Archive for Αύγουστος 2012

Eyes on the prize, αντίφα μου

Αύγουστος 29, 2012

Τα τελευταία τρία χρόνια, το «γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε» λεγόταν συχνότερα κι απ’ τη λέξη «αρχίδι» σε θάλαμο φαντάρων. Ήταν το Όπλο Επιλογής στο ξεκαθάρισμα λογαριασμών που πάντα λαμβάνει χώρα στα πλάγια της μέσης εξέγερσης φυλακών, και ένα Χρυσό Κλουβί όπως το Ευρώ δεν είναι λιγότερο φυλακή επειδή είναι χρυσό, όπως θα διαπιστώσεις αν δοκιμάσεις να πλησιάσεις το Checkpoint Chralie του.

Στο σκοτάδι της εξέγερσης λοιπόν, καρφιά, χαφιέδες, βαρυποινίτες και θύματα κακοδικίας σουγιαδιάζανε ο ένας τον άλλο με το πασπαρτού «γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε». Ο κρατισμός, η απορρύθμιση, το Υπερτροφικό Δημόσιο, οι απολύσεις, η Ιδεολογική Ηγεμονία της Αριστεράς, οι διακυβέρνηση Κάθε Είδους Δεξιάς, ο Λαϊκισμός, ο Αντιλαϊκισμός, η Λογική, το Συναίσθημα, τα πάντα και τα αντίθετά τους φταίγανε που «φτάσαμε ως εδώ». Σε προχώ περιπτώσεις η Μεγάλη Αφήγηση εγκαταλειπόταν και ακόμα κι αν έξυνες τη μύτη σου στο φανάρι, έφταιγες που «φτάσαμε εδώ που φτάσαμε».

Γίναμε σοφότεροι; Ναι, αμέ! Γι αυτό πάμε τσίφ για Εμφύλιο-courtesy του gay parade του Μιχαλολιάκου και των wannabe 300 του, για να περάσουμε και στο θέμα που ήθελα να θίξω σήμερα.

Το προαναφερθέν pattern με το «γι αυτό μπλαμπλαμπλα εδώ που φτάσαμε, επαναλαμβάνεται δυστυχώς με θαυμαστη ακρίβεια και στο ψυχοψάξιμο του «προοδευτικού χώρου» όταν γίνεται προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το φαινομενο «Άνοδος της Χρυσής Αυγής».

Και πάλι ενοχοποιούνται τα πάντα και τα αντίθετά τους: Φταίει που η Αριστερά δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Φταίει που ασχολήθηκε, αγνοώντας «τα πιό σημαντικά». Φταίει που τους δίνουμε το λόγο. Φταίει που τους τον αφαιρούμε και ηρωοποιούνται. Φταίει που μυθοποιήθηκαν στο σκοτάδι. Φταίει που γίνανε πιό οικείοι στο φώς. Φταίει που δεν τους πολεμήσαμε με τα όπλα μας, και φταίει που δεν τους πολεμήσαμε με τα όπλα τους. Και όλα αυτά με το γνωστό ξερόλικο ύφος, μη φανταστείτε καμιά βαθιά θεωρητική βάσανο: «ναι, μαλάκες, μην ασχολείστε, και να πως πέρνουν 7%». «Ναί, μαλάκες, συνεχίστε ν’ ασχολείστε μαζί τους, και να πως πέρνουν 7%».

Με όλο το σεβασμό στο προοδευτικό στρατόπεδο, τίποτα απ΄ό,τι κάνει ή δεν κάνει ο αντιρατσιστικός χώρος δεν έχει επίδραση στο ποσοστό της Χρυσής Αυγής.

Δεν ανέβηκε ούτε επειδή «την αφήσαμε» να ανέβει, ούτε επειδή «δεν την εμποδίσαμε αποτελεσματικά» να ανεβει.

Ανέβηκε επειδή στοιχειώδης παρατήρηση του τοξικού κοινωνικού έλους που σχηματιζόταν της «επέβαλε» να ανέβει. Η ίδια κρίση νομιμοποίησης που έβγαλε τον κόσμο στα κάγκελα ευθύνεται και για τη γιγάντωση του ποσοστού του Σύριζα, και για το ξεφούσκωμα των μεχρι τώρα «κομμάτων εξουσίας» και για την άνοδο της «Χρυσής Αυγής». Δε μπορείς να ελπίζεις οτι θα έχεις το ένα χωρίς το άλλο, και δε δικαιούσαι να πιστεύεις, αν ζούσες σ’ αυτή τη χώρα, ότι οι λύσεις στα αδιέξοδα θα αναζητούνταν μόνο προς την πλευρά του «πιό δίκαιου κόσμου».

Η «Πτώση απ’ τον Παράδεισο» σήκωσε τη Χρυσή Αυγή, όχι η «ανοχή» ή «υπερενασχόληση» της αριστεράς «με τους φασίστες».

Εyes on the prize λοιπόν: έχουμε μια χώρα να πάρουμε πίσω.Όπως στα πλάγια της  σήψης και της Άλωσής της τραφήκανε αυτά τα σκουλίκια, έτσι και στα πλάγια της παλινόστησής της θα ξαναψοφήσουν στο φώς μιας πραγματικής Δημοκρατίας.

Μέχρι τότε προς θεού δε λέω αγνοήστε τους: make no mistake, είναι πραγματικά επικίνδυνοι, όπως επικίνδυνη είναι κάθε γάγγραινα.

My two cents: κατα μόνας, ίσως και να σώζονται, οι πιο ελαφρές περιπτώσεις. Αν διαπιστώσετε οτι το ανιψάκι σας, το ξαδελφάκι σας ή ο γιός της απέναντι έγινε χρυσαύγουλο, μην θεωρήσετε χάσιμο χρόνου να του πιάσετε μια ειλικρινή συζήτηση για το τι τον βασανίζει. Διαλύστε τους φόβους του, δείξτε του έναν άλλο δρόμο, κανείς δε γεννήθηκε με όνειρο να γίνει μισάνθρωπος.

Στο «φυσικό τους βιότοπο» (πολλοί μαζί και ισχύς εν τη ενώσει) δοκιμάστε πρώτα τον αιφνιδιασμό και το βραχυκύκλωμα:

«Εϊ Λιονάϊντας… Περσία-Ισραήλ τι το παίζεις;»

Σκύψε Ευλογημένε Τόπε

Αύγουστος 13, 2012

Ok, αφού περάσαμε the better part των τελευταίων χρόνων για να υπενθυμίζουμε σε ιδιοτελείς πένες ότι η κρίση είναι πρωτίστως global και (πολύ) μετά local, ας χαραμίσουμε κι ένα πόστ για την πραγματική φύση της εγχώριας κρίσης, πάλι κόντρα στις ιδιοτελείς πένες που αντιγράφουν με καρμπόν η μία την άλλη τις ρηχές ιδέες τους για υπερτροφικό δημόσιο, ιδεολογικές ηγεμονίες της αριστεράς και άλλες χρήσιμες ηλιθιότητες στην υπηρεσία αυτών που στην υγεία των κορόιδων θα αρπάξουν για άλλη μια φορά ό,τι δεν είναι βιδωμένο στο πάτωμα.

Τα συστατικά της εγχώριας κρίσης, δε παρουσιάζουν καμία πρωτοτυπία που να μην την απαντάμε στις δοξασμένες μητροπόλεις του πιό απελεύθερου καπιταλισμού. Η διαφθορά, οι μίζες, οι χαριστικές αναθέσεις, τα καρτέλ, η άλωση του κράτους, η ελλιπής δικαιοσύνη είναι headlines που έχουμε διαβάσει σε κάθε δυτική γλώσσα, σε κάθε εφημερίδα του «πολιτισμένου κόσμου». Τι είναι αυτό που κάνει την Ελλάδα ΤΟΣΟ ειδική περίπτωση που «μια χεσά τόπος» να κοσμεί τα πρωτοσέλιδα τόσο εντονα, για τόσο διάστημα;

Είναι απλό, απλά αδικείται στην περίληψή του: η Ελλάδα έχει χάσει την ψυχή της.

Δε μπορώ εύκολα να φανταστώ άλλη χώρα που οι κεφαλές της (πολιτικές, πνευματικές, δημοσιογραφικές, επιχειρηματικές, you name it) να είναι τόσο πρόθυμες να τη διασύρουν, να την ευτελίσουν, να υπερβάλουν σε ταπεινώσεις και σε αυτομαστίγωμα. Να σου λένε έξω «είστε κλέφτες» και να απαντάς «επίσης δεν πλενόμαστε συχνά». Να σου λένε «θα σας γαμήσουμε» και να απαντάς «ναι, αλλά χωρίς βαζελίνη παρακαλώ, δεν την αξίζουμε».

«Μισό λεπτό, δεν έχουν βάση οι κατηγορίες; δεν έχει γίνει ο Έλληνας ένα νεόπλουτο βόδι που χτίζει αυθαίρετα κοτέτσια και τα πουλάει για kyramaritsa resort στους κουτόφραγκους;» λέει μια λεπτή φωνίτσα απ’ το protagon ή την Καθημερινή ή την Athens Voice ή τα Nέα (συνήθως η ίδια φωνίτσα, σε όλα τα παραπάνω ταυτόχρονα, μαστιγώνοντας ταυτόχρονα την πολυθεσία).

Kαμία αντίρρηση. Αλλά κάντε ένα διάλειμμα απ’ το σκύψιμο, αλλάξτε λίγο στάση και κοιτάξτε λίγο και τη φάτσα του επιβήτορα, για να δείτε ότι αυτός που σε κατηγορεί ότι έκλεψες 200, έχει κλέψει 200.000.000, ότι αυτός που σε κατηγορεί ότι «ζεις παραπάνω από τις δυνατότητές σου» εχει τινάξει την οικονομία στον αέρα με εικονικό χρήμα και speculations, ότι για κάθε λαδωμένο απ’΄τη Siemens, υπάρχει μια Siemens που λαδώνει, ότι για κάθε kyramaritsa που γαμάει τεσσερα στρέμματα ακτογραμμής, αντιστοιχεί σαν κατήγορος μια deregulated πολυεθνική που έχει γαμήσει κατι χιλιόμετρα αρκτικής ακτογραμμής, ότι σε κατηγορούν ότι βούλωσε ο Ποδονίφτης, τύποι που έχουν στο λαιμό τους τη Λουιζιάνα.

Το οικονομικό σκέλος κάποτε θα λυθεί, πάντα λύνονται αυτά.

Το ψυχικό σκέλος κρύβει μια ζημιά πολλαπλάσια, εναν αγώνα που έχει χαθεί πριν δοθεί, ένα τραύμα φορέα της γάγγραινας που θα σου στοιχίσει το πόδι, αν είσαι τυχερός και σταματήσει εκεί.

Στάσου όρθιος. Κοίτα το Κτήνος στα μάτια.

Αν αποστρέψει πρώτο το βλέμμα, έχεις μια ελπίδα, ακόμα και με άνισες πιθανότητες.

Αν αποστρέψεις πρώτος το βλέμμα, τότε και στο πιάτο να σου δώσουν τη νίκη, δεν την αξίζεις.

Δεν έχεις τίποτα μέσα σου, είσαι ένα άδειο κέλυφος, μια φουσκωτή κούκλα, οπότε μην απορείς που όλοι σε χρησιμοποιούν για «ξαλάφρωμα».

Και κυρίως, να χαρείς, μη μας τα ζαλίζεις με τις «αναλύσεις» σου για την εμπειρία που βιώνεις και πόσο σου αξίζει.

Το τελευταίο που θέλει κανείς απ΄το σπερματοδοχειό του, είναι να ακούει τις απόψεις του.