει είναι αοριστία ως προς τα γεγονότα. Την ίδια ώρα, ο «εκπρόσωπος του Ορθού Λόγου», με τόση μαεστρία στην πένα και πείρα στη συγγραφή, αδυνατεί να μας πεί τι ακριβώς του κάνανε την ώρα που «αμέριμνος» πήγαινε να περάσει τα 32 ηλεκτρονικά τσεκ ιν που χρειάζονται για να μπεί στα άδυτα του ΔΟΛ και βγάλει το ψωμάκι του απ΄τον Ψυχάρη.

«Mια τέτοια περίπτωση ήρθαμε σήμερα να τιμήσουμε»

Γκρέγκορυ.

Δεκέμβριος 5, 2012

dec08

Έκανα μια ενημέρωση στα tags, οπότε όλα τα posts για τον «Δεκέμβρη», (ειδικά αυτά που γράφτηκαν στο ζεμάτισμα της στιγμής) μπορούν να διαβαστούν όλα συγκεντρωμένα εδώ.

Η φετινή επέτειος έδειχνε οτι θα είναι μουδιασμένη, σε συγχρονισμό με το αίσθημα όλης της κοινωνίας, άλλωστε. Όλης; Όχι. Κάποιος φωτεινός εγκέφαλος μέσα στη Νέα Δημοκρατία αποφάσισε ότι το τρολάρισμα μπορεί και πρέπει να γίνει επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση.

Δεν ξέρω τι θα γίνει σήμερα, η διαίσθησή μου λεέι πάντως ότι η Αθήνα θα παραμείνει στη θέση της. (υπάρχει άλλωστε μια οφθαλμοφανής διαφορά με το 2008: τότε τα μαγαζιά δεν είχαν όλα βιτρινα «ενοικιάζεται»).

Για άλλη μια φορά φέτος θα αφήσω φυλαχτό, ευχή, και κατάρα, τα λόγια του συμμαθητή του άτυχου παιδιού:

“Αλέξανδρο τον φωνάζαμε, ή Γκρέγκορυ.

Κανείς δεν τον έλεγε Αλέξη”.