Ιστορία Αστικής Ευγένειας και Καθωσπρεπισμού.

Back in the day. (Κάπου στο ημιλερωμενο ΄88 για την ακρίβεια). Δόκιμος σκιτσογράφος σε βραχύβια αθλητική εφημερίδα. Στον προθάλαμο εγκατεστημένη η Γραμματέας, στο γραφείο τέσσερα άτομα: Ο αφεντικός, εγώ, ο Ν.Ν. και ο Π.Μ. (μπορεί να θυμάμαι λάθος κανα μικρό όνομα, οπόταν μην προσπαθείτε να αντιστοιχίσετε αρχικά με ανθρώπους.) Ο Π.Μ. ήταν ενας βαρύθυμος μουσάτος ο οποίος  δεν ένιωθε άνετα με τις συνθήκες γαλέρας που υποχρεωνόταν να δουλέψει-και το έκανε σαφές αυτό. Επισήμαινε τις ελλείψεις και τις αδικίες, διεκδικούσε (πολλές φορές με έντονο τρόπο) τα δέοντα, οχι μόνο για τον εαυτό του, αλλα και για τους υπολοίπους-και για την Γραμματέα. Ο Ν.Ν. αρχισυντάκτης, ήταν ο κλασσικός άχρωμος κουστουμάτος. Το μόνο που διεκδίκησε ήταν το γραφείο της Γραμματέως να μετακομίσει στο γραφείο που μοιραζομασταν οι υπόλοιποι. Μοιράστηκε μαζί μας τον πρακτικό λόγο που καθιστούσε αυτή τη μετακόμιση απαραίτητη: “να βλέπουμε και τα μπούτια της”.

Μία μέρα συγκυριακά είμασταν μόνοι στο γραφείο εγώ και η Γραμματέας. Φυσιολογικά το γυρίσαμε στο shop talk. “Δεν τον μπορώ τον Π.Μ. Πολύ αγροίκος, όλο φωνάζει και βρίζει. Ενω ο Ν.Ν., τι κύριος! Τι τζέντλεμαν!”

Τη θυμήθηκα αυτή την ιστορία αυτές τις μέρες που η συνηθισμένη Συνεννοημένη Πανστρατιά ανέπτυξε απ΄τις έντυπες πολεμίστρες της τις καρμπόν οιμωγές για την Έλλειψη Αστικής Κομψότητος που διακρίνει το λόγο και της πράξεις των Ημιαγράμματων Μούτσων της Συριζαριστεράς. Γιατί το μείζων όταν έχεις απέναντί σου εναν εξουσιομανή ευελιξία σαν το Βενιζέλο ή ενα πρώην μέλος των Επίσημων Πρωινών Καφέδων του Σημίτη και στέλεχος του πρώην Διοικητή Αγίου Όρους σαν τον Πρετεντέρη, είναι να μην ξεχνάς να σηκώνεις το δαχτυλάκι όταν πίνεις το τέϊον στο χoρό των ντεμπυντάντ.

Στην τελική, οι φωνακλάδες είναι που κάνουν το χώρο εργασίας αβίωτο, όχι το αντίστροφο.

Ο κυρ Βενιζέλος το μόνο που θέλει είναι να βλέπει λίγο τα μπουτάκια σου.

UGH: Γέννα Ηφαιστείων στο Comicdom Con.

 

 

 

Αποκάλυψη Τώρα για το “Ugh“, το κόμικ που οι τακτικοί αναγνώστες του blog θα γνωρίζετε οτι δουλεύω τον τελευταίο χρόνο.

 

 

Η Ελληνική έκδοση θα κάνει πρεμιέρα στο Comicdom Con στις 19 Απριλίου, με το πρώτο τευχος του storyline “Γέννα Ηφαιστείων”.

 

 

 

 

Στα συνολικά τέσσερα τεύχη (το πλάνο λέει για ένα τεύχος ανα δίμηνο) θα παρακολουθήσουμε την ιστορία του Ούγκαλουγκ, αυτοεξόριστου απ΄την ασφάλεια της Σπηλιάς, πλην ακόμα ερωτευμένου με την Άνγκιουλα, κόρη της Μητέρας, της ηγέτιδας της φυλής των Ούγκ. Θα επιλέξει την ανεξαρτησία, ή θα αποφασίσει να συνδράμει τη Σπηλιά την ώρα της δοκιμασίας της;

 

 

Aν θέλετε να πάρετε το αντίτυπό σας υπογεγραμμένο, θα βρίσκομαι για τον ευγενή αυτό σκοπό  στο περίπτερο της Jemma Press Παρασκευή 5 με 6, Σάββατο 4-6 και Κυριακή 12-2 και 4-6.

Meanwhile, μπείτε στην ατμόσφαιρα:

Spi_der Strips!-the Launch.

Σήμερα το λοιπόν, πρωταπριλιάτικο, έκανε launch το spider strips. Τί είναι το spider strips; Eνα Web Comics site που θα ανανεώνεται καθημερινά, με τέσσερα διαφορετικά στρίπς που θα τρέχουν εναλλάξ. Για όσους παρακολουθούν τη δουλειά μου, κάποια απ΄αυτά τα στρίπς θα είναι γνώριμα, απλά αυτή τη φορά θα τα διαβάσετε στα αγγλικά, μια και το site θα απευθεύνεται κυρίως στο διεθνές κοινό. Τι θα έχει λοιπόν το site μέσα, για αρχή;

Love’s Labour’s, ή, όπως το ξέρατε στα Ελληνικά, “οι Αταίριαστοι”. Μια σειρά για τις σχέσεις των δύο φύλων, που θα ανανεώνεται κάθε Δευτέρα και Πέμπτη.

 

Grumpy Old Fart, ή, ο αγαπημένος σας “Εσχατόγερος”. Θα φτύνει χολή και κατάρες κάθε Τρίτη και Παρασκευή.

 

Desperate WiFis, μια απ΄αυτές τις ιδέες που γεννιούνται απο ενα epiphany over beer και κανείς γύρω δεν είναι αρκετά νηφάλιος για να σε σταματήσει. Θα ανανεώνεται κάθε Τετάρτη.

 

Soulmates, ή “Καλού Κακού” όπως εκδόθηκε στα ελληνικά. Παράδεισς και Κόλαση θα ερίζουν για την ψυχη του Γεράσιμου Μαγκούστα κάθε Κυριακή του Κυρίου.

 

Ελπίζω να σας αρέσει και να σας βλέπουμε συχνά!

 

 

T.I.N.A.’s είσαι σύ;

Τί σόϊ άνθρωπος είσαι, ρε σύ; Ας δεχτούμε, χάριν της συζήτησης, οτι σου επεβλήθη μια εκβιαστική λύση, ενα ουλτιμάτουμ που περιέχει πόνο, κι άλλο πόνο, και στο βάθος ακόμα λίγο πόνο, και δέχομαι, χάριν της συζήτησης, οτι “δεν υπήρχε εναλακτική”.

Ορίστε: έκανα πολλά βήματα πίσω απ΄ό,τι οποιοδήποτε ένστικτο επιβίωσης θα απέρριπτε χωρίς δεύτερη κουβέντα, και σε συνάντησα στα κακοφωτισμένα rape alleys της Θατσερικης T.I.N.A. (There Is No Alternative). Και η απορία μου παραμένει:

Γιατί χαίρεσαι; Γιατί την υπερασπίζεσαι αυτή την επιλογή λες και τη διάλεξες, δε σου επεβλήθη, και λες και σε ανακουφίζει αντί να σε ματώνει;  γιατί ορμάς να σκίσεις όποιον πάει έστω να ψελλίσει ένα “οκ, αυτό το είδαμε, δεν δοκιμάζουμε κάτι άλλο;”;  γιατί έχεις έτοιμο τον κουβά με τα σκατά ενάντια σε οποιονδήποτε διάλεξε άλλον δρόμο και τουλάχιστον ακόμα κι αν πορεύεται στα αγκάθια, το κάνει όρθιος; Για ποιό πράγμα είσαι περήφανος; γιατί έχεις ακόμα ύφος χιλίων καρδιναλίων; με τι μούτρα, όταν άλλοι σου κρατάνε το λουράκι; γιατί δείχνεις να χαίρεσαι με το λουράκι; ΤΙ ΓΕΛΑΣ, ρε μαλάκα; πού είναι το αστείο;

Τα αφεντικά σε χρησιμοποίησαν, σε πούλησαν, και στο επόμενο στάδιο θα σε τουφεκίσουν στην πίσω αυλή, όπως γίνεται πάντα, όπως γινόταν πάντα.

Μέχρι τότε γιατί δεν ψάχνεις τουλάχιστο τρύπα να κρυφτείς, αντί για κασόνι για να αγορεύσεις;

Γιατί δε βγάζεις επιτέλους το ντροπιαστικό σκασμό;

Φραγκοφονιάδες των Λαών

Δεν είναι πάντως ότι δεν το έχουμε ξαναδεί το έργο.

Οταν έπεσε το Τείχος, μια μερίδα των αριστερών στράφηκε προς (και λάνσαρε την) ΝεοΟρθοδοξία, αποκαλύπτωντας με τον πιό εύγλωτο τρόπο ότι το Σοσιαλιστικό Όραμα, όπως όλα τα οράματα, ελκύει (και) ψυχές με μια άλφα ροπή προς τον Μεσσιανισμό.

Κάτι χρονάκια μετά το Τέλος της Ιστορίας, ηρθε η ώρα να σαλτάρει το άλλο μισό. Ο Καπιταλισμός, κατα το Αφήγημα, επεκράτησε επι του Υπαρκτού επειδή τήρησε την υπόσχεση της Ευμάρειας εν Ελευθερία. Δύο δεκαετίες επικράτησης χωρίς αντίπαλο αργότερα, είναι η σειρά των φιλοκαπιτάλ να σταθούν στα συντρίμμια του κόσμου τους, μη μπορώντας να κατανοήσουν ότι η Υπόσχεση δεν τηρήθηκε, και ότι ζούνε σε έναν καπιταλιστικότατο κόσμο χωρίς ευμάρεια και χωρίς ελευθερία.

Κι έτσι γλυκά μάθαμε με ντροπιαστική ακρίβεια τι είδους ψυχές γοήτευε αυτό το μοντέλο:

Αλλαζονικούς μισάνθρωπους που καθόλου δε σιχαίνονται τον εναγκαλισμό με φασίστες, και που η πεμπτουσία των θεωρητικών τους παρεμβάσεων συνίσταται στο “είσαι πεσμένος και αδύναμος; πάρε και μια κλωτσιά στ’ αρχίδια”.

Καλή Άνοιξη.

Ευρωπαϊκή Πορεία, Έκσο οι Ξένι, Αγοράζω Χρυσό

O Γιάννης Πρετεντέρης, εν τω περισσεύματι προσωπικότητας που διαθέτει, το ομολόγησε σε συνέντευξή του στην i-efimerida: “Λέγαμε ψέμματα οτι είναι βιώσιμο το χρέος”, για “να μη βλαφτεί η εθνική προσπάθεια”-και στα καπάκια πιστεύει ότι τον βρίζουν “επειδή έχει χαρακτήρα”.

Το ΔΝΤ, στα πλαίσια του εσωτερικού του soulsearching, ανακοίνωσε ότι η “συνταγή” της λιτοτητας, βασίστηκε σε λάθος υπολογισμούς κι ότι δεν είχαν υπολογίσει ότι αν σου κόψει κάποιος χέρια και πόδια, κατα πάσα πιθανότητα δεν είναι αρκετά ρεαλιστικό να τρέξεις μαραθώνιο.

Παράλληλα, σε εξέλιξη βρίσκεται η δικαστική διερεύνηση για το κατα πόσον μαγειρεύτηκαν τα στοιχεία του ελείμματος, για να μπούμε ντε και σώνει στο Μνημόνιο.

Μια λάθος συνταγή, για μια λάθος διάγνωση, σερβιρισμένη με ψέμματα.

Τρία όπλα με τα οποία θα μπορούσε οποιαδήποτε κυβέρνηση (το ελάχιστο) να διαπραγματευτεί σκληρά, και παρ’ όλα αυτά, η παρούσα, η οποία με αυτή ακριβώς την υπόσχεση υφάρπαξε τη μισερή ψήφο, πλειοδοτεί σε απαρέγκλιτη τήρηση του θανάσιμου φαρμάκου.

Αλλά τι κάθομαι και σου λέω. Σε ακούω στο ταξί, σε βλέπω στο περίπτερο, σε διαβάζω στα σόσιαλ μήντια: το πρόβλημά σου είναι ότι μια κατηγορία εργαζομένων,( δεν εχει σημασία ποιά, αρκεί να είναι μία) δε δέχεται να της κόψουν τον κώλο. Το θαυμάσιο επιχείρημά σου “μαλάκες είμαστε εμείς που φάγαμε το αγγούρι; αυτοί τι είναι, οι έξυπνοι;”.

“Μαλάκες” είναι ελαφρύ, μου έρχονται βαρύτερες λέξεις για την περίπτωσή σου, αλλά δεν τις εκστομίζω.

Υπάρχει περίπτωση να πιστέψεις ότι σε βρίζω επειδή “έχεις χαρακτήρα”.

Είναι η Δημοσιογραφία, Ηλίθιε!

Διάβασα με ανάμικτο ενδιαφέρον το review του Θ. Γεωργακόπουλου για τη νέα “Ελευθεροτυπία”. Απο τη μία σπανίζουν σαν το νεράκι της ερήμου άρθρα-προβληματισμοί για την “μετα-εφημερίδα”, από την άλλη, όταν γράφονται απο καινοτομολάγνα ted-x darlings, το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό για το οποίο κατηγορεί ο Θ.Γ. τις χάρτινες εφημερίδες: η ημερομηνία λήξης τους είναι πολύ σύντομη.

Η κοντόφθαλμη οπτική της Λατρείας του Τωρινού καθιστά λίγο αστεία την προσπαθεια του Θ.Γ. να αναλύσει το content μιας εφημερίδας με κύριο γνώμωνα το θνητό της περίβλημα, (και παραείναι μάταιο να προσπαθήσει κανείς να αναλύσει την αξία των “χτεσινών νέων” σε κάποιον δηλωμένο απολιτίκ) ο δε παιάνας στο φινάλε του κομματιού προς το Νέο Βασιλιά, το Ίντερνετ, σχεδόν προκαλεί το practical joke, την ώρα που ενσωματώνει το λινκ του enet.gr, κάποιος απλά να κατεβάσει το διακόπτη του ηλεκτρικού στους servers της Μίνωος.

Ωστόσο έστω κι έτσι, έχει κάποιες χρήσιμες παρατηρήσεις για τα nuts and bolts της λειτουργικότητας μιας εφημερίδας σε μια εποχή που την έχει ξεπεράσει, πλην όμως δεν την έχει (ακόμα) αντικαταστήσει.

Ναί, οι εφημερίδες είναι κακοδομημένες, ναι, είναι όλο και συχνότερα κακογραμμένες, με άρθρα που δείχνουν να είναι αποτέλεσμα πρόχειρου patchwork κάποιου overworked editor. Και ναί, η εμμονή τους στην παραπολιτική, απότοκο  μιας εποχής που οι εφημερίδες “ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις”, τις κάνει αδιάφορες σε ένα κοινό που δεν τρέφεται πια απο τη φιλοσοφία των πάλαι ποτέ κλαδικών.

Και, πολύ περισσότερο, η εφημερίδα πλέον είναι α-πε-λπι-στι-κά αργή. Σε εναν 24-news-cycle κόσμο, δυσκολεύεται και λαχανιάζει, έρχεται δεύτερη, καταιδρωμένη και ταπεινωμένη.

Αναζητείται η λύση, πέρα απ’ τα technicalities. Το “ερασιτεχνικό βίντεο απο τον τόπο της είδησης” δε μπορεί να είναι η λύση. Ο Warren Ellis είχε εξερευνήσει μια ενδιαφέρουσα ιδέα στο “global frequency”: μιας υπερεθνικής οργάνωσης “ταχείας επεμβάσεως” που απαρτιζόταν πάντα από 1000 και 1 μέλη, αλλά ποτέ πάντα τα ίδια: για κάθε καινούργια πρόκληση, επιστράτευε το μείγμα εκείνο ειδικών που ήταν οι καταλληλότεροι στον τομέα τους για να το αντιμετωπίσουν. Είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα για μεταλαμπάδευση στο δημοσιογραφικό χώρο: στην καινούργια αμεσοδημοκρατία του διαδικτύου όπου ένα κομμάτι γραμμένο απο εναν υπερεκμεταλευμένο δημοσιογράφο (που αναγκάζεται να γίνει on the go σεισμολόγος και καπάκι οικονομολόγος και καπάκι συνταγματολόγος) αποδομείται σε κοινή θέα και σε νανοδευτερόλεπτα από ανθρώπους που κατέχουν καλύτερα το αντικείμενο, είναι ίσως καλύτερα οι δημοσιογράφοι να υπερεξειδικεύονται, και να γίνονται οι ίδιοι ο “go-to-guy” για πολλαπλά μεσα ενημέρωσης.

Είναι απλά μια ιδέα, είμαι σίγουρος ότι καρποφορεί κι αυτή ενα καινούργιο σετ απο προβλήματα, αλλά είναι απολύτως απαραίτητο να εστιάσουμε στον πυρήνα του τι είναι και τι προσφέρει η εφημερίδα για να διατηρήσουμε αυτά τα απολύτως απαραίτητα συστατικά στο σύγχρονο media diet: Η εφημερίδα δεν είναι η Γρήγορη Ενημέρωση, δεν είναι και δεν πρέπει να ειναι το “OMG!” μέσο των viral pics & videos αγνώστου αυθεντικότητας και αξιοπιστίας. Η εφημερίδα είναι η Προέκταση και η Εμβάθυνση. Είναι η Θέση και η Ανάλυση. Είναι η Εξήγηση του τι μόλις είδαμε, είναι αυτή που θα δώσει προτεραιότητα στο “είδαμε” αντι για το “μόλις”.

Είναι η Δημοσιογραφία, Ηλίθιε!

“Που είναι η γελοιογραφία, οέο;”

Βγάζοντας έξω τα τελευταία σκουπίδια του 2012, νιώθω την ανάγκη να ενημερώσω όσους παρακολουθούν τακτικά τη δουλειά μου, για τους λόγους της (ας το θέσω κομψά), λειψής συχνότητας δημοσίευσης των σκίτσων μου τελευταία στην “Ελλάδα Αύριο”.

Όπως είχα ενημερώσει κι απο αυτό το μπλόγκ, η συνεργασία μου με την νεόκοπη εφημερίδα ξεκίνησε τον Ιούνιο, παραμονές εκλογών. Η συμφωνία περιλάμβανε μία γελοιογραφία συν ένα στριπάκι ημερησίως, έξι μέρες την εβδομάδα. Συμφωνήσαμε με τον εκδότη ενα ποσό που φάνηκε και στους δύο εύλογο.

Με το “καλημέρα σας”, ένα τυπικό κώλυμα στην πληρωμή του πρώτου μήνα στάθηκε η αφορμή να αποσαφηνίσουμε το μόνο γκρίζο σημείο που είχε μείνει στην πρώτη συννενόηση: μου επιβεβαιώθηκε ότι ναι, η σχέση μου με την εφημερίδα θα είναι με κανονικό μισθολόγιο, “απο πρώτη  του επομένου”, κι έτσι όμορφα κύλισε το καλοκαιράκι.

Η πρόσληψη καθυστερούσε με αδιευκρίνηστα προσχήματα, οπότε στην τελευταία ανήσυχη πλέον ερώτηση (προ εικοσαημέρου) προς τον εκδότη για το “που έχει κολλήσει το θέμα” η απάντηση ήταν “το κοιτάω και σε πέρνω”. Πέρασε άλλη μια ανέφελη εβδομάδα μέχρι “να το κοιτάξει”, και να με πάρει να μου πεί οτι “δε μου έχει καλά νέα”.

Τα “όχι καλά νέα” ήταν ότι συνταξιούχ0ς πλέον συνάδελφος γελοιογράφος, συνδεόμενος με παλαιώθεν φιλικές σχέσεις με τον εκδότη, αποφάσισε ότι ήταν μια πάρα πολύ καλή ιδέα να προσφέρει τα σκίτσα του στον παλαιό του φίλο, εντελώς δωρεάν. (Το πού ήταν ο καλός αυτός “παλαιός φίλος” όταν πρωτοξεκινούσε το εγχείρημα, δεν εξηγήθηκε ποτέ).

“Όπως καταλαβαίνεις, δε μπορείς να ανταγωνιστείς το δωρεάν” συνέχισε η “όχι καλά νέα” αφήγηση, και το ουλτιμάτουμ ήταν ότι αν θες, συνεχίζεις με ένα χαρτζιλίκι, κι αυτό θα έπρεπε να το δω και σαν χάρη διότι “δεν τους αρέσει να καίνε ανθρώπους”. Για πρόσληψη πια, φυσικά ούτε λόγος (“ε, δεν έγινε, τι να κάνουμε;”) η δε κάπως πιό αξιοπρεπής αμοιβή ούτε καν ήταν θέμα διαπραγμάτευσης: δε μιλάγαμε καν για “όσα έπαιρνες μείον μια -έστω-βαρβάτη μείωση”. Η ακατέβατη προσφορά ήταν αντάξια κινέζικου στρατόπεδου παιδικής εργασίας.

Για αδιευκρίνηστους λόγους, το θέμα έπρεπε να λήξει αυθημερόν. Κι έτσι μοιράσαμε τη ντροπή: εγώ ντρέπομαι που δέχτηκα το χαρτζιλίκι, και η εφημερίδα θα έπρεπε να ντρέπεται που διαρρηγνύει μ΄αυτό  τον τρόπο τη σχέση συνεργατών της με τους αναγνώστες (το “εναλλάξ” βλέπω ότι συμβαίνει και σε άλλες στήλες). Η δε κεφαλή της, ελπίζω να μη νιώθει πολύ έξυπνη που “κατάφερε” να έχει δύο σκιτσογράφους στην τιμή του…ενός τρίτου. Με πορδές δε βάφονται αυγά, και έχεις και μια δυσάρεστη οσμή να σε συνοδεύει.

Ζητώ συγγνώμη από τους όσους αναγνώστες για την έκπτωση (η εφημερίδα φυσικά, ούτε καν θεώρησε σκόπιμο να ειδοποιήσει τους αναγνώστες της γι αυτή τη μεταβολή, γιατι, σας το χρώσταγε;) και ευελπιστώ σε καλύτερες συνθήκες της αναντικατάστατης αυτής σχέσης μαζί σας.

Χαρούμεν…ω, ποιόν κοροϊδεύουμε;

Κλαίνε κι οι χήρες, κλαίνε κι οι παντρεμένες

Disclaimer: Ακολουθεί “σοβαροφανής” πρόλογος. Μην ψαρώσετε, δεν είναι αγόρευση της Βουλής των Εφήβων, θα αποζημιωθείτε πολύ σύντομα.

(πίνει νερό, καθαρίζει λαιμό, μικροφωνισμός, ξεκινάει):

” Το μεγαλύτερο παράσημο για ένα Δημοσιογράφο, είναι να ενοχλεί την εξουσία. Επάγγελμα υψηλής αδρεναλίνης, προσελκύει στις τάξεις του ρομαντικούς και τυχοδιώκτες. Η αφρόκρεμα αυτών είναι όσοι κράτησαν τη σημαία της Αλήθειας γράφοντας ενάντια στα πιό καταπιεστικά απ’ τα καθεστώτα, πληρώνοντας το αντίτιμο με πολυετείς φυλακίσεις σε hellhole φυλακές, βασανιστήρια, ή και τη φυσική τους δολοφονία, όπως η Πολιτόβσκαγια.”

(φέρνει το χέρι στην καρδιά, κατεβάζει ελαφρώς το κεφάλι, δίνοντας το αόρατο σύνθημα για το θερμό χειροκρότημα του κοινού).

“Mια τέτοια περίπτωση ήρθαμε σήμερα να τιμήσουμε”

Εδώ, ο καθένας που είναι σ’ αυτό το επάγγελμα, φαντασιώνεται κρυφά ή φανερά ότι ακολουθεί τ’ όνομά του.

Τί συμβαινει όμως όταν έχεις ξεπουληθεί ελεεινά, όταν έχεις διαφθαρεί όλοκληρωτικά, όταν η πένα σου έχει ταχθεί αναφανδόν και με θράσος απ’ την πλευρά της εξουσίας;

Ευκολάκι. Όταν δεύτερη φύση σου έχει γίνει η προσαρμογή, προσαρμόζεις κι εδώ απλά τα γεγονότα στις δικές σου αφηγηματικές ανάγκες.

Έτσι, ο Ηλίας Κανέλλης, πρώην πύρινη αριστερή πένα, νυν “υπέρμαχος των ανοιχτών (από μέσα προς τα έξω αλλά προς θεού όχι αντίστροφα) συνόρων” και του “Διαφωτισμού” (αλλά ντεκαφεινέ αν σας βρίσκεται, χωρίς Γαλλική Επανάσταση), παρουσίασε (και οι συνοδοιπόροι υπερθεμάτισαν) εαυτόν ως θύμα ανήκουστης ποσότητας βίας επί του θνητού σαρκίου του. Αντιγράφω απ’ το status του:

“Ήταν ένας εφιάλτης. Κατέρρευσα. Αλλά κατάλαβα ότι δεν έχω δυνάμεις να υπερασπιστώ ούτε το αυτονόητο. Και επίσης ένιωσα ότι η βία και η ανελευθερία, ο εξευτελισμός των σωμάτων και η προσβολή της ανθρώπινης υπόστασης είναι ίδια, είτε γίνεται από χρυσαυγίτες είτε από αριστεριστές είτε από κεντρώους είτε από αναρχικούς. Η κοινωνία μας θα πληρώσει μεγάλο και ακριβό τίμημα στη βία.”

Bία και ανελευθερία! Εξευτελισμός σωμάτων! προσβολή ανθρώπινης υπόστασης! Ποιός Ηλία μου; ποιός έσβηνε τσιγάρα πάνω στο αλυσοδεμένο σου κορμί; ποιός αόρατος δήμιος, σε ποιά εκτός χάρτη φυλακή του Αφγανιστάν σου στερούσε τον ύπνο, σου έκαιγε τις πατούσες, σου έκανε εικονική εκτέλεση και σού βαζε ηλεκτρόδια στις ρώγες; Damn you, Ανελεύθερα Καταπιεστικά Καθεστώτα! Δεν θα τον φιμώσετε! Ως εδώ!

Από κοντά κι ο άλλος κατατρεγμένος, υπερθεματίζει: Ο Ηλίας Κανέλλης είναι η νέα Ρόζα Παρκς που διεκδικεί το δικαίωμα να μην είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, και να μπορεί έτσι να εργαστεί μια μερα σε κανα δημοτικό ραδ…(ουπς). Ο Πάσχος μας, ο άνθρωπος-hashtag της προπαγανδιστικής ανακρίβειας, εξ ίσου κυνηγημένος και βασανισμένος. O Νέλσον Μαντέλα (σύμφωνα με πηγές εξ ίσου αξιόπιστες με του Πάσχου) φέρεται να δηλώνει “νόμιζα ότι ήξερα τι σημαίνει καταπίεση, μεχρι που έμαθα για την τρίμηνη διαγραφή του Πάσχου απ΄την ΕΣΗΕΑ”.

Και μετά συνέρχεσαι, και θυμάσαι ότι στην Ελλάδα βεβαίως βεβαίως “δεν έχουμε χούντα”, και ό,τι κι αν έχουμε, ο Ηλίας είναι απ΄τα πρωτοπαλίκαρα του καθεστώτος, απ΄αυτή την υπέροχη πάστα αντικρατιστών που πάντα βρίσκουν μία ή πολλές δημόσιες καρέκλες να τους σιτίζουν, κανα δημοτικό ραδιοσταθμό, κανα επίσημο φρη πρες κρατικού φεστιβάλ, ξερετε τώρα πόσο καταπιεστικά μπορούν να γίνουν τα καθεστώτα προς τους δημοσιογράφους που τα πολεμάνε.

Μια (αχεμ) εναλλακτική βερσιόν του τι έγινε πραγματικά εκείνη την ημέρα, μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εδώ.

Μπορεί κανείς κάλιστα να αμφισβητήσει την ειλικρίνεια των λεγομένων των άνωθεν πηγών. Το μόνο που δεν μπορεί να τους καταλογίσει είναι αοριστία ως προς τα γεγονότα. Την ίδια ώρα, ο “εκπρόσωπος του Ορθού Λόγου”, με τόση μαεστρία στην πένα και πείρα στη συγγραφή, αδυνατεί να μας πεί τι ακριβώς του κάνανε την ώρα που “αμέριμνος” πήγαινε να περάσει τα 32 ηλεκτρονικά τσεκ ιν που χρειάζονται για να μπεί στα άδυτα του ΔΟΛ και βγάλει το ψωμάκι του απ΄τον Ψυχάρη.

“Mια τέτοια περίπτωση ήρθαμε σήμερα να τιμήσουμε”