Archive for Ιουλίου 2008

Tην ίδια ώρα εκεί ψηλά…

Ιουλίου 25, 2008

Comics for You: «Δηλητηριώδες Νανούρισμα»

Ιουλίου 24, 2008

Όσοι έχετε έρθει σε επαφή με την ομώνυμη σειρά μέσω των σελίδων του «Γκράν Γκινιόλ» δε χρειάζεστε συστάσεις: you are already sold!
Για τους υπόλοιπους: Ο καλός θείος Λευτέρης «Jemma Press» Σταυριανός εξέδωσε σε μια γενναιόδωρη δόση των 200 σελίδων μέρος της υπέροχης κατάμαυρης σειράς του Douglas Paskiewicz.Δεν θα μπορούσα να σας βάλω καλύτερα στο κλίμα απ’ ό,τι το κείμενο του οπισθόφυλου της έκδοσης:
«Είμαι σίγουρος ότι τα έχετε ξανακούσει…»πρωτοποριακό», «ό,τι καλύτερο»,
«μοναδικό στο είδος του!» μπλα, μπλα, μπλα, μπλα… γι’ αυτό μη σπαταλάτε το χρόνο σας διαβάζοντας όλες αυτές τις φράσεις. Αντιθέτως, ανοίξτε την έκδοση που κρατάτε στα χέρια σας σ’ ένα οποιοδήποτε σημείο και διαβάστε τρεις σελίδες.
Σωστά, σ’ ένα οποιοδήποτε σημείο σ’ αυτήν τη συλλογή των διακοσίων και παραπάνω σελίδων με τις πιο ποταπές ιστορίες από τα πρώτα έντεκα τεύχη του βασιλιά του μαύρου χιούμορ- «Το Δηλητηριώδες Νανούρισμα». Το Δηλητηριώδες Νανούρισμα, το σπίτι του εμβρύου καρτούν, το βιβλίο που έκανε το βουντού ξανά ανατριχιαστικό, που σας έκανε να φοβάστε τους απογραφείς, τους χιονάνθρωπους και τις μασκότ δημητριακών.
Εμπρός, λοιπόν, διαβάστε όποιες τρεις θέλετε. Το κάνατε; Ωραία. Τώρα συνέλθετε, πηγαίνετε το βιβλίο στο παιδί στο ταμείο και δώστε του 15 ευρώ. Μη συνεχίζετε να διαβάζετε, τα ξαφνικά ξεσπάσματα γέλιου σας τρομάζουν τον κόσμο στο μαγαζί. Καλύτερα, μάλιστα, να καλύψετε και το εξώφυλλο με κάτι λιγότερο εκκεντρικό πηγαίνοντας στο ταμείο, βάλτε ένα άλλο βιβλίο από πάνω…
Για όνομα δηλαδή, έμβρυο είναι αυτό στο εξώφυλλο.»

 

13

Ιουλίου 21, 2008

Όπως φαίνεται, το 13ο Φεστιβάλ της Βαβέλ οδεύει προς ματαίωση (ήδη οι ημερομηνίες είναι πέρα από οριακές).

 Προφανώς όλοι οι ασχολούμενοι με το χώρο, είτε δημιουργοί είτε φίλοι και αναγνώστες, θα στεναχωρηθούν με την απώλεια μιας σταθεράς που έχει πάντα κάτι από «συνάντηση παλιών συμμαθητών» (ήδη η περσινή Βαβέλ που έγινε μεσα στο κατακαλόκαιρο ήταν αρκετά αποσυντονιστική ως εμπειρία!). Δεν ξέρω πόσο ευσταθούν και διάφοροι ψίθυροι για οριστικό κλείσιμο του Φεστιβάλ, πράγμα που θα έχει πολλές παράπλευρες επιπτώσεις στο χώρο (ήδη πολλές ελληνικές εδκόσεις προγραμματίζονται να τυπωθούν τις ημερομηνίες του φεστιβάλ).

 Η δική μου γνώμη για το ζήτημα είχε εμμέσως διαφανεί στο προηγούμενο πόστ, ας την κάνω και λίγο πιό σαφή:

 Τις τελευταίες μέρες είχαμε ομοβροντία δημοσιευμάτων με κοινό παρανομαστή: «Το φεστιβάλ της Βαβέλ κινδυνεύει, ντροπή κύριε Υπουργέ που σκοτώσατε το φεστιβάλ». Είναι σαφές ότι οι κάνουλες του υπουργείου έχουν σφίξει στην (και εξ΄αιτίας της) μετα Ζαχόπουλο περίοδο (μέχρι και ο Ξαρχάκος ωρύεται ως ριγμένος) και θεωρώ δεδομένο ότι σαν κράτος, δεκαετίες τώρα, τον πολιτισμό τον έχουμε επιεικώς χεσμένο.

 Αλλά υπάρχει κάτι που μου χτυπάει λίγο off στο να βασίζεται μια νεανική, funky εκδήλωση στη διακριτική ευχέρεια υπουργών. Πως να το πώ… σαν να κάνεις punk συναυλία με την ευγενική χορηγία της τοπικής ενορίας: kinda defeats the purpose…

 Γνωρίζω ότι η εναλλακτική περίπτωση τον ιδιωτών χορηγών έχει κι αυτή τα ντεσού της. (κανείς δε σου δίνει κάτι χωρίς αντάλλαγμα).

 Είθε οι άνθρωποι του περιοδικού στους οποίους ανήκει και το όραμα, να βρούν μια λύση που να μην την βιώσουν σαν υποχώρηση σε οποιοδήποτε επίπεδο, και του χρόνου το Φεστιβάλ να είναι στη θέση του.

 Όπως και όλων των ειδών οι «παλιοί συμμαθητές».

Καραγκιοζάκια…

Ιουλίου 14, 2008

 

 » Κύριε Υπουργέ, ας συστηθούμε: είμαστε τα κόμικς» γράφει ο Βαγγέλης Περρής στο «Πρώτο Θέμα».

Ο Βαγγέλης Περρής μιλάει εκ μέρους των κόμικς γιατί αγαπάει τα κόμικς.Αγαπάει τόσο πολύ τα κόμικς και τους δημιουργούς τους , που θεωρεί φυσιολογικό να έχει κατακλέψει δουλειές των καλύτερων εκπροσώπων διεθνώς για να εικονογραφήσει το τηλεοπτικό του ένθετο περιοδικάκι.

Και όχι μόνο κατακλέψει, αλλά βιάσει παρα φύσιν και κατ’ εξακολούθησιν, μοντάρωντας πάνω σε έργα των Bilal, Moebius, Loustal κλπ κλπ κλπ κλπ τηλεφάτσες τύπου Μενεγάκη, Δρούζας. Θέμου, και λοιπών παρόμοιων.Χαρές που θα κάνανε οι δημιουργοί αν βλέπανε πως χρησιμοποιηθήκανε τα έργα τους!

Χαρά που θα κάνει απο «κει πάνω» και ο Andrea Pazienza όταν θα βλέπει τις φιγούρες του να κοσμούν το άρθρο (του Περρή) που ζητιανεύει απο το Υπουργείο Πολιτισμού τα απαραίτητα κονδύλια για να γίνει φέτος το Φεστιβάλ της Βαβέλ στο Γκάζι…

Οι πικρές, αδιέξοδες φιγούρες του Pazienza να ζητάνε υπουργική επιχορήγηση!

Ο Βαγγέλης Περρής αγαπάει τα κόμικς…

Ρε γαμώτο, εγώ γιατί να μη μπορώ να σκεφτώ τέτοια αστεία;

Stay Alert!

Ιουλίου 10, 2008

 Eίναι μια απ’ αυτές τις ιστορίες που συμβαίνουν μόνο στους άλλους.Μέχρτι να συμβούν σε σένα…

Δύο ευγενέστατοι και ευπαρουσίαστοι νεαροί (αγόρι-κορίτσι) σκάνε κάτω απ’ το παράθυρο της μάνας μου.»Δε μας θυμάστε; Είμαστε φίλοι του γιού σας απ’ το δημοτικό».»Όχι, κοπέλα μου, δε σε θυμάμαι». «Τέλος πάντων, ο γιός σας μας έχει παραγγείλει ένα (γ)κομπιούτερ, μας έχει δώσει την προκαταβολή, ήρθαμε να πάρουμε τα υπόλοιπα.» «Πόσα είναι;» «Τόσα».»Δεν έχω παιδάκι μου τόσα». «Πόσα έχετε; θα καλύψουμε εμείς τα υπόλοιπα, και θα τα βρούμε μετά με το γιό σας».Ε, ντάξει, εκεί πια η απατεωνιά ήταν φώς φανάρι, η μάνα μου έκανε ότι ήμουν μέσα και με ρωτούσε live για τη συνδιαλλαγή, και οι «εισπράκτορες» διαλύθηκαν ησύχως.

 Γι αυτό παιδιά μου, να τις δασκαλεύετε τις μανάδες σας: «Μάνα, οι παλιοί συμμαθητές δεν σκάνε ποτέ κάτω απ’ τα αληθινά παράθυρα.

Έρχονται και μας βρίσκουν στο facebook.

Φωτιά στο σανίδι

Ιουλίου 5, 2008

 O Σταμάτης Kραουνάκης είναι ομολογουμένως μια πληθωρική περσόνα. Μέσα σε τόσο «εκτόπισμα» χωράνε όλα: αυτά που μπορούν να σε κάνουν να τον αγαπήσεις, κι αυτά που μπορούν να τον αντιπαθήσεις όσο τίποτα.

 Εγώ τουλάχιστο, έχω βρεί άφθονα κι απ’ τις δύο κατηγορίες. Αλλά ένα στοιχείο είναι δύσκολο να του παραγνωρίσεις: ο Κραουνάκης είναι «Dream Maker».

Και η παράσταση «X Σκηνής: αυτά που κάψαν το σανίδι» είναι η καλύτερη απόδειξη. Είναι αδύνατο να μεταφέρω το κλίμα-όσοι ήταν εκεί, ξέρουν.

Στο επόμενο τεύχος του «Διφώνου» υπάρχει η σατιρική μου εκδοχή για το event.

 Απο εδώ θέλω απλώς να υποβάλω τα σέβη μου στο «μαέστρο» και τους εμπνευστές για την ευκαιρεία που έδωσαν σε θεατράνθρωπους-θρύλους να απολαύσουν ένα standing ovation που για κάποιους απ’ αυτούς ίσως να είναι και το τελευταίο.