Archive for Αύγουστος 2008

Αύγουστος 26, 2008

Eίχα πολλά χρόνια να το κάνω. Φέτος το (ξανα)δοκίμασα κι αυτό. Την αδιάλειπτη συνέχεια της Αθήνας, χωρίς το διάστημα της αποχής που κόβει το χρόνο στα δύο.

 Και ξανακατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα: ότι όλοι αυτοί που λένε ότι «η πόλη είναι πιό ανθρώπινη», εννοούν το ακριβώς αντίθετο: είναι μια πόλη που τη σηματοδοτεί η έλλειψη του ανθρώπου, που «κλειστός λόγω διακοπών» αφήνει πίσω του ένα κουφάρι πόλης και τα ζόμπι που το λυμαίνονται.

 Αντίθετα, όσοι λένε ότι τώρα που γέμισε ξαναέγινε «απάνθρωπη», εμμμμ… όχι, σβήστε το «αντίθετα».

Εχουνε δίκιο.

Advertisements

Ρομάντσο υπο το σεληνόφως

Αύγουστος 19, 2008

 Όπως και το 99% όσων είχαν μείνει στην Αθήνα, είχα κι εγώ τη ρομαντική ιδέα να ανέβω στην Ακρόπολη για την χιλιοτραγουδισμένη Πανσέληνο του Αυγούστου.

 Κινήσανε λοιπόν τα ρομαντισμένα στίφη να ανεβούνε τα ρομαντικά σκαλιά προς το ρομαντικό Παρθενώνα.’Ενα ρομαντικό σκοτάδι είχε φρονίμως απλωθεί στο χώρο για να ρομαντιστούμε απερίσπαστα, οπερ και εγένετο: ρομαντικές γριές γκρεμοτσακίζονταν στα ρομαντικά λειασμένα σκαλοπάτια, ρομαντικές μανάδες ρίχνανε ρομαντικές μπούφλες στα σκασμένα που ουρλιάζανε ρομαντικές καντάδες, και ρομαντικά σχοινιά σου υποδεικνύανε που τελείωνε ο ρομαντισμός και άρχιζε η αρχαία υμών κληρονομιά.

 Ξεχωριστή μνεία αξίζει στις ρομαντικές υπάλληλους του χώρου-αν η ιδέα σου για τον ρομαντισμό περιλαμβλανει hardcore S/M συνευρέσεις με μαστίγιο, χειροπέδες και λιωμένο κερι.

 Οι ρομαντικές dominatrix λοιπόν ουρλιάζανε ρομαντικά γλυκόλογα τύπου «Προχωράτε πιό γρήγορα» «Μη στέκεστε, έλα, προχωράμε τώρα, λέμε» με το ρομαντικό ύφος που είχε η Φράου Μπλούχερ και τρομάζαν τ’ άλογα.

 ‘Εχουν βέβαια κι αυτές ένα δίκηο: πάνω που ο ρομαντισμός της βραδιάς θα τους επέβαλε να φερθούν δεόντως ρομαντικά στα ζώ…στα πλήθη, θα φτάνανε στα αυτιά τους οι ρομαντικά αντικρουόμενες εκτιμήσεις που άκουγες στον αέρα, με τους μισούς να εκτιμούν «είδες; όλοι ξένοι είναι που ανέβηκαν», με τους άλλους μισούς να λένε με ανάλογη σιγουριά «είδες; μόνο οι έλληνες ανέβηκαν»…

Αύγουστος 15, 2008

Μιά γριά κι έναν καιρό

Αύγουστος 13, 2008

Επίκαιρη Λαογραφική Μελέτη του φυσιοδίφη Αντώνιου Πανούτσου. Πρωτοδημοσιεύτηκε στην έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση «Nitro» κάπου προς τα τέλη του 90. Το αντιγράφω ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές:

«Η μαυροφόρα γριά της παραλίας της Τήνου έιναι πιο άγρια από Απαλούζα του Νέου Μεξικού και πιο μοβόρα από άτακτο της ορδής του Τζέγκις Χαν.Υπάρχει μια γνωστή παροιμία: «Είδε ο τρελός το μεθυσμένο και φοβήθηκε».Υπάρχει όμως και η συνέχειά της: «Eίδανε και οι δυό τις γριές απο την Τήνο και κλάσανε μέντες».
Kαταρχήν, η γριά της Τήνου είναι γρήγορη σαν τον άνεμο της Σαχάρας. Εναν δεκαεξαύγουστο βρισκόμουνα στο πλοίο με μια παρέα και γυρνάγαμε απο την Κω στην Αθήνα, αλλά το καράβι πρώτα έπιανε στην Τήνο.Η παραλία της Τήνου είχε πήξει στη γριά. Όλες στριμωχνόντουσαν στα κάγκελα της προκυμαίας με το μάτι να γυαλίζει.Από την άλλη μεριά, ένας έντρομος, ηρωικός και πένθιμος λιμενικός περίμενε στωικά το μοιραίο. Κτήνος ο άνθρωπος και ο τρόμος του μελλοθάνατου δια ποδοπατήματος λιμενικού δεν μας συγκινούσε. Ο καθένας είχε διαλέξει από μια γριά και ποντάραμε ποιά θα φτάσει πρώτη στη σκάλα του πλοίου. Με το που έπιασε το καράβι στην προκυμαία, οι γριές αφηνιάσανε. Πετάξανε κάτω τα κάγκελα, ποδοπατήσανε το λιμενικό και αρχίσανε να τρέχουνε προς τη σκάλα. Ψηλά απο το πλοίο, ο καθένας ενίσχυε τη δικιά του γριά. Το πουλέν μου έμοιαζε ελαφρύ στον ισοζυγισμό, από καλή ράτσα. Παρά τις παροτρύνσεις «ανέβαινε, μωρή αφιλότιμη Μαριγώ», είτε ήτανε ντεφορμέ, είτε δεν τη λέγανε Μαριγώ, και τερμάτισε μακράν τέταρτη. Παρόλο που το στύλ της δεν έπειθε και σε όλη τη διαδρομή κράταγε με το ένα χέρι το Θησαυρό σηκωμένο για να μην τη βαράει ο ήλιος, με δύο τσάντες και ένα σκαμνάκι στο χέρι, έφερε τα 100 μέτρα της προκυμαίας σε 10.83. Με κορμάκι και σε ταρτάν, έφερνε άνετα κάτω απο 10 δευτερόλεπτα και ξεφτίλιζε το παγκόσμιο ρεκόρ.
Η καραβίσια γριά είναι η ultimate φετιχίστρια της καρέκλας. Κατά τους μετριότερους υπολογισμούς καταλαμβάνει 5,32 της καρέκλας. Η περπατημένη γριά μπορεί να πιάσει όσες καρέκλες έχει μια μικρή πειραματική σκηνή. Στη μία κάθεται, στην απέναντι απλώνει τα πόδια της, αφού βγάλει τα παπούτσια για να φαίνονται τα ιαματικά καλσόν για τους κιρσούς. Στις δύο καρέκλες δεξιά και αριστερά ακουμπάει δύο τσάντες. Μια καρέκλα βρίσκεται σε ακτίνα ενός μέτρου, έχει ιερατική σημασία και η γριά διώχνει τους ιερόσυλους κώλους που θα θέλανε να την πιάσουν με τη στυλιζαρισμένη φραση «κάθεται άλλος, παιδάκι μου». Οι hardcore γιαγιάδες έχουν και μια έκτη καρέκλα, που πάνω της ακουμπάνε ένα πλαστικό πιάτο με ένα πορτοκάλι και ένα μαχαίρι με πράσινη πλαστική λαβή. Συμμορία Νεοϋορκέζων να την πέσει σε γριά σε καράβι για να της φάει την καρέκλα, θα βγάλει τη διαδρομή στο πάτωμα.
Οι γριές είναι rubber freaks. Δώς τους πλαστικό και πάρ’ τους την ψυχή. Στις πλαστικές τσάντες υπάρχουνε πλαστικές σακούλες, που μέσα τους έχουνε άλλες σακούλες και όλα τα ανωτέρω είναι δεμένα με σπάγκους. Το ξετύλιγμα των σπάγκων είναι μια παρουσίαση με εποπτικά μέσα της ιστορίας των ελληνικών σούπερ-μάρκετ. Υπάρχουν σακούλες του Μαρινόπουλου και του Βερόπουλου που αρχικά πρέπει να είχανε βάλει μισό κιλό φέτας αυτοπροσώπως οι ιδρυτές της αλυσίδας.Οι σακούλες είναι γεμάτες με πορτοκάλια και αυγά. Στη διαδρομή με το πλοίο της γραμμής απο τον Πειραιά στην Τήνο, μια γριά μπορεί να καταναλώσει το πλεόνασμα σε πορτοκάλια ενός αγροτικού συνεταιρισμού της Φλώρινας και τη βελγική παραγωγή αυγών μετά το σκάνδαλο της διοξίνης.Γύρω της σχηματίζεται ένα βουνό από φλούδια πορτοκαλιών και τσόφλια αυγών. Το βουναλάκι είναι ακίνδυνο σε ανοιχτό χώρο. Είναι θανατηφόρο στον κλειστό χώρο του σαλονιού. Αν οι Γερμανοί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αντί για τις αηδίες με τα «αέρια μουστάρδας», είχανε πετάξει στα χαρακώματα των συμμάχων τα τσόφλια και τα φλούδια από την παραγωγή του ακτοπλοϊκού Νηρεύς στη διαδρομή Πειραιά-Τήνου, σήμερα πλανητάρχης θα ήταν ο καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ και δημοφιλέστερο συγκρότημα δεν θα ήταν τα Spice Girls, αλλά τα Gewurze Madchen. O Μιαούλης και ο Κανάρης, οι ατρόμητοι θαλασσομάχοι και πυρπολητές που η πιό φουρτουνιασμένη θάλασσα τους έκανε να γελάνε, μετά από ένα πεντάλεπτο στο σαλόνι του οχηματαγωγού Μυρίνα θα φωνάζανα «συγνώμη» και την υπόλοιπη διαδρομή θα τη βγάζανε με το κεφάλι κρεμασμένο προς τη θάλασσα.
Νοηματικά η επικοινωνία με την καραβίσια γριά είναι μινιμαλιστική. «Από που είσαι, παιδάκι μου;» «Από το Παγκράτι, γιαγιά». «Μπράβο, παιδάκι μου». Δεν έχω ακόμα καταλάβει γιατί οι γριές σε συγχαίρουνε όταν είσαι απο το Παγκράτι, αλλά και όποια άλλη περιοχή, πόλη ή κωμόπολη. Ό,τι και να πείς στη γιαγιά, ότι είσαι απο τη Δημητσάνα, τα Κύθηρα, ότι είσαι Γιαπωνέζος από το Τόκιο, θα σου απαντήσει «Μπράβο, παιδάκι μου». Μετά ρωτάει αν ζούνε οι γονείς σου. Αν της απαντήσεις ότι ζούνε, θα σου πει «να τους προσέχεις, παιδάκι μου». Έτσι, για να σου δημιουργήσει τύψεις που δεν τους έχεις πάρει τηλέφωνο από τότε που είπες «καλά Χριστούγεννα’. Αν της πείς ότι πεθάνανε, θα κάνει πρώτα «Α,α,α,α». Μετά θα πεί «αχ, μάνα δεν υπάρχει άλλη» για να σε βγάλει από την πλάνη σου σε περίπτωση που μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζες ότι οι μητέρες σου ήταν περίπου τριάντα. Μετά ξανακάνει «Α,α,α,α» και ανακοινώνει ότι η υγεία είναι το πάν. Από εκείνη τη στιγμή υπάρχουνε 4 δευτερόλεπτα για να απομακρυνθείς. Αν είσαι αργός, συνεχίζει. «Να δείς τι έχω τραβήξει εγώ παιδάκι μου…» Ακολουθεί το μάθημα παθολογίας τριτοετών και τεταρτοετών του Εθνικού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου του τμήματος της Ιατρικής. Όλες οι γριές στα καράβια έχουνε φλεβίτιδα. Επίσης έχουνε διαβήτη, που στα γριαίικα προφέρεται «ζάχαρο». Έχουνε πίεση όση συμπίεση έχει μια φτιαγμένη Πόρσε 911 η κουπέ, ή λάστιχα για εκσκαπτικό με μίνιμουμ πίεσης τα 72 bar ανά τετραγωνικό εκατοστό. Οι ψαγμένες έχουνε πάθε και πολλαπλές συμφορήσεις (προφέρεται «συφόρεση»). Καμιά όμως γιαγιά δεν πεθαίνει. Αν γίνει πυρηνικός πόλεμος, η μόνη ζωή στον πλανήτη θα είναι το ακτοπλοϊκό Golden Vergina που θα γυρνάει στην αιωνιότητα φορτωμένο με κατσαρίδες και γριές, ενώ θα ακούγεται η μουσική του Βάγκνερ απο τον ιπτάμενο Ολλανδό.
Η αίσθηση του χρόνου στις γριές είναι τόσο διαστρεβλωμένη όσο του Τίμοθυ Λίρι το ’69, αφού είχε πιεί τα πρώτα δέκα φορτία LSD.Φαίνεται από τις συζητήσεις τους με τους ναύτες και τους καμαρώτους. «Πότε φτάνουμε στον Πειραιά παιδάκι μου;» ρωτάει η γριά.»Σε έξι ώρες, γιαγιά», απαντάει ο λοστρόμος. «Αχ, παιδί μου, να φτάσουμε με τη βοήθεια του Θεού…» απαντάει η γιαγιά. «Ο Πειραιάς είναι αυτός, παιδί μου;» ρωτάει η γιαγιά. «Όχι γιαγιά, δεν δεν φύγαμε ακόμα απο την Τήνο», απαντάει αυτή τη φορά ο καμαρότος. «Αχ, παιδί μου…¨Μέχρι να φτάσει το καράβι στον Πειραιά, η γιαγιά πρέπει να ρωτήσει 4.356 φορές «φτάνουμε, παιδί μου;». Oι ονομασίες είναι εντελώς ενδεικτικές. «Το Σούνιο είναι αυτό παιδάκι μου;» «Όχι γιαγιά, γλάρος είναι…» «Αχ, παιδάκι μου!» Μια ζωή ρωτάω τις γριές απο την Τήνο «Απο πού ψωνίζεις, γιαγιά;» για να μου πούνε την «άκρη» τους. Είμαι πεπεισμένος ότι επειδή είναι μοναχοφάισσες και θέλουνε όλο το staff για την πάρτη τους, απαντάνε «Απο τον Κλαουδάτο, παιδάκι μου…».
Τη στιγμή που το καράβι περνάει το Σούνιο οι γριές αρχίζουνε να κουνιούνται ανήσυχα στις καρέκλες. Για να νιώσει ασφάλεια, η γιαγιά πρέπει να βρίσκεται στην πλώρη του καραβιού δώδεκα ναυτικά μίλια πριν το καράβι μπεί στο λιμάνι του Πειραιά.Στην έξοδο από το καράβι οι γιαγιές είναι ακαταμάχητες. Στριμώχνονται στο διάδρομο, μάχονται ενάντια στους τουρίστες με τις κιθάρες και λιώνουνε τους φορτηγατζήδες πιέζοντάς τους στις πόρτες των αμαξιών τους. Με το «μπάνγκ» του καταπέλτη που πέφτει, χάνονται στο σκοτάδι του λιμανιού…
Αμερικάνοι ανθρωπολόγοι έχουνε προσπαθήσει να βρούνε πού περνάνε το χειμώνα τους οι γιαγιάδες μετά την Τήνο.Κανένας δεν έζησε για να το πεί… Κανένας κατασκοπευτικός δορυφόρος δεν έχει κατορθώσει να καταγράψει την πορεία τους. Αυτοκίνητο δεν χρησιμοποιούνε. Ταξί δεν παίρνουνε. Καμία δεν έχει καβαλήσει πάνω σε Καβασάκι για να εξαφανιστεί με λαμπαδάτη σούζα στην παραλιακή. Σύμφωνα με ένα απόκρυφο χρονικό, που μέρη του έχουνε δημοσιευτεί στο Θησαυρό, οι γιαγιάδες μένουνε όλες μαζί σε μία κοιλάδα ανάμεσα στο Μπουρνάζι και τον Άγιο Ιερόθεο. Τις νύχτες του χειμώνα προσεύχονται, βλέπουνε τις ειδήσεις στο Σκάι και παρακολουθούνε τον «Παπά», οόπως στα γιαγιαδίστικα ονομάζεται το «Άγγιγμα Ψυχής». Στο ραδιόφωνο παίρνουνε γραμμή απο τον Τράγκα και τον Τσαρούχα. Καλλιεργούνε πορτοκάλια και μαζεύουνε αυγά για το μεγάλο ταξίδι… Όσο πλησιάζει ο Δεκαπενταύγουστος, απο τον υδροβιότοπο τους ακούγονται οι πρώτες κραυγές. «Παναγίτσα μου, τάμα τό ‘χω να ΄ρθω να προσκυνήσω τη χάρη σου».
Είναι η ώρα που ακόμα και οι πιο κωλοπετσωμένοι λιμενικοί ανοίγουν το μπουκάλι του Τζόνι.
Και τρέμουν…»

Κι εσείς εδώ, Μaestro?

Αύγουστος 11, 2008

 Συναισθανόμενος ότι το σερί κακών συμβάντων καταντάει μονότονο και βαρετό, ο καλός θεούλης αποφάσισε να μας κάνει ένα δώρο. Για να είμαστε ακριβείς, ο καλός θεούλης κατεβαίνει τέλη Σεπτέμβρη στο Ηρώδειο να μας κοινωνήσει την Μουσική Του.

 Η ευχάριστη είδηση απο το «Αθηνόραμα»

Απαραίτητη διευκρίνηση για όσους νομίζουν ότι έχουν ακούσει στη ζωή τους αρκετό Μορικόνε: Δεν υπάρχει «αρκετός Μορικόνε’. Απο τα τέλη του 50/αρχές 60 ο τύπος γράφει καμιά 10ριά soundtracks το χρόνο.Υπολογίστε πόσα βγαίνουν.

 Μην απελπίζεστε όμως στη σκέψη του πόσοι θησαυροί σας διέφυγαν σε όλο αυτό το χάος: Κάποια στιγμή, και μετά απο σερί ακρόαση των εν λόγω απάντων, κατέληξα (με εντελώς υποκειμενικά κριτήρια) στο απόλυτο Morricone Compilation. Δεν ξερω αν ειναι τα καλυτερα κομμάτια του, σιγουρα δεν ειναι τα πιο easily found or crowd pleasers, ειναι αυτα που θα προτεινα σε οποιον θελει να ανακαλυψει τον Μορικονε, οποιον νομιζει οτι εχει ακουσει αρκετο Μορικονε, κι οποιον νομιζει οτι ο «Καλος, ο Κακος κι ο Ασχημος» ειναι ο,τι χρειαζεται να ξερει για τον Μορικονε.
Ελπιζω οτι αυτο το track list (χωρητικοτητας ενος cd) θα εκπληξει όλους τους ανωτέρω.
A, συμβουλη: ως επι το πλειστον το κλιμα που βγαζει ειναι λιγο «επιταφιος», οποτε δε συνισταται για φασεις βαθειας καταθλιψεως.Then again, if you ask me, το βαζω και το ακουω ο,ποτε θελω να επιβεβαιωσω οτι η ανθρωποτητα μπορει ποτε ποτε να φτιαχνει κατι worthwhile.
Οδηγίες χρησεως: Οπου αναφερεται μονο ο τιτλος, ενοειται το track 1 του soundtrack.Αλλιως αναφερεται ο τιτλος του προτεινομενου track.

1.The Endless Game
2.La Sconosciuta
3.Holocaust 2000-1.Holocaust
4.La disubidienza-1.Morire e viverti
5.Il Segreto
6.Malena-2.Malena
7.Once Upon a Time in America-Friendship &love
8. » » » » -Childhood Poverty
9.Via mala
10.Orient Express-18.Le Train
11.Il Principe del deserto-1.Il figlio e la nostalgia
12.In the line of fire-23.On the trail
13.Fat man & little boy
14.Fantasm de l’ opera-1.Sighs & sighs
15.Lolita-love in the morning
16.Padre Pio tra cielo e terra

 

Brief Lives

Αύγουστος 3, 2008