Archive for Ιουλίου 2010

Πρός Χέστα Επαναστατών

Ιουλίου 28, 2010

Κατ’ αρχήν, έχετε υπ’ όψιν σας ότι όλος ο κόσμος σας αποκαλεί Χέστα, ε; Και κοίτα συμπτώσεις, είναι ο ίδιος κόσμος που το συγχωρεμένο σάιτ του συγχωρεμένου απ΄ τα χεράκια σας το αποκαλούσε «πρωκτικό».
Δε θα σας απασχολήσω πολύ σ΄αυτό το σημείωμα. Σέβομαι βλέπετε τις αξίες του συνομιλητή μου, οπότε θα συνομιλήσω με τους όρους σας. Αφού λοιπόν σας φυτέψει κάποιος μια σφαίρα (η πολλές), μετά μπορούμε να συζητήσουμε το νέο σας πόνημα. Kαι θά ‘χουμε πολλά να πούμε: όπως για το πόσο ύπουλα πάτε να καπελώσετε τις μαζικές κινητοποιήσεις («να ορίστε, οι τρομοκράτες τα θέλουν αυτά») μέχρι τη λογική αμερικάνικου τύπου σήριαλ κίλερ που σας διακρίνει (λύκοι εμείς που κοιτάμε απ’ έξω μια κοινωνία προβάτων) και που δείχνει οτι μάλλον παρακαταναλώνετε αμερικάνικη κουλτούρα για κάποιους που πρεσβεύουν μια «άλλη» κοινωνία.
Αυτά για τώρα. Χαιρετισμούς στον προϊστάμενο στην Υπηρεσία (και όχι, δεν εννοώ τη φανταστική υπηρεσία/»αηδιαστική δουλειά» στην οποία υποτίθεται στενάζετε και επιθυμείτε να αποτινάξετε).
Εξηγείστε μου επίσης και κάτι που χρόνια έχω απορία: πως διάολο γίνεται και τα αυγά φιδιού τα γεννάνε πάντα κότες;

Ο Άνθρωπος της Αναγέννησης.

Ιουλίου 26, 2010

Μια βδομάδα μετά τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, τα πράγματα εξελίσσονται όπως θα περίμενε κανείς στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία αλλά την παράτησε στο ορφανοτροφείο: σοβαροφανείς, νηφάλιες φωνούλες άρχισαν σιγά σιγά να ρίχνουν στην πιάτσα την ιδέα της «ρύθμισης του χάους του διαδικτύου» και την πάταξη της τρισκατάρατης ανωνυμίας. Πάνω στη σύγχυση, κάποιοι βρήκαν ευκαιρία να ξαναλύσουν τους λογαριασμούς τους με το ιντυμήντια, και όπως πάντα, η συζήτηση καταλήγει και στη «χρησιμότητα του ασύλου».
Έχταχτα. Δεν είδα όμως παρόμοια πρεμούρα και για τις φανερές, επίσημες ιδιότητες του μακαρίτη: ο οποίος πέρα από διευθυντής ραδιοφωνικού σταθμού, ήταν λέει και σύμβουλος επιχειρηματία.
Νηφάλιες φωνούλες μου, λύστε πρώτα αυτά τα ζητήματα. Καθαρίστε και καθορίστε πρώτα το επάγγελμα, που έχουμε γίνει σύσκατα: ελεγκτές της εξουσίας με δίπορτο σε γραφεία τύπου της εξουσίας, εκδότες με μαύρα ‘μύρια που αυτοπαρουσιάζονται σαν αδούλωτοι δημοσιογράφοι, μετέχοντες πρωθυπουργικών «πρωινών καφέδων» το πρωί, «διαμορφωτές κοινής γνώμης» το βράδυ, τρόφιμοι μαύρων κονδυλίων, αποδέκτες δώρων και προσφορών, παρακοιμώμενοι επιχειρηματιών -παύλα-«αποκαλυπτικοί» δημοσιογράφοι. Άνθρωποι ορχήστρα, «ανθρωποι της Αναγέννησης» πλήν όμως λάτρεις του Μεσαίωνα.
Χρειάζεται να υπογραμμίσω ότι όλοι αυτοί, όλα αυτά τα κάνουν με τα ονοματάκια τους φαρδιά πλατιά, και ότι μάλλον κανένας τους δεν αρθρογραφεί στο indymyedia;

Ένα χτύπημα στην πρώτη σελίδα

Ιουλίου 19, 2010


Στη δημοσιογραφική αργκό, οι αναγγελίες των θεμάτων στην πρώτη σελίδα λέγονται «χτυπήματα». Συνειρμικά η λέξη σε πηγαίνει στον ήχο των πλήκτρων της γραφομηχανής-είδος εξαφανισμένο από καιρό, όπως και η δημοσιογραφία.
«Ο ρόλος της δημοσιογραφίας είναι να αποκαλύπτει αυτό που κάποιος μπάσταρδος με εξουσία θέλει να μείνει κρυφό».
Κάποιος μπάσταρδος με εξουσία λοιπόν, κατα τα φαινόμενα αποφάσισε ότι κάτι που ενδεχομένως σκάλιζε ένας δημοσιογράφος, έπρεπε να μείνει κρυφό.
Δεν έχει σημασία αν η εξουσία ήταν της νομιμότητας ή της βαθιάς παρανομίας, στην Ελλάδα όλα αυτά μπερδεύονται γλυκά.
Το αυλάκι του αίματος σταματάει κάπου εκεί που αρχίζει το αυλάκι από κάτουρο που σηματοδοτεί τη «δημοσιογραφία του κακοφωτισμένου στενού»-εκεί που το φώς δε φτάνει ποτέ, άρα ο αλέκτωρ δε θα λαλήσει, άρα μπορείς να αρνηθείς όσες φορές θέλεις το δάσκαλό σου. Πότε Πέτρος, πότε Ιούδας, πότε Φαρισαίος και πότε Λεγεωνάριος. Πότε να απαρνείσαι τον πρώην μέντορά σου, πότε να απαρνείσαι το τρωκτικό σου δημιούργημα και να σε απαρνείται κι αυτό, μπάσταρδο αγνώστου πατρός ακόμα και τώρα-ειδικά τώρα.
Σε απ’ ευθείας μετάδοση από το Γολγοθά, (υπάρχει άλλωστε κι ένα ομολογημένο φετίχ με τις κάμερες) ο πρώην μέντορας Μάκης χύνει τα κροκοδείλια δάκρυα για το σπαραχτικό χαμό, μην ξεχνόντας να καρφώσει το μακαρίτη ότι «είχε περάσει στο στρατόπεδο της ανωνυμίας χωρίς πρόσωπο»-όπως επαναλάμβανε άλλωστε πολύ συχνά απο την ανώνυμη στήλη του «TV Αλ Κάϊντα».
Υπονοούμενα για μια βαριά κουβέντα που του είχε πεί «τότε» εν βρασμώ ψυχής και επαληθεύτηκε, έρχονται να συναντήσουν προηγούμενα υπονοούμενα του μακαρίτη ότι ο Μέντορας είχε πάει με πιστόλι να καθαρίσει τις διαφορές του με τον άλλο πρώην συνεργάτη του, το Θέμο. Τίποτα δεν διαψεύστηκε, τίποτα δεν επιβεβαιώθηκε, ειδήσεις-πεταλούδες της νύχτας, με ζωή μιας μέρας.
Παραδημοσιογραφία, Παρανομία, Παραπληροφόρηση, δεν απέχουν και τόσο πολύ αυτά, δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχουν κοινό πρώτο συστατικό: τον παρά.
Δεκατρία «χτυπηματάκια» λοιπόν. Από γραφομηχανή ή από σφαίρες-στην Ελλάδα αυτά μπερδεύονται γλυκά.

Υ.Γ. Update:Έλα Αλέκτωρ! θαύμα, θαύμα! Το «αγνώστου πατρός» αναγνωρίστηκε: σ’ ένα κείμενο φορο τιμής στην τρωκτική δημοσιογραφία, αυτή που ανέκαθεν μπορούσε να γράφει τα πάντα και τα αντίθετά τους.
Update 2: Και το άλλο «αγνώστου πατρός» αναγνωρίστηκε Γραφομηχανή και σφαίρες όπως είπαμε μπερδεύονται γλυκά.

Back to Reality

Ιουλίου 12, 2010

Αnd the winner is…

Ιουλίου 8, 2010

Όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο σχολιαστής servitoros στο προηγούμενο άρθρο, λόγος και αντίλογος ανήκουν…στο ίδιο πρόσωπο. Ο Ηλίας Κανέλλης των αρχών του ’90 και της «Εποχής» κονταροχτυπιέται με τον Ηλία Κανέλλη των ’00s των «Νέων», του Protagon και του Αthens Review of Books.
Η μεταστροφή είναι εντυπωσιακή. Δεν θα επιχειρήσω να φωτίσω τα αίτιά της. Δεν έχετε παρά να τον ρωτήσετε οι ίδιοι δημόσια σε κάποια από τις πολλές δημόσιες παρεμβάσεις του, είτε σε πάνελ ομιλιών, είτε γραπτώς στα προαναφερθέντα έντυπα.
Επειδή τυγχάνει και κινηματογραφόφιλος, το πιθανότερο είναι να σας απαντήσει «αυτές είναι οι απόψεις μου, αν δε σας αρέσουν έχω κι άλλες»-ο Γκράουτσο είναι ο μόνος Μαρξ που δεν του προκαλεί αλλεργικό σόκ. Πλέον…

«Ι’d like to have an argument, please!»

Ιουλίου 4, 2010

Ως γνήσιο τεκνό του Διαφωτισμού, της Πολιτισμένης Δύσης και της Δημοκρατίας, πίνω νερό στο όνομα του Πλουραλισμού. Όλες οι πλευρές πρέπει να ακούγονται, και μετά ως Ωριμοι Πολίτες ψύχραιμα επιλέγουμε την άποψη που μας πείθει.
Επειδή λοιπόν φαντάζομαι ότι κι εσείς που με διαβάζετε είσαστε εξ ίσου νηφάλιοι κι όχι τίποτα μονοκόμματοι δογματίλες, (είδατε πως εκοψα ξαφνικά και υπούλως τα κεφαλαία;), παραθέτω κάτωθι δύο αντιθετικές προσεγγίσεις της αυτής πραγματικότητας.
Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Aπόσπασμα «α» το λοιπόν:

« Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης καλά καλά δεν είχε ακόμα εγκατασταθεί στο υπουργείο Προστασίας Πολίτη (πρώην υφυπουργείο Δημόσιας Τάξης). Καλυμμένοι με κουκούλα, καμιά εικοσαριά βίαιοι τύποι (αναρχικοί; μπαχαλάκηδες; χαβαλέδες; χούλιγκαν;) βγήκαν στην οδό Σόλωνος, μέρα μεσημέρι, την Τρίτη 6 Οκτωβρίου, έκαναν ντου και έσπασαν βιτρίνες μαγαζιών και τζαμαρίες τραπεζών, πριν εξαφανιστούν στην ανωνυμία του πλήθους.

Το ίδιο βράδυ, αστυνομικές δυνάμεις χτένισαν τα Εξάρχεια. Μπήκαν και σε δρόμους που, συνήθως, δεν μπαίνουν φανερά αστυνομικοί, στη Μεσολογγίου, ας πούμε, για την οποία διεκδικείται ένα ιδιότυπο άβατο, ένα καινούργιο άσυλο. Έκαναν προσαγωγές και συλλήψεις – όταν διαπίστωσαν παραβατικές συμπεριφορές.
Είναι προφανές ότι ήταν επίδειξη πυγμής, οι κομ-ιλ-φο ευαισθησίες μιλούν για αυταρχισμό. Να το δεχτούμε, οι αστυνομικοί ίσως και να επέδειξαν αυταρχισμό. Το έκαναν εκείνο το βράδυ, το επανέλαβαν και τα επόμενα, για προφανείς σκοπούς: για να δηλώσουν ότι τα Εξάρχεια δεν είναι γκέτο, ανήκουν εξίσου στο «χώρο» και στους άλλων ιδεολογικών τοποθετήσεων πολίτες. Είναι τμήμα της Αθήνας, έχει μόνιμους κατοίκους, επισκέπτες, δεξιούς κι αριστερούς, φιλελεύθερους και κομμουνιστές, αναρχικούς και απολιτίκ. Και πρέπει να μπορούν να συνυπάρχουν όλοι, ανεξαρτήτως τι πιστεύουν, πώς είναι ντυμένοι, αν ακούν Μαντόνα, Μητροπάνο ή Clash, είτε Φλοράλ πηγαίνουν είτε Νοσότρος είτε κάθονται σπίτι τους είτε κάθονται στα παγκάκια είτε είναι Έλληνες, Αφγανοί, Αλβανοί, Αμερικανοί…

Μερικοί κύκλοι επιθυμούν τα Εξάρχεια φυτώριο «των ανθών του κακού». Ας ανθήσουν, αλλά όχι σε βάρος της ποικιλομορφίας της κοινωνικής ζωής που τα έκανε, το πάλαι ποτέ, την πιο ζωηρή περιοχή της πρωτεύουσας. Ούτε σε βάρος στοιχειωδών κατακτήσεων του ελεύθερου ανθρώπου: το δικαίωμα στην επιχειρηματικότητα, στην κοινή ησυχία, στη διαφορετική άποψη είναι στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών σε κανονικές κοινωνίες.Αν όμως το δικαίωμα στην επιχειρηματικότητα, στην ασφάλεια της περιουσίας ή στην κοινή ησυχία διαταράσσεται, το κράτος πρέπει να το εγγυηθεί στους πολίτες του, γι’ αυτό πληρώνουν φόρους. Και σύμφωνα με τους κανόνες του κοινωνικού συμβολαίου, αρμόδιες για την προστασία αυτών των δικαιωμάτων είναι οι αστυνομικές αρχές. Γιατί, λοιπόν, είναι παράξενο που περιπολούν αστυνομικοί στα Εξάρχεια;

Παράξενο είναι που δεν περιπολούσαν συστηματικά τόσα χρόνια. Παράξενο είναι, δηλαδή, που άφησαν τα Εξάρχεια στα χέρια παράξενων ομάδων, που κραδαίνουν τη δική τους εξουσία, μια εξουσία βίαιη ακόμα κι αν η βία τους βαφτίζεται «ιδεολογική βία». »

Ο αντιλογος απ’ το απόσπασμα «β»:

«Iσως γιατί μία φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις, ίσως γι’ αυτό η ποινικοποίηση στάσεων, συμπεριφορών και πολιτικής πρακτικής των ανθρώπων που ζουν και κινούνται στην Ελλάδα του σήμερα αρχίζει να μη στηρίζεται στις μαρτυρίες των ανθρώπων που καλούνται να στηρίξουν ή να ανατρέψουν το κατηγορητήριο των μαρτύρων. Ισως, γιατί οι λέξεις έχουν γίνει κουραστικές ακόμη κι όταν αφορούν το λογοκρατούμενο δίκαιο και την απονομή του, ίσως γι’ αυτό οι ανάγκες της αστυνόμευσης και της ‘διαφύλαξης της τάξης’, η ανάγκη απόδειξης και τιμωρίας της ενοχής προσφεύγει πλέον στην τεχνολογική πρόοδο. Η αστυνόμευση χρωστά πολλά στη νέα τεχνολογία.
Κάμερες παντού, στην υπηρεσία του θεσμισμένου μηχανισμού καταδόσεων και τώρα θα δείτε και το πιστεύουν οι αφελείς που φοβούνται ότι τα ναρκωτικά είναι ένα αδηφάγο τέρας και, δεν πάει στο καλό, τι γυρεύουν οι φιλήσυχοι άνθρωποι στην πλατεία Εξαρχείων, κάμερες παντού, όλους θα τους εξαρθρώσουμε, όλοι είναι ύποπτοι, όλοι είναι ένοχοι κι η ελευθερία έχει όρια, όλοι μέσα, στην πυρά οι μάγισσες του καιρού μας κι όσοι μείνουμε, επιτηρούμενοι από την πάλλευκη και άσπιλη Ελληνική Αστυνομία θα μπορούμε να τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ σε ένα ατέρμονο, αδυσώπητο κυνηγητό του επιούσιου και της γενικότερης ευμάρειας υπό την προστασία της ηλεκτρονικής, της νέας τεχνολογίας, του άγρυπνου ματιού της αστυνομικής κάμερας..
Δεν έχουμε τίποτα με τις κάμερες. Λατρεύουμε τον κινηματογράφο στον οποίο είναι απαραίτητες. Δεν έχουμε τίποτα με τη νέα τεχνολογία – ίσα ίσα, πιστεύουμε στις δυνατότητες που μας παρέχει. Ομως, τούτες τις κάμερες που τις έβαλαν για να ελέγχουν τις κινήσεις μας, τούτες τις κάμερες πρέπει κάποιοι να τις σπάσουν»

Όπως είπαμε, θα ακολουθήσει συζήτηση: ποιός απ’ τους δύο αρθρογράφους σας έπεισε;

Υ.Γ. Για να είναι η κρίση ανεπηρέαστη, έχουν επίτηδες (προς το παρόν) αφαιρεθεί τα ονόματα των συντακτών. Όσοι αισθάνονται «δυνατοί λύτες» μπορούν να προσπαθήσουν να τα μαντέψουν. Πλούσια δώρα στους νικητές!

Through the Looking Class

Ιουλίου 2, 2010

Όταν ο οργανισμός νοσεί, ανεβάζει πυρετό. Αν δεν είσαι τριών χρονών, δεν μπερδεύεις τον πυρετό με την αρρώστια. Μαθαίνεις ότι ο πυρετός είναι το δείγμα ότι ο οργανισμός πολεμάει την αρρώστια. ΔΕΝ είναι η αρρώστια.
Το σύστημα νοσεί. Ένας στρατός από τρίχρονα προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τον πυρετό. Πολύ πρόσφατα παραδείγματα, εδώ, εδώ κι εδώ.
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι για την κρίση φταίνε οι… αντιδράσεις για την κρίση. Ότι ενώ η αριστερά ουδέποτε άσκησε εξουσία, φταίει η «αριστερή κουλτούρα» για τις αντιαριστερές πολιτικές που ρίξανε το καράβι στην ξέρα.
Ότι για το ναυάγιο, φταίνε οι πνιγμένοι που φωνάζουν ότι δεν υπάρχουν βάρκες.
Ότι για την αρρώστια, φταίει ο πυρετός.
Grow up already.

Καλό Μήνα Είπαμε;

Ιουλίου 1, 2010