Archive for Μαρτίου 2012

Toυ Αγίου ComicdomCon-2012

Μαρτίου 29, 2012

Κόμικς! Workshops! Signings! Σοκολατένια κουλούρια του Μέμφις!

Comicdom Con 2012 από μεθαύριο Παρασκευή, περάστε καμιά βόλτα, όλο και κάτι θα βρείτε να σας αρέσει, τα κόμικς έχουν πάψει από καιρό να αφορούν μόνο έφηβους, αλλά αν εκτρέφετε τέτοια γούστα, θα έχουν και έφηβους.

Προς το παρόν spam, spam, lovely spam! για δύο καινούργιες κυυκλοφορίες.Όχι επειδή είναι αγαπημένοι μου άνθρωποι κ συνερ-γάτες, αλλά επειδή έχω δεί τι έχει μέσα απ’ το εξώφυλο, και θέλω να δείτε κι εσείς, και θα χάσετε αν δε δείτε, άλλωστε η microsoft θα σας πληρώσει 2.357 cents για κάθε μπαλονάκι που θα διαβάζετε.

«Τσακισμένη Αυγή«,το πρώτο solo graphic novel της Αλέξιας Οθωναίου, από τις εκδόσεις Jemma. Νοir και ανθρώπινο, φορτισμένο και οξύ, όπως έχω μάθει να περιμένω απ΄την Αλέξια.

(Η Αλέξια θα έχει την τιμητική της φέτος στο Comicdom, μια και είναι η καλλιτέχνις που φιλοτέχνησε τη φετινή αφίσα, και στο χώρο θα υπάρχει έκθεση έργων της, πέρα απ΄τα προγρμματισμένα signings απ’ όπου θα μπορέσετε να της αποσπάσετε μια αφιέρωση).

Και περνάμε στη δεύτερη μεγαλη συνεργασία Δημήτρη Βανέλλη-Θανάση Πέτρου (έχουν συνεργαστεί σε πάμπολλες μικρές ιστορίες για το «9» και τη «Γαλέρα» και πέρσι μας χάρισαν το εξαιρετικό «Παραρλάμα«) οι οποίοι επιστρέφουν «στις πηγές»  ακόμα πιό δυναμικά φέτος με «Το Γιούσουρι και άλλες φανταστικές ιστορίες» με διασκευές σε κόμικς διηγημάτων των Καβάφη, Καρυωτάκη, Καρκαβίτσα, Νικολαϊδη, Ροδοκανάκη και Παπαδιαμάντη. Όσοι διαβάσετε το «Παραρλάμα» δε χρειάζεστε ψήσιμο, αλλά να σημειώσουμε ότι είναι ακόμα πιό εντυπωσιακό εικαστικα, και ακόμα πιό ψαρωτικό σαν έκδοση (εκδόσεις Τόπος).

Α, και φυσικά, μια και Κατέβηκε απ’ τους Ουρανούς και κυκλοφορεί ανάμεσά μας, αναζητείστε (επίσης απ’τις εκδόσεις Jemma) τη σπέσιαλ έκδοση  «Δηλητηριώδες Νανούρισμα» του Douglas Paszkiewicz, ζητήστε του αφιέρωση, χαϊδέψτε του το καπέλο (at your own risk), ανοίξτε του συζήτηση για τον καπιταλισμό (at his own risk), και γενικά ακολουθήστε τις δικές μου οδηγίες, όχι τις παραπλανητικές που έχει αναρτήσει ο ίδιος στο blog του.

See you there, περάστε να πείτε ένα «γειά» 😀

Advertisements

«Ελα ρε δε γίνονται αυτα΄»

Μαρτίου 26, 2012

Δημοσιευμένο στο «9», κάτι χρόνια πρίν. Το ανεβάζω για να γλυτώνω/ετε ατέλειωτες συζητήσεις. Διαβάζτεαι με οποιαδήποτε σειρά.

Εθνικό φρόνιμα (update): A funny thing happened on the way to technofascism

Μαρτίου 26, 2012

COLONEL CALVIN HENDERSON: We’re trying to contain an ecological disaster.

MULDER: Thats a lot of firepower just to protect mother nature

X-files, «Fallen Angel».

Τι γράφαμε στο προηγούμενο πόστ;

«για τις επόμενες μέρες, η Ελληνική Αρθρογραφία θα είναι the place to be, πιάστε καρέκλα και πόπ κόρν και απολαύστε τους γνωστούς Νηφάλιους  Εγκέφαλους να αυτοκαταστρέφονται στην προσπάθεια να υπερασπιστούν το δικαίωμα του πολιτικού σε μια ήρεμη και ειρηνική παρέλαση, την οποία τις υπόλοιπες 364 μέρες καταδικάζουμε σαν στρατοκρατικό κατάλοιπο μιας καθυστερημένης κοινωνίας. Πραγματικά, ζώ για να διαβάσω αύριο protagon:  “ποιός είσαι εσύ ρε βίαιε Ελληνάρα της Δραχμής που τολμάς να αμαυρώνεις το στρατοκρατικό κατάλοιπο;”.»

Σ΄ευχαριστώ, αγαπημένο site που δε με απογοήτευσες, σταχυολογούμε ενδεικτικά τον «πράο και νηφάλιο» Κώστα Ρεσβάνη σε μια παραλλαγή της φούγκας «μια φωνασκούσα μειοψηφία«, και τον σταθερά πιό βαγκνερικό Μίχα να σερβίρει το χοντροκομένο πατσά «έρχονται οι κομμουνισταί με τα κονσερβοκούτια».

Με την ευκαιρία, αγαπητά δημοκρατικά άλοθι του Protagon, καταλαβαίνω τη δυσκολία εύρεσης στασιδίου μετ’ αμοιβής στην καταρρέουσα μιντιακή αγορά, αλλά μήπως έχει χοντρήνει το αστείο; Εσείς αισθάνεστε καλά εκεί μέσα; Αισθάνεστε περίφημα να είστε ο έτοιμος αντίλογος «μα έχει και τον Οδυσσέα/το Βαρουφάκη/τον Γαλδαδά» κάθε φορά (και είναι δυσανάλογα περισσότερες οι φορές) που άλλο ένα κρυπτο/φανερο/φασίζων άρθρο ρίχνει άδεια/περνάει γραμμή/στρώνει κατάσταση; Δε ζούμε σε καιρό ειρήνης, arguably δε ζούμε καν σε καιρό δημοκρατίας, είσαστε εντάξει που ξεπλένετε αυτό το site? which side are you on?

Εθνικό Φρόνιμα

Μαρτίου 23, 2012

Ζυγώνει λοιπόν η ιστορική μέρα, η μέρα μνήμης, η μέρα εθνικής ανάτασης και παλιγγενεσείας, η μέρα που νέοι, γέροι, γυναίκες, παιδιά και νεράτζια θα καμαρώνουν καθώς θα περνάνε από μπροστά τους τα σπίτια του Άκη, οι μίζες των οπλέμπορων, τα «προστασιάτικα» των Ισχυρών Εταίρων τα οποία σε άψογο σχηματισμό και υψηλό φρόνημα θα μας υπενθυμίζουν ότι οι Ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες, αλλά οι Έλληνες προτιμούν να τα ακουμπάνε σε προστάτες για να ΄χουν τον κώλο τους ήσυχο και το σπίτι τους στην Αρεοπαγίτου, άλλωστε κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, και είναι πάντα καλύτερο να ανήκεις σε μια Μεγάλη Ευρωπαϊκή Οικογένεια που να μη μπορεί να διασφαλίσει τα σύνορά σου, παρά να το κάνεις αυτό μόνος σου.

Ώπα. Λαϊκισμός, εχθροπάθεια και ευρωφοβία: Έχετε δίκιο, ανακαλώ, δεν είναι έτσι τα πράγματα,για να είμαστε ακριβής δε μπορούν να εγγυηθούν τα σύνορά σου στο έμπα, αλλά μπορούν να τα εγγυηθούν στο έβγα, πάρε μια καμπούρα τώρα, λέγε τη «Δουβλίνο ΙΙ» για συντομία και βρείτε τα με τους ξεριζωμένους φτωχοδιάβολους απ΄τα μέτωπα του Καλού Αγώνα που δίνουμε για να μείνει η Ανατολή Δυτική.

Ας μείνουμε στα καθ’ ημάς κύριε, τί είναι αυτά τα κοσμοπολίτικα χρονιάρα μέρα, άλλωστε η Κρίση είναι αμιγώς Ελληνική, απλώσαμε τα πόδια μας πέρα απ’ την κουβέρτα και κλωτσήσαμε κατα λάθος την Λήμαν Μπράδερς, αυτό είναι όλο. Έχετε δίκιο κυρ-ξυγχρονιστά, το δίκιο σας βουνό, ας επικεντρωθούμε στα καθ΄ημάς, δεν θα τό ‘χανα άλλωστε με τίποτα, για τις επόμενες μέρες, η Ελληνική Αρθρογραφία θα είναι the place to be, πιάστε καρέκλα και πόπ κόρν και απολαύστε τους γνωστούς Νηφάλιους  Εγκέφαλους να αυτοκαταστρέφονται στην προσπάθεια να υπερασπιστούν το δικαίωμα του πολιτικού σε μια ήρεμη και ειρηνική παρέλαση, την οποία τις υπόλοιπες 364 μέρες καταδικάζουμε σαν στρατοκρατικό κατάλοιπο μιας καθυστερημένης κοινωνίας. Πραγματικά, ζώ για να διαβάσω αύριο protagon:  «ποιός είσαι εσύ ρε βίαιε Ελληνάρα της Δραχμής που τολμάς να αμαυρώνεις το στρατοκρατικό κατάλοιπο;».

Κοίτα Μιχάλη μου το χάλι μου και έλα εσύ, ο Άγγελός, μου, ο Άνθρωπός μου, Εσύ, έλα αύριο με τον τρόπου που μόνο εσύ ξέρεις, μπουζούριασε κόσμο, δείρε κόσμο, ψέκασε κόσμο, εκφόβισε κόσμο και πάρε άλλο ένα παράσημο απ΄το FBI για το υπέροχο κατόρθωμα να προστατεύσεις την παρέλαση (εις ανάμνησιν του ξεσηκωμού των ραγιάδων ενάντια στους δυνάστες) από τους ραγιάδες, γιά τους δυνάστες.

Και του θρόνου!

Me, Me, Me!

Μαρτίου 19, 2012

Ας αφήσουμε τους εγωισμούς και ας ασχοληθούμε λίγο με την πάρτη μας, που λέει και το παλιό σοφό ρητό. Τι νέα λοιπόν απ΄τον πλανήτη spi_der;

Για αρχή έχουμε ένα καινούργιο μπλόγκ, το οποίο θα υφίσταται ως γρήγορη καρτ-βιζίτ με δείγματα δουλειών, κυρίως για τους ξ(ι)ένοι. Θα ανανεώνεται συχνά, οπότε όταν βαριέστε ακόμα και τις πασιέντζες, μπαίνετε να ρίχνετε κανα βλέφαρο.

Συνεχίζοντας την ξεδιάντροπη αυτοπροβολή, ευκαιρία να ποστάρω δύο απ’ τις πρόσφατες συνεντεύξεις μου, και που θα πάει, κάποτε θα μου στείλουν και την τρίτη απ’ το France-1. Η πρώτη δόθηκε στο τουρκικό κανάλι TRT στα πλαίσια ενός κομματιού για «καρικατουρίστ» απ’ όλο τον κόσμο. Mπορείτε να τη δείτε εδώ

Η δεύτερη δόθηκε στον Γιάννη Ιατρού για την εφημερίδα Θεσσαλία στα πλαίσια τετρασέλιδου αφιερώματος στα κόμις, και δημοσιεύτηκε χθες. Για να μη βγάλετε τα ματάκια σας με τη σκαναρισμένη σελίδα, παραθέτω το κείμενο ξεχωριστά κάτω απ’ την εικόνα.

«Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με το σκίτσο σε επαγγελματικό επίπεδο; 

   Είχα ξεκινήσει ήδη απ’ τη Δευτερα Λυκείου να χτυπάω πόρτες, και στην Τρίτη Λυκείου άνοιξε αυτή του «Παρα Πέντε».Καπάκι με το που ξεκίνησα να σπουδάζω, έβγαζα ένα χαρτζιλίκι από την εφημερίδα «Πρώτη» (όποιος θέλει να δει΄πως είναι ένα δάκρυ νοσταλγίας, ας ρωτήσει κάποιον παλιότερο τι ήταν αυτή η εφημερίδα). Κάπου εκεί είχα ξεκινήσει και την έξοχη ελληνική συνήθεια τις τζαμπέ συνεργασίας: το ζωηρό περιοδικό «Cine-7» και το νεογέννητο «Σινεμά», με το οποίο η συνεργασία κάποια στιγμή έγινε αμοιβόμενη.
 Ποιες είναι οι βασικές προϋποθέσεις για να γίνει κανείς δημιουργός κόμικς, και συγκεκριμένα στην Ελλάδα; Πόσο εύκολο είναι να ζήσει κανείς από αυτό το μέσο σήμερα;
  Χαρτι, μολύβι, ιδέες. Αυτές είναι οι μίνιμουμ προυποθέσεις παγκοσμίως. Το να ζήσεις από αυτό είναι αρκετά συνθετότερο, πολύ χοντρικά θα έλεγα ότι «σε καιρό ειρήνης» τα κυριότερα προσόντα πέρα από την τεχνική επάρκεια, είναι η συνέπεια στους χρόνους παράδοσης και η συνεννοησιμότητα. Στην Ελλάδα δεν ζούμε περίοδο ειρήνης, οπότε προστίθενται οι έξτρα δυσκολίες του να βρείς εκδότη, διανομέα, βιβλιοπώλη που να μην τον έχει εξοντώσει η κρίση.Αυτοέκδοση και διανομή απ’ το ίντερνετ είναι το έξτρα όπλο που δεν είχαμε παλιότερα.
Κόμικς και γελοιογραφία. Χειρίζεσαι και τα δύο εξίσου καλά. Ποιο από τα δύο είναι ευκολότερο για σένα και για ποιους λόγους;    
  Δε μπορώ να επιλέξω κάποιο, γι αυτό άλλωστε κάνω και τα δύο. «Ευκολότερο» είναι ό,τι κάθε φορά σε έχει πορώσει τόσο πολύ που να βάζει φωτιά στην πένα σου-οι σπάνιες, πολύτιμες στιγμές που πραγματικά σε επισκέφτεται η Έμπνευση. «Δυσκολότερο» ό,τι γίνεται επειδή πρέπει να γίνει, όταν έχεις άσχημη μέρα ή είσαι ντεφορμέ. Αυτό ισχύει και για τα δύο μέσα εξ’ ίσου.
 Η κρίση, πέρα από τις αρνητικές συνέπειες σε όλα τα επίπεδα, φαίνεται να τρέφει τους κομίστες, και ακόμα περισσότερο τους γελοιογράφους με έμπνευση. Τι έχεις να πεις σαν ένας από αυτούς;

Το «τρέφει» είναι ατυχής όρος, γιατί το πρώτο που κάνει η κρίση είναι να στερεί από αρκετούς από εμάς θέσεις εργασίας και πηγές βιοπορισμού. Από κεί και πέρα δεν έχω δεί η κρίση να τρέφει ιδιαίτερα ούτε τους κομίστες, ούτε τους γελοιογράφους.Οι πιό εύστοχοι και πολιτικοποιημένοι γελοιογράφοι, ήταν και πρό κρίσης ευθύβολοι και καυστικοί. Απλώς πολύς κόσμος καταλαβαίνει τώρα τι εννοούσανε και «τι ζόρι τραβάγανε».Οι δε κομίστες, όσοι δεν παρατήσανε το σπόρ ακριβώς λόγω κρίσης, κοιτάνε όλο και περισσότερο εκτός Ελλάδας.

 Αν και ο τομέας στον οποίο «ειδικεύεσαι» είναι αυτός των χιουμοριστικών κόμικς, σε είδαμε να ασχολείσαι με κάτι πιο… ζοφερό, αρκετά μακριά από αυτά που μας έχεις συνηθίσει, σε συνεργασία με την Αλέξια Οθωναίου. Αναφέρομαι στο «Bleeding Hearts» που κυκλοφόρησε το 2010 από τις εκδόσεις Jemma Press. Μίλησέ μου λίγο για αυτή τη συνεργασία και την επιλογή σου να αλλάξεις (έστω και για λίγο) πεδίο.
Πεδίο αλλάζω πολύ συχνά, απλώς ο μανδύας του «χιουμοριστικού» το συσκοτίζει λίγο αυτό. Οι «Αταίριαστοι» και ο «Φανούρης Άπλας» ανήκουν σε τελείως διαφορετικά είδη, το ίδιο και το «Καλού Κακού» με το «Διαρκής Ειρήνη». Ο Στάθης που μου έκανε την τιμή να προλογίσει το τελευταίο, είχε την οξυδέρκεια να διακρίνει ότι η πορεία μου είναι γεμάτη ρήξεις και τομές. Το «Bleeding Hearts» ήταν μια ευτυχής γέννα «με έναν πόνο» που λένε και οι μαίες, προϊόν της κοινής αγάπης που έχουμε με την Αλέξια για τον «υγιή» τρόμο, αυτόν που σου επιτρέπει να φωτίσεις με black light την ανθρώπινη κατάσταση. Θα «ξαναλλάξω πεδίο» πολλές φορές, ήδη είμαι σε συνεννόηση για ένα «κόμικ ντοκυμαντέρ» (πως να το πώ χωρίς να το «κάψω;») «μεταπολιτευτικού ενδιαφέροντος» (αλλά ό,τι και να μαντέψετε θα πέσετε έξω) και πάντα αναζητάω ενα καλό κατασκοπικό σενάριο.
Πώς είναι να δουλεύεις με μία ιστορία της οποίας η υπόθεση και τα κείμενα δεν είναι γραμμένα, εξ’ ολοκλήρου τουλάχιστον, από εσένα; Εκτός από το Bleeding Hearts, έχει ξαναγίνει με τον Φανούρη Άπλα και τον Φωτογράφο, αν δεν απατώμαι.
 Κάθε συνεργασία με άλλο σεναριογράφο έγινε με γνώμονα ένα κοινό μήκος κύματος στη σκέψη και την ιδιοσυγκρασία. Είναι μια τελείως διαφορετική εμπειρία, πολύ γόνιμη και πολύ συναρπαστική.Είναι σίγουρο ότι θα το ξανακάνω στο μέλλον.

Οι χαρακτήρες σου και οι καταστάσεις που ζούνε, ιδιαίτερα στα κόμικς σου με πιο «καθημερινές» σκηνές (Καλού-Κακού, Μάνα Ρέιβερ), σε τι βαθμό έχουν επηρεαστεί από τα δικά σου βιώματα; Ποιος από τους χαρακτήρες που έχεις δημιουργήσει είναι πιο κοντά στη δική σου προσωπικότητα;

Να αρχίσω από το τελευταίο, που είναι το ευκολότερο: Το άλτερ έγκο μου είναι ο «Εσχατόγερος», δεν υπάρχει αμφιβολία. Είναι κι αυτός πολιτικοποιημένο τρόλ, απλώς η Μοίρα (λέγε με Σπύρο) τον έριξε σε αντίπαλο ιδεολογικά στρατόπεδο. (Καλημέρα ψυχανάλυση). Στο «Καλού Κακού» και τη «Μάνα Ρέιβερ» τα προσωπικά βιώματα είναι μειοψηφικά, και πάντα φιλτραρισμένα για τις ανάγκες των χαρακτήρων.Περισσότερο οχήματα κοινωνικής παρατήρησης είναι, παρά ατομικής εξιστόρησης. Πιό πολύ θα έβρισκε κανείς προσωπικά μου βιώματα στο «Bleeding Hearts» (όχι κυρ-αστυνόμε, δεν το εννοώ τόσο κυριολεκτικά).
Υπάρχει κάποιο έργο σου στο οποίο θα άλλαζες κάτι αν το ξαναέγραφες σήμερα; (Αν ναι, ποιο είναι αυτό και γιατί;)
Μμμμμ….όχι, δε νομίζω.Και δε νομίζω γιατί κάθε έργο το έκανα για την εποχή που γράφτηκε. Αυτό ενέχει τον κίνδυνο να γεράσουν άσχημα, αλλά π.χ. η «Μάνα Ρέιβερ» δεν θα μπορούε ποτέ να αλλάξει χωροχρόνο για χατήρι κανενός «reboot» ή ‘re-imagining».Ανήκει στην εποχή των παραθύρων του Ευαγγελάτου και των δημοψηφισμάτων για τις ταυτότητες-τέλος. Ακόμα και οι «Αταίριαστοι»-θα ήταν αδιανόητο να άλλαζα κάτι σήμερα σε ένα στρίπ για τις σχέσεις των δύο φύλων μιας συγκεκριμένης εποχής δυτικού τύπου ευμάρειας. Σήμερα θα ήταν το τελευταίο θέμα που θα έπιανα γιατί (εύχομαι ότι) θα ήταν το τελευταίο θέμα που θα απασχολόύσε τον αναγνώστη.

Τι ετοιμάζεις για το άμεσο μέλλον;

Μια σειρά κόμικ fantasy/humor βασισμένη στο online παιχνίδι «Ugh!» τα γραφικά του οποίου έχω επίσης σχεδιάσει.Ξεκινάμε με ένα στορυ 4 τευχών, το ιδανικό πλάνο είναι να συνεχίσει επ’ άπειρον.»

Αυτά προς το παρόν, επιστρέφω στη Λίθινη Εποχή:

‘Ανοιξη

Μαρτίου 1, 2012

Τέλος Εποχής, ναί. Αλλά όχι του «οικοδομήματος της Μεταπολίτευσης» όπως βολικά υποστηρίζουν οι συντεταγμένοι αρθρογράφοι που πάντα, μα πάντα αφήνουν απ’ ΄έξω απ’ τις αναλυσάρες τους ένα ασήμαντο γεγονός όπως μια σφοδρή παγκόσμια κρίση.

Αυτό που τελειώνει, που τελείωσε είναι η εποχή της «Νέας Τάξης Πραγμ… ώπα, παληκάρι, θα μας αρχίσεις τώρα τα συνωμοσιολογικά για μασόνους κυβερνήτες του κόσμου και τους απαραίτητους εβραίους πίσω απ’ όλα; -Όχι ρε θείο, κάτσε, μη βιάζεσαι, και κυρίως μην κρίνεις τις λέξεις από τα ψευδοφορτία που τους έχουν φερμάρει ποικίλοι ιδιοτελείς, ξαναζήτα το νόημά τους πίσω, θα το χρειαστούμε οσονούπω.

«Νέα Τάξη Πραγμάτων» ξαναλέω, και μη με ξαναδιακόπτεις αγενή κυνικέ αναγνώστα, είναι εκείνη η εποχή που ξεκίνησε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανάδυση του μονοπολικού κόσμου της Αμερικάνικης επικυριαρχίας και…ώπα ρε μεγάλε, που τη θυμήθηκες την αμερικάνικη επικυριαρχία, να ζήσουμε να τη θυμόμαστε, την είδα πρόσφατα την καημένη, με ψεύτικο πόδι στη θέση του ανατιναγμένου,και ψυχοφάρμακα.

-Α γειά σου, αγαπητέ αναγνώστη, μα τι χαρά να έχει κανείς τέτοιους αναγνώστες με βαθύ ιστορικό βλέμμα, αλλά αν με ξαναδιακόψεις θα δείς πόσο βαθιά μπορώ να στο βάλω το βλέμμα.

Ωραία, που είχαμε μείνει; στην αμερικάνικη επικυριαρχία. Γιατί είχαμε μείνει εκεί εφ’ όσον η Ιστορία προχώρησε; Ακριβώς για να θυμηθούμε. Να θυμηθούμε μια εποχή όπου οποιαδήποτε εναλακτική φαινόταν ανύπαρκτη, η μονοκρατορία αναμφισβήτητη, η μαζική εναντίωση του κόσμου αδιάφορη για τους κυβερνώντες, και η οργουελιανή στρέβλωση του «θα σας σώσουμε είτε το θέλετε είτε όχι» στην ημερησία διάταξη.

Σας θυμίζει τίποτα;

Έξοχα. (σκάσε αναγνώστη).

Πρωτη μέρα της άνοιξης σήμερα, προσπαθείστε να δείτε μπροστά. Τίποτα δεν κρατάει για πάντα, πόσο μάλλον ένα εξαμβλωματικο συνοθύλευμα εξουσιομανών ελίτ που σαν τέτοιες, πολύ πιο γρήγορα απ΄ ό,τι φαντάζεστε θα αλληλοεξουδετερωθούν.

Προσπάθησε να δείς το μέλλον. Είναι εύκολο, και ταυτόχρονα το πιό δύσκολο πράγμα του κόσμου για αυτό το λαό, σε αυτή τη συγκυρία.

Ο τρόπος να προβλέψεις το μέλλον, είναι να το δημιουργήσεις. Ο κόσμος γύρω σου δεν ήταν πάντα έτσι και δεν θα είναι για πάντα εδώ. Το αυτοκίνητό σου κάποιος το σχεδίασε, το τηλέφωνό σου κάποιος το οραματίστηκε, το φυτο στο μπαλκόνι σου κάποιος το φύτεψε, αν θυμάσαι εσύ.

Η μεγαλύτερη απώλεια της χώρας είναι ότι κλέψανε από τον κόσμο της τη δυνατότητα να οραματιστεί. Έχουμε χιλιοκαταγγείλει το πώς, έχουμε χιλιοκατακράξει το ποιοί, έχουμε αποδομήσει όσο δεν παίρνει την στρατηγική της συλλογικής ενοχής, της δικτατορίας του κέρδους, της διάφανης newspeak. «Το Μάτριξ είναι ο κόσμος με τον οποίο δέσανε τα μάτια σου για να μη βλέπεις την αλήθεια.»

οι Μηχανές θα διαλυθούνε. Απ’το δικό τους χέρι ή απ’ τη δική σου πέτρα, δεν έχει σημασία. Εκείνη η στιγμή, θα είναι η στιγμή σου. Εκείνη τη στιγμή που θα είσαι ελεύθερος θα έχεις μια μοναδική ευκαιρία να φτιάξεις το μέλλον που ονειρεύεσαι.

Έχεις μέχρι τοτε να (ξανα)μάθεις να ονειρεύεσαι.

Καλή Άνοιξη.