Archive for Φεβρουαρίου 2012

Ευρωπέη, ιδού οι Εταίρες σας!

Φεβρουαρίου 21, 2012

Ο μεγαλύτερος φόβος κάποιου που έχει βιώσει «κοινωνική κινητικότητα» προς τα πάνω, είναι ο φόβος να ξαναγυρίσει πίσω. Κατανοητό, αν σκεφτείς και τον παράγων «κατουρημένη ποδιά», το φιλί επί της οποίας γίνεται συνήθως με απώτερο σκοπό βίλα στην Αντίπαρο, όχι τη χαρά της υπόγευσης χλωρίνης.

Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να μεταφράζουμε όλη την αρθρογραφούμενη υστερία του περιφερόμενου θιάσου του «κόμματος της ρόκας-παρμεζάνας», του οποίου η κορυφαία στιγμή ήταν τα ξυνισμένα μουτράκια για τις διαδηλωσεις συμπαράστασης προς την Ελλάδα που έλαβαν χώρα το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Γιατί όταν λένε «οι Ευρωπαίοι Εταίροι μας» δεν έχουν κανένα ευρωπαίο άνθρωπο στο μυαλό τους, ούτε λαϊκό (ας δοκιμάσουνε στο επόμενο ταξίδι τους να πούνε «είμαι Ελληνας» και ας νιώσουν την Αγάπη) ούτε καν τους κοινοτικούς γραφειοκράτες, που το τελευταίο που έχουν στο μυαλό τους όπως φαίνεται από όλη την πορεία της κρίσης της ευρωζώνης, είναι το «κοινοτικό κεκτημένο» και η «ευρωπαϊκή ενοποίηση».Αυτό που σκέφτονται είναι «αφήστε μας να μπούμε στο σαλόνι σας, έστω σαν ευρωπαίες εταίρες σας, μη μας αφήνετε μόνους χωρίς Μέντελσον με τους αγροίκους που φτάνουν μέχρι Μητροπάνο».

Και όταν φτύνουνε τον αφορισμό «Ελλάδα της Δραχμής» το τελευταίο που έχουνε στο μυαλό τους είναι ισοτιμίες, κραδασμοί προσαρμογής και νομισματικά εργαλεία. Ο συνειρμός τους είναι «ταβερνάκι με Καζαντζίδη», παντού, για πάντα, χωρίς ένα σταμναγκάθι, ένα κουλί λαχανικών να απαλύνει την ταγγίλα και τη λαϊκάντζα.

«Ζήτημα ταυτοτητας» η παραμονή στο Ευρώ, αυτοσκοπός, ασχέτως πραγματικού αποτελέσματος, κόστους, ή σουρεαλισμού των αποφάσεων αυτού που αποτελεί την Φέστεν «Ευρωπαϊκή οικογένεια». Ούτως ή άλλως αυτούς στα τέτοια τους η κρίση, όσο είναι στα πράγματα οι όμοιοί τους στα κόμματα εξουσίας αυτοί δεν πρόκειται να χαθούν. Όλο και κάποια Γενική Γραμματεία θα βρεθεί για έναν «νηφάλιο της Ευθύνης», όλο και κάποιος Πολυχώρος Τέχνης και Πολιτισμού να περνάει την ώρα η σύζυγος ή η μητέρα, όλο και κάποια ΜΚΟ, όλο και κάποιος «ζεστός χώρος από ξύλο και πέτρα», με παραδοσιακά, πατροπαράδοτα cupcakes και πελατολόγειο το «βαθύ Φίλιον».

Ο φόβος τους δεν είναι μη γίνουμε Βόρεια Κορέα , Αλβανία του ’90 ή Σομαλία. Ο φόβος τους είναι μην (ξανα)γίνουν Μπύθουλας.

Ugh: Meet the cast

Φεβρουαρίου 20, 2012

Ugh:Born to a Volcano-το εξώφυλο

Φεβρουαρίου 15, 2012

Πρώτο τεύχος φινίτο. Τυπωμένο δείγμα θα κάνει τη βόλτα του όπως είπαμε (είπαμε; δε θυμάμαι) στο London Super Comics Convention. Ούγκ, μίλησα!

«Μπέ» σε όλα.

Φεβρουαρίου 13, 2012

Ευτυχείτε, συνέλληνες.

199 εξυπνότεροι, σοφότεροι και υπευθυνότεροι από μας, στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και σώσανε τη χώρα από τη Δραχμή, η οποία με το κυνηγετικό μαχαίρι στα δόντια ήταν έτοιμη να εισβάλει από τα παράθυρα και να βιάσει τις γιαγιάδες μας, να χέσει στο σύνθετο και να φάει και την τελευταία πάστα που είχε μείνει στο ψυγείο.

Επίσης μας γλυτώσανε από την άτακτη χρεωκοπία, γιατί από την άλλη έχουμε οφθαλμοφανώς γλυτώσει χάρη στο Μνημόνιο 1, το Μεσοπρόθεσμο, και όλα τα ενδιάμεσα, τα οποία ήταν όλα σωτήρια, ήταν όλα «αυτό η γρήγορος πλην βασανιστικός θάνατος», και ήταν όλα όπως βλεπουμε επικώς αποτελεσματικά.

199 ευεργέτες του Εθνους λοιπόν κλείσανε τα αυτιά τους στις σειρήνες του λαϊκισμού, και (κόντρα στις εύκολες κορώνες αυτών που αρέσκονται να χαϊδεύουν αυτιά πηδώντας από ψηλές ταράτσες ή από την άνεση του αφορολόγητου χαρτόκουτού τους) πράξανε το αυτονόητα σωστό, τόσο αυτονόητα και τόσο σωστό, που χρειάστηκε να επιστρατευτεί κομματική πειθαρχία μέσα και πούτσος και ξύλο έξω για να το φερμάρουνε στο λαό που δε νογάει ποιό είναι το καλό του, αλλά ευτυχώς πλέον κανείς δεν τον ρωτάει.

Σας ευχαριστούμε, 199. Θα σας θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη, και (βάστα τοίχο, θα λαϊκίσω γερά) τώρα που σώσατε το γάλα των παιδιών μας, μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για λιπαντικό.

199 φορές.

And the clock is ticking

Φεβρουαρίου 12, 2012

Δεν ξέρω τι θα γίνει σήμερα. Ξέρω ότι θα το μάθω από πρώτο χέρι.

Nah. Fuck it. Χαμηλά ο πήχυς. Πάμε παλι:

Δεν ξέρω τι θα γίνει σήμερα. Ξέρω ότι θα το μάθουν από πρώτο χέρι.

That’s the spirit.

Καλώς ή κακώς, αύριο ξημερώνει μια καινούργια πραγματικότητα. Κάποιοι θα έχουν επιβάλει τη θέλησή τους και κάποιοι θα είναι καταδικασμένμοι να κρύβονται από φόβο σ’ ένα λαγούμι.

Διάλεξε ποιός απ’ τους δύο θέλεις να είσαι.