Archive for Μαΐου 2012

H Mάνα Ρέϊβερ στο «So Comic»

Μαΐου 23, 2012

It’s official: η «Μάνα Ρέϊβερ» σπιτώθηκε.  Από τον Ιούνιο θα δημοσιεύεται εβδομαδιαίως στο so comic ανάμεσα σε πολύ καλή παρέα. Φυσικά Τετάρτες (η «πρώτη φορά» δεν ξεχνιέται ποτέ). Stay tuned!

Μανα Ρέϊβερ “Νέα Σελίδα” #003

Μαΐου 21, 2012

It’s the Provato, Stupid!

Μαΐου 18, 2012

Ο Douglas είναι αμερικάνος.Επίσης, ένθερμος οπαδός του καπιταλισμού. Στην αναπόφευκτη γεωπολιτική συζήτηση για τις συγκριτικές χάρες των ανα τον κόσμο οικονομικών συστημάτων, κάποια στιγμή του ανέφερα «μα κι εσείς είσαστε τίγκα στο χρέος». Μου απάντησε «όχι εμείς-το κράτος μας».

Ήταν ένα «eureka» moment. Ο Douglas είναι καλλιτέχνης, οπότε διπλά πιό έκθετος σε ανελέητους δαρβινισμούς, αλλά επίσης τριπλά πιό σίγουρος ότι η επιτυχία ή η αποτυχία του βρίσκεται -κυριολεκτικά- στα χέρια του.

Το contrast με τους εγχώριους οπαδούς της «ελεύθερης αγοράς» είναι αποκαλυπτικό.Αναρωτιόμουν για τη σφοδρότητα με την οποία επισείουν στην κυριολεξία τις επτά πληγές του φαραώ μόνο και μόνο επειδή καταδικάστηκε μια αποδεδειγμένα αποτυχημένη τιμωρητική πολιτική.

Το σενάριο είναι πάντα ίδιο, οι πανούκλες διαφέρουν, ανάλογα με τη φαντασία του συντάκτη: «την επόμενη μέρα από αυτή που θα κουνηθούμε στους εταίρους/τους δανειστές/τις αγορές, θα: κοπούν οι μισθοί και οι συντάξεις/βγουν συμμορίες με καλάσνικοφ στους δρόμους/μαζεύουμε πεθαμένους απ’ την πείνα με το κάρο/πάρει φωτιά ο ουρανός/Χαοτικό Λουτρό Αίματος.

Αναρωτιόμουν γιατί τόσος φόβος. Για να γίνουν όλα αυτά,πρέπει να μη δουλεύει κανείς -μα κανείς όμως-σ’ αυτή τη χώρα, να μην παράγει τίποτα-αλλά τίποτα. Αν βγάζεις χρήματα από τη δουλειά σου, τι σε νοιάζει αν κοπούν τα δανεικά-στο κράτος; «Μα, υπάρχουν κι απασχολούμενοι απ’ το κράτος»-Τι λες; τώρα τους θυμήθηκες; Το πουλέν σου (αυτό του 1% που «λεει σκληρές αλήθειες αλλά παραείναι καλός για τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας») ήθελε να απολύσει μισό εκατομμύριο από αυτούς μονοκοπανιά, εσύ πιό λαρτζ, απλά τους χρεώνεις τη χρεωκοπία της χώρας, άρα ούτε αυτό είναι, γιατί είσαι κι εκδικητικό μπαστάρδι, τότε τι;

Τη χαρούμενη μέρα που «χρεωκοπήσαμε για να μη χρεωκοπήσουμε», ειχα γράψει ένα πόστ που απέδιδε αυτή την έκπτωση στην πιό ξέφτιλη δουλοπρέπεια, στην ψυχολογία της κακοποιημένης συζύγου.

Αλλά αυτό μπορεί να εξηγήσει τον φόβο του πολίτη-το πολύ. Οι opinion makers, αυτοί οι Αυτοδημιούργητοι Γαμιάδες, γιατί φοβ…ώπα, χειρόφρενο, εδώ είμαστε, τό χουμε.

To κοινό μυστικό, που όλοι ξέρουμε, αλλά συνέχεια ξεχνάμε: τα εγχώρια Ελευθεραγορίτικα και Αντικρατικίστικα καμάρια μας, τρέφονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αποκλειστικά από το βυζί του τρισκατάρατου κράτους. Δείξε μου έναν γραφιά που Κατακεραυνώνει Το Κακό Κράτος και θα σου δείξω έναν συνεργάτη δημοτικού ραδιοφώνου, ΜΚΟούχο με κρατικά κονδύλια, Σύμβουλο σε κρατικά πόστα, Portalάχη με τίγκα τραπεζική διαφήμιση που έσμπρωξαν οι ημέτεροι,»Social Media experts» που με το αζημίωτο «επικοινωνούν» το Μνημόνιο. Η λίστα είναι ατελείωτη.

Έχουμε τους πιό Κρατικοδίαιτους Αντικρατιστές. Δε θέλουνε λιγότερο κράτος, θέλουν δικό τους το όσο κράτος. Χωρίς αυτό, θα πρέπει να αναζητήσουν άκρες στη Νέα Κατάσταση, κούραση, και γύρευε αν θα μας δεχτούνε, τρόμος.

Σημαία τους η Δημοκρατία και η Ελευθερία, φυσικά, τι τέκνα του Διαφωτισμού θα ήτανε, αλλά μόλις ο λαός την εξασκήσει προς κάποια κατεύθυνση που δεν τους βολεύει, ξαφνικά «η χώρα αυτοκτονεί», γιατί δημοκρατία δε σημαίνει να επιλέγουν οι πολλοί τι τους πρεσβεύει, δημοκρατία είναι να γίνεται το θέλημα του 1% του Μάνου, αλλιώς «ο λαός πρέπει να διορθώσει την ψήφο του».

Προτιμούν λοιπόν να φοβερίζουν και να καταριούνται τα υποκείμενα της Δημοκρατίας, παρά να δοκιμάσουν το ίδιο τους το γιατροσόφι και να «ζήσουν μονο με τις δυνάμεις τους». Μέλημά τους να «μην εκνευριστούν οι αγορές», όχι «να ηρεμήσουν οι πολίτες» και να έχουν επιτέλους μια κυβέρνηση που, καλή ή κακή, να αντιπροσωπεύει τις επιθυμίες τους. Να μην τους σαπίζει στο ξύλο έξω απ’ την ίδια τη Βουλή τους. Να μην τους γυρνάει τον κώλο της για να κάνει δοσοληψίες με τους δυνάστες τους.Να μη φτιάχνει τον κόσμο με βάση τις επιθυμίες ελλαδέμπορων με σημαία Παναμά.

Μιλάνε για «το καλό της χώρας» αλλά η χώρα έχει γυρίσει ήδη σελίδα. Η πλειοψηφία αποφάσισε να κάνει την επιλογή του θαρραλέου. Αν » Πεθάνουν με Φριχτά Βασανιστήρια» όλοι μαζί όπως τους  απειλείτε, δεν θα είναι αυτοκτονία, θα είναι γενοκτονία, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, και για να ξέρουμε ο καθένας με σαφήνεια το ηθικό κόστος της επιλογής του.

Το τελευταίο λίγο καταχρηστικό σαν έκφραση βέβαια, γιατί η δική σας θέση είναι ότι «δεν έχουμε επιλογές».

Αυτή η ανοιχτή πόρτα μπροστά λέει το αντίθετο.

«Δεν ξέρω τι θα βρώ μπροστά, μα πίσω δε γυρνάω».

Μανα Ρέϊβερ «Νέα Σελίδα» #002

Μαΐου 14, 2012

ο Φόβος και ο Δήμος

Μαΐου 10, 2012

Image

Θα δούμε πολλά τον περίεργο αυτό μήνα μέχρι τις εκλογές (γιατί θα γίνουν εκλογές, δε μασάω τα «λύση Κουβέλη», είσαστε αρκετά μαθημένοι πλέον στα επικοινωμηντιακά για να ξέρετε ότι το πρώτο ονομα που παίζει είναι πάντα «λαγός» για κάψιμο), οπότε ας πούμε από τώρα τα βασικά:

Ψηφίσατε γενναία σ’ αυτές τις εκλογές, να τα λέμε αυτά. Ξεπεράσατε φόβους, τρομολαγνείες κι εκβιασμούς, και χαρίσατε στους δυνάστες σας αυτή την υπέροχη γεύση μουρουνόλαδου που βλέπουμε στη μούρη τους από κείνη τη μέρα.

Χτίστε πάνω σ’ αυτό, καλλιεργείστε το. Ήδη είδα με στενοχώρια κάποιους από σας να αναρωτιούνται με γνήσιο φόβο «απο πού κλπ κλπ οι μισθοί κι οι συντάξεις» κλπ κλπ. Όχι. Αυτά είναι τα σκιάχτρα που χρησιμοποιήθηκαν μέχρι τώρα για να σε ψήνουν να πέφτεις όλο και πιό χαμηλά με τη δικαιολογία ότι έχει και χαμηλότερα.

Δεν είναι τρόπος αυτός να ζείς. Δεν είναι «άνθρωπος» αυτό.Δεν είναι ελευθερία.

Έκανες μια γενναία κίνηση. Την επόμενη μέρα αν το παρατήρησες, οι «μονόδρομοι» εξαφανίστηκαν και ξαφνικά ΟΛΟΙ συζητούσαν ΟΛΑ τα ενδεχόμενα. Μπλόφαραν πολιτικάντικα; Call their bluff: μην κωλώσεις. Αυτό έχουν μόνο: μια τράπουλα, και μια μπλόφα.

Πάρε εσύ την τράπουλα.

Δεν είναι σίγουρο ότι θα κερδίσεις, αλλά θα είσαι για μια φορά σίγουρος ότι το παιχνίδι θα είναι τίμιο. Σε κάθε περίπτωση, ανεβαίνουν οι πιθανότητές σου.

Mάνα Ρέϊβερ: «Νέα Σελίδα».

Μαΐου 7, 2012

Την κράτησα αρκετό καιρό κλειδωμένη, τόσο που σχεδόν έχασε το κίνημα των Αγανακτισμένων. (Σχεδόν είπαμε). Τώρα, με Χ.Α. στη Βουλή, και όλη τη χώρα να γυρνάει σελίδα, απαίτησε να τη βγάλω έξω. Υπακούω.

web friendly format, weekly basis (για αρχή).

Μάνα Ρέϊβερ,

Νέα Σελίδα.

«Tι θα ψηφίσουμε;»

Μαΐου 3, 2012

Το ότι το ερώτημα τίθεται και ξανατίθεται ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν τις ίδιες πάνω-κάτω απόψεις για το τι είδους κοινωνία θέλουν, είναι ένα δείγμα του πόσο βλαβερή είναι η χρόνια τάση της Αριστεράς προς την πολυδιάσπαση, η οποία χρονολογείται από το 33 Μ.Χ.  όπως υποδειγματικά έχουν δείξει Αυτοί Που τα Έχουν Πεί Όλα:

Mετά από σχοινοτενείς λοιπόν συζητήσεις οι οποίες κράτησαν περισσότερο κι από τη συζήτηση «Mac ή PC;», κατέληξα στην επιλογή του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με το σκεπτικό ότι είναι ένα αριστερό κόμμα που είναι στα όρια να μπεί στη Βουλή, όχι στα ασφαλή όρια όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και στη σφαίρα του πρακτικά αδύνατου όπως το ΜΛΚΚΕ-ΠωςΔιάτανοΛέγεται.  Θα πάρω με χαρά λοιπόν το ρίσκο να βοηθήσω προς αυτή την κατεύθυνση ένα κόμμα με το οποίο μεταξύ άλλων κατεβαίνει ένας άνθρωπος που έχω όλη τη βιβλιογραφία του σπίτι μου.

Τούτου λεχθέντος, ψηφίστε ό,τι αριστερό κόμμα θέλετε και (οι υποψήφιοι) περιορίστε όσο μπορείτε για τις επόμενες δύο μέρες τις κλωτσιές στ’ αρχίδια με τις οποίες καταπιάνεστε καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο οι μεν προς τους δέ. Υπάρχει λόγος που είναι αστείο το ‘Περισσότερο κι απ’ τους Ρωμαίους μισούμε το Απελευθερωτικό Μέτωπο Ιουδαίας».

«Κάτσε ρε μονοκόμματε, δηλαδή μόνο Αριστεροί σε διαβάζουν; οι υπόλοιποι που θέλουμε την Ευθύνη και τον Πραγματισμό και την Υγιή Επιχειρηματικότητα στο πηγάδι κατουρήσαμε;»

Για σάς, και μόνο για σας, είναι το πρώτο πόστ μετά από καιρό που δεν θέλω να εικονογραφήσω με γελοιογραφία. Μια και αγαπάτε τον πραγματισμό, πάρτε πραγματισμό. Ανησυχείτε (όχι πολύ πειστικά είναι η αλήθεια) για τη Δημοκρατία μας και για την εξάπλωση της βίας; κι αυτή το ίδιο: