Archive for Σεπτεμβρίου 2010

Πως στον π… ο «Μήτσος από τα Γρεβενά» διαδηλώνει στη Γαλλία;

Σεπτεμβρίου 27, 2010

«Είναι να απορείς πως φτάσαμε ως εδώ;»
Η φράση χρησιμοποιείται σαν πασπαρτού από όλη τη γκάμα σχολιογράφων που κατα κανόνα έσπρωχναν όλα αυτά τα χρόνια το σύστημα που «έφτασε ως εδώ». Το ότι η εν λόγω επιχειρηματολογία γίνεται όλο και πιό αυτιστικά ελληνοκεντρική δεν είναι απλώς έλλειψη αναλυτικού βάθους: είναι αγνό, παραδοσιακό ιδεολογικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
Γιατί αυτό που σκοπίμως κρύβεται μόνιμα στη συζήτηση, είναι ότι η ελληνική κρίση δεν άρχισε εν κενώ, και δεν είναι καν ελληνική. Αυτό που τίναξε τα πέταλα δεν ήταν κανένα υπαρκτό ή υποτιθέμενο «κράτος πρόνοιας» απ’ αυτό που δαχτυλοδείχνουν οι «να πως φτάσαμε ως εδώ». Αυτό που έπαθε κολάπσους ήταν πολύ απλά, αναντίρρητα, τεκμηριωμένα και χιλιοαναλυμένα, ο Ξέφρενος Απορρυθμισμένος Καπιταλισμός Καζίνο.Διεθνής και Παγκοσμιοποιημένος, ελληνοκεντρικοί (όποτε σας συμφέρει) αναληταράδες μου. Η συνέχεια γνωστή: οι τράπεζες σώθηκαν από το χείλος του γκρεμού με γενναίες (για να το θέσω κομψά) δόσεις χρήματος (είδες πως βρίσκεις χρήματα, αμα θέλεις;) και μετά, με ιδανικό πρόσχημα την κρίση, μπήκαν σε εφαρμογή οι μόνιμες ατζέντες της φιλελεύθερης ιδεολογίας: απολύστε-συμπιέστε-κόψτε-ξεζουμίστε.The works. Διεθνώς. Ογκώδεις διαδηλώσεις στη Γαλλία για το ασφαλιστικό, κινητοποιήσεις στην Ισπανία, λιτότητα σ΄όλη την Ευρώπη, απουσιάζουν αυτά μόνιμα από τη συζήτηση.Λογικό. Με πόσους πιά να τα «έτρωγε μαζί» ο έρμος ο Πάγκαλος;
Η αντιστροφή των νοημάτων στις σχετικές αναλύσεις ειναι θαυμαστά οργουελική. Τι θα συνέβαινε αν δεν «είχαμε φτάσει ως εδώ;» Ο κόσμος θα είχε δουλειά, μέλλον και μια μίνιμουμ εξασφάλιση στα γηρατειά του. Ναι, αλλά «αυτά μας φτάσανε σ’ αυτό το σημείο». ΔΕ σε αντέχει η οικονομία ρε φιλάρα. Τη δουλειά σου μπορεί να μου την κάνει για ένα πιάτο φαί ενας φουκαράς πεντε κρατη παραδίπλα. Το περίσσευμα θα το δίνω μπόνους στο στέλεχος που είναι υπεύθυνο να εφευρίσκει τρόπους να απολύω όλο και περισσότερους και να ξεζουμίζω όλο και περισσότερο τους εναπομείναντες. «Ευέλικτα», «απορρυθμισμένα» «μεταρρυθμισμένα» και «αβάδιστα».
«Θέλουμε να μας στοιχίζεις λιγότερο. Όσο λιγότερο μας στοιχίζεις, τόσο περισσότερα μας περισσεύουν για να σνιφάρουμε κόκα απ΄τα βυζίά μοντέλου στο ιδιόκτητο νησί/resort μας».
ΑΥΤΟ είναι το ρεζουμέ, «Μήτσο από τα Γρεβενά» που «μαζί τα φάγαμε» και «φτάσαμε ως εδώ»: «εσύ στο χώμα κι εγώ μεσ στη χλιδή»

Καλή βδομάδα είπαμε;

Advertisements

Kύριε Βασίλη, Αντίο

Σεπτεμβρίου 9, 2010


Λένε πως «κλασσικό είναι αυτό που όλοι ξέρουν αλλά κανείς δεν έχει διαβάσει». Στην βαρβάτη παράδοση της Ελληνικής Γελοιογραφίας, ο Βασίλης Χριστοδούλου, που έφυγε χθες απ΄τη ζωή, ήταν απ’ τους τελευταίους ζώντες κλασσικούς. Δεν μπορώ όμως να τον δω έτσι, δε μπορώ να τον δώ με αυτή τη συγκαταβατική πλήξη που συνοδεύει την «υποχρέωση» να «γνωρίζεις» τους κλασσικούς της τέχνης σου.
Γιατί τον πρόλαβα σαν αναγνώστης. Στον καιρό της ακμής του. Κι έτσι δόξα τω θεώ πρόλαβα να αγαπήσω τη δουλειά του όταν κανένα επαγγελματικό φίλτρο δε χρειάστηκε να μπεί ανάμεσα στον πιτσιρικά αναγνώστη που ήμουνα και τις εξαιρετικά καλοσχεδιασμένες φιγούρες που έβγαιναν αβίαστα απ’ το πενάκι του, άνθρωποι πάσχοντες και συμπάσχοντες, οι άντρες του (που πάντα κατι φέρνανε από Βασίλη Τζιβιλίκα) ποτέ να μη χάνουν ευκαιρεία να θαυμάσουν τις υπέροχες γυναίκες του (που πάντα κάτι φέρνανε από Μόνικα Μπελούτσι). Απ’ ο,τι θυμάμαι, τον ανθρωπότυπο «πεθερά» δεν τον τιμούσε τόσο συχνά όσο οι γείτονές του Αρχέλαος, Βλάχος κλπ στο «Ρομάντζο» το οικογενειακό περιοδικό που έβαζε κάθε βδομάδα στο σπίτι μας πένες σαν τις προαναφερθείσες, συν του Τσιφόρου και αλλων επιφανών σατιρικών.
Οι συνευρέσεις της Λέσχης Γελοιογράφων (της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος) έδωσε την ευκαιρεία και σ’ εμάς τους νεώτερους να γνωρίσουμε από κοντά αυτούς τους πρωτοπόρους, να μοιραστούμε μαζί τους τραπεζώματα, καλαμπούρια, βιωματικές διηγήσεις, τη θνητή στόφα πίσω απ’ τα αθάνατα σκίτσα.
Κύριε Βασίλη, αντίο και σας ευχαριστώ.

Η κηδεία του Βασίλη Χριστοδούλου θα γίνει την Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου στο νεκροταφείο Ν. Ηρακλείου στις 5.00 μμ

Καποτε πρέπει να τη βαφτίσω αυτή τη γριά…

Σεπτεμβρίου 6, 2010

Κάφτρα

Σεπτεμβρίου 2, 2010

Εξώφυλό μου που είχε δημοσιευτεί στο «9» για την τσιγαροαπαγόρευση. Ευτυχισμένο το 2002.