Archive for Δεκέμβριος 2009

Δέκα Χρόνια Κομμάτια

Δεκέμβριος 30, 2009


Aπολογισμό δεκαετίας; Εύκολο:
Why do they hate us? Fuck Saddam, we are taking him down, mission accomplished, bring them on, yes we can, 10.000 more soldiers for peace.Katrina, Tσουνάμι,αρρώστια των τρελών αγελάδων, γρίππη των πουλερικών, γρίππη των χοίρων.Μy name is Rachel Corrie, η Κωνσταντίνα δεν είναι μόνη, οι φίλοι του τον λέγαμε Γκρέγκορυ.Ψηλότερα, μακρύτερα, δυνατότερα, Σεμνά και ταπεινά. Αίολος Κεντέρης, εξπρές Σάμινα, Αυτή είναι η Ελλάδα, Η μηχανή τους γλύστρησε σε λάδια, ό,τι είναι νομιμο είναι και ηθικό, Ασύμμετρη Απειλή, ποινή εκτίω.Λεφτά υπάρχουν, εμπρός πάμε, ήταν λάθος κίνηση, μηδενική ανοχή.
Υ.Γ. Απαγορεύεται το κάπνισμα.

Advertisements

Christmas Spirit

Δεκέμβριος 23, 2009

«Ιστορίες για να σκεφτόμαστε μιά απ’ τα ίδια»

Δεκέμβριος 11, 2009

Καινούργια μέσα, παλιές συνήθειες. Ίσως γιατί τα καινούργια μέσα τα τρέχουν «παλιές καραβάνες» του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, όπως ο Σταύρος Θεοδωράκης με το νεοσύστατο portal του «protagon».

Η ιστορία που μας ενδιαφέρει άρχισε από ένα άρθρο του Αλέξη Τσίπρα, και την εν θερμώ απάντηση σ’ αυτό του Ηλία Κανέλλη. Αυτά παραμονές των επικείμενων «Δεκεμβριανών», 3 κ 4 του μηνός αντίστοιχα, αμφότερα τα άρθρα σε περίοπτη θέση, και με τους συμμετέχοντες σχολιαστές να τους χαρίζουν και αξιοσημείωτη αναγνωσιμότητα, που σημαίνει ότι το θέμα ενδιαφέρει.
Καμιά βδομάδα λοιπόν μετά, «βλέπουμε» την απάντηση του Γιώργου Κυρίτση στο άρθρο του Κανέλλη. Βάζω το «βλέπουμε» εντός εισαγωγικών, γιατί ουσιαστικά μαθαίνουμε για την ύπαρξη του άρθρου από την… απάντηση του Τάκη Καμπύλη σ’ αυτό. Η απάντηση είναι πρώτη μούρη στο «έμπα» με ονοματεπώνυμο, ενώ το άρθρο του Κυρίτση είναι στον πάτο της σελίδας, χωρίς όνομα, με τον τίτλο «προς υπεράσπισην του Αλέξη Τσίπρα» και εικονογράφηση τη φωτογραφία ενός κουκουλοφόρου.Μαθαίνω δε απο την εκπομπή των Κυρίτση-Τσέκερη στο «Κόκκινο» ότι το άρθρο είχε γραφτεί αρκετές μέρες πρίν, και για άγνωστους λόγους ανέβηκε μόλις χθές. Για του λόγου το αληθές, αυτή είναι η εικόνα της κατάταξης των άρθρων στη σελίδα του protagon:

«Τυχαίνουν αυτά» θα πεί ίσως κάποιος καλοπροαίρετος. Μετά βέβαια, (αν είναι απλώς κακοπροαίρετος κι όχι εθελοτυφλών) θα διαπιστώσει ότι αυτά «έτυχαν» σε ένα site όπου η αναλογία των άρθρων είναι 10-0 υπέρ της πλευράς «του Νόμου και της Τάξης» για να το θέσω κομψά, κι όπου στα έντεκα στα δέκα άρθρα ξεφυτρώνουν ως ραπανάκια ποικίλες παραινέσεις για την κατάργηση του ασύλου (ακόμα και πρίν να υπάρξουν αφορμές γι αυτό).
Αυτά που λέτε με τα νέα μέσα που θα δώσουν τη χαριστική βολή στα κουρασμένα και αφερέγγυα παλαιά, αυτά και με τους νηφάλιους δημοσιογράφους που στις εκπομπές τους θα δώσουν το μικρόφωνο εξ ίσου και στον μπαχαλάκια και στον ματατζή.

365 μέρες μετά

Δεκέμβριος 7, 2009

Η χώρα στέκεται ακόμα όρθια, παρ’ όλη την έλευση των βαρβαρικών ορδών για την οποία έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου ο Καρατζαφέρ, και παρά την στα όρια παράκρουσης υστερία τηλεπαρουσιαστών, συντηρητικών γραφίδων, και χολερικών πληκτρολογίων οι οποίοι δείχνουν μια σταθερή και αξιοσημείωτη πρεμούρα για την κατάλυση του ασύλου. Στη Ρωσία να ανατιναχθεί ντισκοτέκ, θα βρεθούν πεντ’ έξι να αναρωτηθούν «τι στ’ αλήθεια καλύπτει το άσυλο».
Δεν ξέρω απ΄την άλλη τι προσδοκίες είχε «το κίνημα» και κυρίως, γιατί τις είχε αν τις είχε.Το να περιμένεις ότι θα γίνει «μια απ΄ τα ίδια με τα περσινά» μόνο και μόνο επειδή έκλεισε ένας ημερολογιακός χρόνος, είναι σα να έχεις πάει σ’ ένα πάρτυ που αποδείχτηκε ανέλπιστα γαμάτο, και να το ξαναοργανώσεις ευελπιστώντας στην επανάληψη της ίδιας αίσθησης. Ποτέ δεν είναι ξανά το ίδιο, για την απλή οξύμωρη αιτία ότι τη δεύτερη φορά όλοι έχουν το άγχος να περάσουν με το στανιό εξ ίσου γαμάτα.
Won’t happen.

Νέες Ιδέες

Δεκέμβριος 2, 2009

Εγώ έχω κάθε λόγο να χαίρομαι για την εκλογή Σαμαρά: είμαι γελοιογράφος.
Ο Στάθης έχει κάθε λόγο επίσης να χαίρεται για την εκλογή Σαμαρά: εκτός από γελοιογράφος, βλέπει το θέμα και από τη σκοπιά του δημοσιογράφου:
«Ομως, παρακαλώ, αξίζει τον κόπο να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή, όχι μόνον για να αποδώσουμε τιμές, αλλά για να ακουστεί ευκρινώς ο θρήνος και ο κοπετός που υψώνεται προς τους (άδικους) ουρανούς από τα Ντοράκια της επικράτειας, δυσανάλογα πολλά (ως προς τον υπόλοιπο πληθυσμό της χώρας) και στα ΜΜΕ, και στα κόμματα – ω, ναι και της Αριστεράς! κι εκεί έχει συμπαθούντες η Ντόρα των οποίων μάλιστα ο ξινός λυγμός, όπως και των εκσυγχρονιστών άλλωστε, είναι πιο ευδιάκριτος και λυρικός από το κάπως χονδροειδές πλάνταγμα των ακραιφνών νεοφιλελεύθερων.

Ακούστε τους!»

Eκτός από μας λοιπόν που έχουμε δόλιους και ιδιοτελείς λόγους να χαιρόμαστε, υπάρχει και η «βάση», που εκφράζεται κάπως πιό…εμ…»αδιαμεσολάβητα», όπως στο mail που μου έστειλε uncivilized civilian, και το οποίο προσυπογράφω:
«Δεν θα με πιστέψεις, αλλά ο Σαμαράς με ανατριχιάζει κάπου περισσότερο κι απ’ ότι η ίδια η Ντόρα! Αυτό βέβαια είναι καλό για εμάς που ΔΕΝ είμαστε ΝΔ, είναι ωραίο και ελπιδοφόρο η Δεξιά να έχει για αρχηγό έναν καιροσκόπο, πουλημένο, λιγδιάρη και γλίτση τύπο που έχει φιλήσει κατουρημένες ποδιές για να ανέβει, μετά τους πούλησε όλους, ίδρυσε το δικό του (πολύ επιτυχημένο, ομολογουμένως) κόμμα και τέλος έγλυψε εκεί που έφτυσε για να τον περιμαζέψουν πάλι…«