Archive for Δεκέμβριος 2007

Δεκέμβριος 31, 2007

‘Eκτακτο επεισόδιο (δεν θα δημοσιευτεί) του «Καλού Κακού» για το έμπα του 08.Έτσι για το καλό!

kk17cm11.jpg

x-cards

Δεκέμβριος 26, 2007

…Οι περισσότερες χειροποίητες, δια χειρός ταλαντούχων συναδέλφων.Πάντα τέτοια, guys & gals!

x-cards.jpg

Χριστού τη Θεία Γέμιση…

Δεκέμβριος 24, 2007

dec23a1.jpg

Άλμπουμ Γελοιογράφων

Δεκέμβριος 22, 2007

To δημοσιογραφικό κλισέ λέει «άν θέλετε να χαρίσετε τώρα στις γιορτές μερικές δροσερές στιγμές γέλιου…»…τι φριχτή παρεξήγηση: Οι πετυχημένοι πολιτικοί γελοιογράφοι ενδημούν σ΄εκείνη τη ζώνη του Λυκόφωτος όπου το ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου του αναγνώστη δίνει την εντολή «γέλα» και το άλλο μισό «απελπίσου».Κάντε λοιπόν μια χάρη τώρα στις γιορτές και κάντε τους οικείους σας να παραμείνουν θυμωμένοι θυμίζοντάς τους τα γεγονότα που πολλοί θα θέλανε να ξεχάσετε.Τέσσερις πολιτικοί γελοιογράφοι πρώτης γραμμής φροντίζουν ώστε το τσίμπημα να μήν πονέσει τόσο.Αναζητήστε τους στα βιβλιοπωλεία!

ioannoy1.jpg

cana61vz.jpg

pinokio.jpg

kyr.jpg

Μαύρο πλήν κίτρινο

Δεκέμβριος 21, 2007

Η «καλύτερα σχεδιασμένη εφημερίδα της Ευρώπης» έκανε τη διαφορά σήμερα στα περίπτερα με το πιό κίτρινο, ελεεινό και δρακουλιάρικο εξώφυλο, με τη φωτογραφία του παρ΄ολίγον αυτόχειρα πρώην Γ.Γ. Χ. Ζαχόπουλου, διασωληνωμένου στην εντατική, για να αποδειχτεί για ακόμη μια φορά ότι όσο πιό άδειος είσαι μέσα σου, τόσο πιό πολύ φροντίζεις το έξω σου.Μπράβο Γιάννα, άντε, και στο βραβείο αποκαλυπτικότερης δημορνιογραφίας.

Comics for you!

Δεκέμβριος 19, 2007

bibl.jpg

 Το να διαβάζεις συστηματικά κόμικς είναι σαν να είσαι ακριβής στα ραντεβού σου: μια μοναχική εμπειρία.Εντάξει, σαφώς τα πράγματα είναι καλύτερα από παλιότερα που το εν λόγω γκέτο ήταν απροσπλελαστο στους «αμύητους».Χάρη στον λαοπλάνο κενηματόγκραφο, όλο και κάποιοι πήραν μυρωδιά κόμικς όπως το «Sin City«, το «Persepolis» και το «V for Vendetta«.H μοναξιά όμως παραμένει-εγώ ας πούμε ζώ το δράμα να έχω διαβάσει δεκάδες «graphic novels» που αν ήταν ταινίες πολλοί θα τα είχαν δεί και θα μπορούσα να τα συζητήσω μαζί τους.Τώρα. το πολύ πολύ να τα δανειστεί κανας φίλος και να τα κρατήσει κανα τρίμηνο βάζοντας αναγκαστικά τον επόμενο στην αναμονή.Δε γίνεται δουλειά έτσι!
Θα κάνω λοιπόν μια προσπάθεια να κλείσω την ψαλίδα: επειδή το παν είναι η πληροφόρηση, εγώ θα παρουσιάζω συχνά-πυκνά απο εδώ κόμικς που θεωρώ ότι θα ενδιαφέρανε ένα ευρύτερο κοινό.Σύστημα αξιολόγησης δεν θα έχω-δεν πρόκειται ας πούμε, για τα προτεινόμενα «καλύτερα του μέσου» ούτε τα πιό «must read» αναγνώσματα για τον τελείως αρχάριο.Το μόνο κριτήριο όπως προείπα είναι να μην είναι arcane αναγνώσματα με πολυετές παρελθόν, αλλά, ξέρωγώ, το αντίστοιχο μιας τριάστερης ταινίας προτεινόμενης σε μια μέση σινε-εβδομάδα.Or something.

Noμίζω μια καλή πρώτη πρόταση είναι το «Global Frequency«, γραμμένο απο τον Warren Ellis και σχεδιασμένο απο πλειάδα καλλιτεχνών (όλες οι ιστορίες που περιέχονται στους δύο τόμους είναι αυτοτελείς).
To «Global Frequency» παρ’ ολίγον να γίνει και τηλεοπτικό σήριαλ, αλλά στην πορεία ναυάγησε.Το έχουν περιγράψει σαν «ένα ιδιοφυές δείγμα Alias και X-files».Εγώ πάλι θα έλεγα ότι συνδυάζει το φορμάτ του «Mission Impossible» με το νεύρο των ταινιών Bourne.
To concept είναι το εξής: H «Global Frequency» είναι μια ανεξάρτητη οργάνωση ταγμένη να αποτρέπει μεγάλης κλίμακας απειλές ενός σύγχρονου, επικίνδυνου κόσμου.Αντλώντας απο μια μεγάλη δεξαμενή εθελοντών όλων των πιθανών ειδικοτήτων, η επικεφαλής της οργάνωσης Miranda Zero οργανώνει, συντονίζει και κατευθύνει τον εκάστοτε κατάλληλο συνδυασμό ανθρώπων που θα μπορέσουν να εξουδετερώσουν την «απειλή της ημέρας».

gf3.jpg

Η σειρά έχει συγκεντρωθεί σε δύο τόμους: «Planet Ablaze» και «Detonation Radio».Στα τοπικά κομιξομάγαζα δεν θα δυσκολευτείτε να τη βρείτε.Εναλλακτικά, υπάρχει πάντα και το Amazon.
Καλή ανάγνωση!

gf.jpg

Χριστούγεννα, Χριστούγεννα,Δυ-στυ-χι-σμέ-να!

Δεκέμβριος 17, 2007

santa.jpg

Το υπέροχο (και χαρούμενο) αυτό κείμενο του Αυγούστου Κορτώ δημοσιεύθηκε στην «Blow» αυτής της εβδομάδας.Το αναδημοσιεύω γιατί ξέρω απο προσωπική πείρα (αν και από δεύτερο χέρι) πόσο πιό κοντά μας απ’ όσο θα θέλαμε «βράζει» το θέμα που πραγματεύεται.Here it is:

 

«Θα μπορούσα, ενόψει εορταστικού κιτσαριού, να σας αφηγηθώ μιαν απ’ τις πολλές εύθυμες χριστουγεννιάτικες ιστορίες που φυλάω στο σουρτάρι του μυαλού μου. Να σας πω, λόγου χάρη, για κανά all-time classic σκηνικό με Κραουνάκη (πού ’χει και τη γιορτή του, το μανάρι μου, ανήμερα, μαζί με τον Τζίζους – χρόνια πολλά γιαβρούμ!), ή για κείνη τη φορά που αποφάσισα να φκιάσω δικά μου μελομακάρονα, και μιαν αντίχριστη σαλμονέλα μου την είχε στημένη και πάθαμε διάρροια οικογενειακώς και χέζαμε κι απ’ τ’ αυτιά.

Αλλά είμαι ανάποδος άνθρωπος, και εκ θεμελίων άθεος, κι όλο αυτό το σύστριγγλο περί «χρονιάρες μέρες» μου φαίνεται αρχίδια-μύδια. Οπότε αντί για χαρούμενα κλισέ, θα σας μαυρίσω την ψυχή μ’ ένα άλλο χριστουγεννιάτικο κλισέ, που λέγεται κατάθλιψη, και λέγεται επίσης και κατάθλιψη των γιορτών, και Christmas-related suicides.

 

Διότι, ναι, δυστυχώς, πολλοί δυστυχισμένοι και άσωτοι αποφασίζουν να φουντάρουν τη στιγμή που γεννιέται ο Σωτήρας μας – προφανώς, όπως κι εγώ, δεν πιστεύουν στη σωτηρία της ψυχής, ή απλώς έχουν κουραστεί να την αναζητούν. Και, ακόμα πιο δυστυχώς, ομιλώ εκ πικράς ιδιωτικής πείρας: αφενός τυγχάνω ο ίδιος καταθλιπτικός, μονοπολική και χρόνια και με χάπια (αλλά δε γαμείς, αυτά έχει η ζωή), κι επίσης, μες στις γιορτές του 2002, ανάμεσα 27 Δεκέμβρη βράδυ και 28 πρωί, συχωρέθηκε ιδιοχείρως κι η μανούλα μου, πού’ τανε πιο βαριά, διπολική, και με πιο πολλά χάπια, και μοναξιά, και ντροπή.

 

Θέλω, λοιπόν, να σας μιλήσω για ντροπή, και για ένα δώρο που κανείς δε σκέφτεται να κάνει, και που δεν το πουλάνε μήτε τα μαγαζιά μηδέ η Εκκλησία (που έτσι κι αλλιώς μόνο για την πάρτη της κόπτεται, και τους αυτόχειρες τους αναθεματίζει κιόλας, τρομάρα της). Για ένα δώρο που μπορείτε, που πρέπει να κάνετε, αν γνωρίζετε ή ακόμα-ακόμα υποψιάζεστε ότι κάποιος γνωστός ή φίλος ή δικός ή κι άγνωστος πάσχει από κατάθλιψη.

 

Και τώρα δεν αστειευόμαστε. Δε μιλάμε για το περιθώριο, μιλάμε για επιδημία παγκόσμια, που θες η ηθική χρεωκοπία της ανθρωπότητας κι η μοναξιά κι η ακρίβεια κι η αποξένωση και το ίντερνετ κι εγώ δεν ξέρω ποιος διάολος, βαράει καθημερινά όλο και πιο πολλές πόρτες.

 

Κι επίσης, στην πολλαπλώς καθυστερημένη πατρίδα μας, πολύ συχνά η όποια ψυχική ασθένεια αντιμετωπίζεται με ρατσισμό, με καχυποψία, με άρνηση. Θεωρείται κατάσταση επινοημένη, που πρέπει να αποσιωπάται, αρρώστια πολυτελείας, που δεν είναι και του θανατά, βρε αδερφέ, έτσι δεν είναι; (Αμ δε! Η κατάθλιψη, μωρά μου, σκοτώνει και δεν πληρώνει). Το «πρέπει να σε δει ψυχίατρος» στην Ελλάδα εξακολουθεί να ακούγεται σαν προσβολή. Αλήθεια, όμως, αν ένας φίλος σας είχε σκωληκοειδίτιδα, θα ήταν προσβολή να του πείτε: «πρέπει να σε δει χειρουργός;».

 

Γιατί, και το τονίζω και το λυσσάω και το λέω παντού, η κατάθλιψη είναι αρρώστια, βαριά, πολλές φορές ανίατη, και ενίοτε και θανατηφόρα. Ο καταθλιπτικός αξίζει τον ίδιο σεβασμό κι ευαισθησία με τον καρκινοπαθή – είναι τέτοιο το μαρτύριό του, που, πιστέψτε με, ποτέ δε θα διάλεγε να το υφίσταται.

 

Επιπλέον δε, αυτή η κωλοαρρώστια έχει κι άλλο ένα βάσανο: το βάσανο της ντροπής. Ο καταθλιπτικός ντρέπεται για την αρρώστια του, φοβάται να την ομολογήσει, η ίδια η φύση της διαταραχής τον κάνει να νιώθει φριχτές ενοχές απέναντι στους πάντες και τα πάντα, να αισθάνεται (παράλογα και, ωστόσο, επίμονα τυραννικά) πως είναι συχνά υπαίτιος όλων των δεινών επί γης, απ’ τους πολέμους στο Ιράκ μέχρι την πείνα στον Τρίτο Κόσμο. Κι υπό αυτή την ενοχή και η αυθόρμητη τάση του να κρύβει την αρρώστια του από ντροπή και πανικό, καμιά φορά –ιδίως με φόντο μιαν ανθρωπότητα ευτυχή, που γιορτάζει, αγαπιέται, απολαμβάνει τη ζωή (με λίγα λόγια κάνει ό,τι ο ίδιος νιώθει πως δεν θα μπορέσει να κάνει ποτέ)– αποφασίζει να αφαιρέσει το ρυπαρό και βδελυρό σαρκίο του, να πάψει μια για πάντα να είναι το «άχθος αρούρης», το βάρος στους ώμους των άλλων.

 

Οπότε, αν θέλετε και στο πνεύμα των γιορτών να μείνετε, κι ένα δώρο της προκοπής να κάνετε, μιλήστε, ανοιχτά. Σηκώστε την ντροπή απ’ τους ώμους των ανθρώπων που υποφέρουν, βοηθήστε τους να σας μιλήσουν, να αποζητήσουν θεραπεία (που πολλές φορές, πεισματικά, την αρνούνται). Αν πάσχετε οι ίδιοι από κατάθλιψη, μην το κρύβετε πια.

 

(Και θέλετε και μπόνους κίνητρο; Ο Χριστούλης μας, αφ’ ης στιγμής ήτο Θεός κι άρα ήξερε τα πάντα, ήξερε και ότι θα τον σταυρώνανε – άρα τι υπήρξε όλη του η ζωή αν όχι μια επιμελώς σχεδιασμένη, νομοτελειακή [με κίνητρα άγνωστα] αυτοχειρία;)»

 

Εxploding stuff

Δεκέμβριος 14, 2007

d1.jpg

 …Και η απάντηση που χρωστούσα για το κουίζ που είχαμε βάλει εδώ, και το οποίο ήταν μια τεράστια αποτυχία: Δύο στους δύο χρήστες βρήκαν αμέσως τη σωστή απάντηση.Καλά ρε άρρωστοι, τα παιδάκια; Τα αθώα παιδάκια με τα ρόζ μαγουλάκια; Τι άνθρωποι είσαστε εσείς;

Γελοιογράφοι online!

Δεκέμβριος 13, 2007

site1.jpg 

Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων απέκτησε το δικό της site! Tα ανθολογούμενα μέλη της Λέσχης (από τους Βετεράνους μέχρι εμάς τα τσικό) θα ανανεώνουν τακτικά την πρώτη σελίδα με επίκαιρες γελοιογραφίες τους. Ειδήσεις, γεγονότα και εκθέσεις του χώρου θα αναρτώνται τόσο στο site όσο και στο oμώνυμο blog, ενώ στα extra features περιλαμβάνεται και «behind the scenes», όπου σε τακτά διαστήματα γνωστοί γελοιογράφοι εκθέτουν τη διαδικασία δημιουργίας των σκίτσων τους.

 Περάστε μια βόλτα, σερβίρουμε και ουίσκυ κομπλέ!

Συστηθείτε, μην ντρέπεστε!

Δεκέμβριος 12, 2007

Σ΄ αυτό το πόστ μπορείτε να ευχηθείτε,μέρα που είναι (και μέχρι 40 μέρες μετά), αλλά, με την ευκαιρεία, συστηθείτε κιόλας! Προς θεού, όχι του στύλ «Μήτσος Μπέκογλου, Ασβοκράτους 6, Μέτσοβο»-σέβομαι την ανωνυμία του διαδικτύου,αλίμονο.

 Συστηθείτε στο στύλ «είμαι 32 χρονών, πήζω σε μια δουλειά που δεν μου αρέσει και περνάω όλη μου την ώρα να τσεκάρω μπλόγκζ», ή έστω στύλ «είμαι σινεφίλ, πιάνω τα μαλιά μου κότσο και το ένοχο μυστικό μου είναι οι παντόφλες κουνέλια».O,τιδήποτε θα μου δώσει μια εικόνα σας, για να γίνει η σχέση μας λίγο πιό ισότιμη.

Μη ντρέπεστε-μεταξύ μας είμαστε 🙂