Διάγγελμα Πρώθυ: the short version

Πάντως ό,τι και να λένε για το δικό μας, ότι αντιγράφει τον Ομπάμα και τέτοια, (έχουν και το ίδιο ύφος “πληγωμένο ελαφάκι” τελευταία), ο δικός μας του ρίχνει στ’ αυτιά του Μπάρακ: σε αντίθεση μ’ αυτόv, ο δικός μας δε διανοήθηκε να αναβάλει την “ομιλία του προς το έθνος” για να μην πέσει πάνω στην πρεμιέρα του “Lost”. What guts!

ΔΝΤ ΤΝΤ

Γειάαααα! Τι νέα; How is life treating you? Πως σας φαίνεται μέχρι στιγμής το 2010; Είναι αρκετά 2012 ή ακόμα;

Μια και τό ‘φερε η κουβέντα, μιας και πολλά σενάρια ακούγονται, πολλά ντουφέκια πέφτουν, και σιγά σιγά αρχίζουν να το φέρνουν λάου λάου για το ΔΝΤ και λοιπά παρόμοια ευαγή ιδρύματα που θα μας σώσουν από τον “κακό εαυτό μας” και σαν “λοχίας που μας χρειάζεται” θα μας επιβάλουν την πειθαρχεία που μας λείπει με αντάλαγμα το νοικοκυρηλίκι, διαβάστε σας παρακαλώ αυτό το υπέροχο διαφωτιστικό άρθρο του Greg Palast Αν σας δυσκολεύουν τα αγγλικά, το άρθρο υπάρχει σε εκτενή μορφή στο βιβλίο του Palast “Δημοκρατία σε τιμή ευκαιρίας” που κυκλοφορεί στα καθ’ ημάς μεταφρασμένο. Παρακαλώ δώστε ιδιαίτερη βάση στο σημείο για τα riots, για να μη βρεθείτε προ εκπλήξεως, οταν κι όποτε.
Αν δε σας δυσκολεύουν τα αγγλικά, αγοράστε και το έτερο διαφωτιστικό βιβλίο του, “the armed madhouse” και περνάτε πότε πότε κι απ’ το site του.
Σας εγγυώμαι ότι το ανανεώνει συχνότερα από το μπλόγκ μου

Καλή Χρονιά!

Δέκα Χρόνια Κομμάτια

Aπολογισμό δεκαετίας; Εύκολο:
Why do they hate us? Fuck Saddam, we are taking him down, mission accomplished, bring them on, yes we can, 10.000 more soldiers for peace.Katrina, Tσουνάμι,αρρώστια των τρελών αγελάδων, γρίππη των πουλερικών, γρίππη των χοίρων.Μy name is Rachel Corrie, η Κωνσταντίνα δεν είναι μόνη, οι φίλοι του τον λέγαμε Γκρέγκορυ.Ψηλότερα, μακρύτερα, δυνατότερα, Σεμνά και ταπεινά. Αίολος Κεντέρης, εξπρές Σάμινα, Αυτή είναι η Ελλάδα, Η μηχανή τους γλύστρησε σε λάδια, ό,τι είναι νομιμο είναι και ηθικό, Ασύμμετρη Απειλή, ποινή εκτίω.Λεφτά υπάρχουν, εμπρός πάμε, ήταν λάθος κίνηση, μηδενική ανοχή.
Υ.Γ. Απαγορεύεται το κάπνισμα.

Christmas Spirit

“Ιστορίες για να σκεφτόμαστε μιά απ’ τα ίδια”

Καινούργια μέσα, παλιές συνήθειες. Ίσως γιατί τα καινούργια μέσα τα τρέχουν “παλιές καραβάνες” του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, όπως ο Σταύρος Θεοδωράκης με το νεοσύστατο portal του “protagon”.

Η ιστορία που μας ενδιαφέρει άρχισε από ένα άρθρο του Αλέξη Τσίπρα, και την εν θερμώ απάντηση σ’ αυτό του Ηλία Κανέλλη. Αυτά παραμονές των επικείμενων “Δεκεμβριανών”, 3 κ 4 του μηνός αντίστοιχα, αμφότερα τα άρθρα σε περίοπτη θέση, και με τους συμμετέχοντες σχολιαστές να τους χαρίζουν και αξιοσημείωτη αναγνωσιμότητα, που σημαίνει ότι το θέμα ενδιαφέρει.
Καμιά βδομάδα λοιπόν μετά, “βλέπουμε” την απάντηση του Γιώργου Κυρίτση στο άρθρο του Κανέλλη. Βάζω το “βλέπουμε” εντός εισαγωγικών, γιατί ουσιαστικά μαθαίνουμε για την ύπαρξη του άρθρου από την… απάντηση του Τάκη Καμπύλη σ’ αυτό. Η απάντηση είναι πρώτη μούρη στο “έμπα” με ονοματεπώνυμο, ενώ το άρθρο του Κυρίτση είναι στον πάτο της σελίδας, χωρίς όνομα, με τον τίτλο “προς υπεράσπισην του Αλέξη Τσίπρα” και εικονογράφηση τη φωτογραφία ενός κουκουλοφόρου.Μαθαίνω δε απο την εκπομπή των Κυρίτση-Τσέκερη στο “Κόκκινο” ότι το άρθρο είχε γραφτεί αρκετές μέρες πρίν, και για άγνωστους λόγους ανέβηκε μόλις χθές. Για του λόγου το αληθές, αυτή είναι η εικόνα της κατάταξης των άρθρων στη σελίδα του protagon:

“Τυχαίνουν αυτά” θα πεί ίσως κάποιος καλοπροαίρετος. Μετά βέβαια, (αν είναι απλώς κακοπροαίρετος κι όχι εθελοτυφλών) θα διαπιστώσει ότι αυτά “έτυχαν” σε ένα site όπου η αναλογία των άρθρων είναι 10-0 υπέρ της πλευράς “του Νόμου και της Τάξης” για να το θέσω κομψά, κι όπου στα έντεκα στα δέκα άρθρα ξεφυτρώνουν ως ραπανάκια ποικίλες παραινέσεις για την κατάργηση του ασύλου (ακόμα και πρίν να υπάρξουν αφορμές γι αυτό).
Αυτά που λέτε με τα νέα μέσα που θα δώσουν τη χαριστική βολή στα κουρασμένα και αφερέγγυα παλαιά, αυτά και με τους νηφάλιους δημοσιογράφους που στις εκπομπές τους θα δώσουν το μικρόφωνο εξ ίσου και στον μπαχαλάκια και στον ματατζή.

365 μέρες μετά

Η χώρα στέκεται ακόμα όρθια, παρ’ όλη την έλευση των βαρβαρικών ορδών για την οποία έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου ο Καρατζαφέρ, και παρά την στα όρια παράκρουσης υστερία τηλεπαρουσιαστών, συντηρητικών γραφίδων, και χολερικών πληκτρολογίων οι οποίοι δείχνουν μια σταθερή και αξιοσημείωτη πρεμούρα για την κατάλυση του ασύλου. Στη Ρωσία να ανατιναχθεί ντισκοτέκ, θα βρεθούν πεντ’ έξι να αναρωτηθούν “τι στ’ αλήθεια καλύπτει το άσυλο”.
Δεν ξέρω απ΄την άλλη τι προσδοκίες είχε “το κίνημα” και κυρίως, γιατί τις είχε αν τις είχε.Το να περιμένεις ότι θα γίνει “μια απ΄ τα ίδια με τα περσινά” μόνο και μόνο επειδή έκλεισε ένας ημερολογιακός χρόνος, είναι σα να έχεις πάει σ’ ένα πάρτυ που αποδείχτηκε ανέλπιστα γαμάτο, και να το ξαναοργανώσεις ευελπιστώντας στην επανάληψη της ίδιας αίσθησης. Ποτέ δεν είναι ξανά το ίδιο, για την απλή οξύμωρη αιτία ότι τη δεύτερη φορά όλοι έχουν το άγχος να περάσουν με το στανιό εξ ίσου γαμάτα.
Won’t happen.

Νέες Ιδέες

Εγώ έχω κάθε λόγο να χαίρομαι για την εκλογή Σαμαρά: είμαι γελοιογράφος.
Ο Στάθης έχει κάθε λόγο επίσης να χαίρεται για την εκλογή Σαμαρά: εκτός από γελοιογράφος, βλέπει το θέμα και από τη σκοπιά του δημοσιογράφου:
“Ομως, παρακαλώ, αξίζει τον κόπο να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή, όχι μόνον για να αποδώσουμε τιμές, αλλά για να ακουστεί ευκρινώς ο θρήνος και ο κοπετός που υψώνεται προς τους (άδικους) ουρανούς από τα Ντοράκια της επικράτειας, δυσανάλογα πολλά (ως προς τον υπόλοιπο πληθυσμό της χώρας) και στα ΜΜΕ, και στα κόμματα – ω, ναι και της Αριστεράς! κι εκεί έχει συμπαθούντες η Ντόρα των οποίων μάλιστα ο ξινός λυγμός, όπως και των εκσυγχρονιστών άλλωστε, είναι πιο ευδιάκριτος και λυρικός από το κάπως χονδροειδές πλάνταγμα των ακραιφνών νεοφιλελεύθερων.

Ακούστε τους!”

Eκτός από μας λοιπόν που έχουμε δόλιους και ιδιοτελείς λόγους να χαιρόμαστε, υπάρχει και η “βάση”, που εκφράζεται κάπως πιό…εμ…”αδιαμεσολάβητα”, όπως στο mail που μου έστειλε uncivilized civilian, και το οποίο προσυπογράφω:
“Δεν θα με πιστέψεις, αλλά ο Σαμαράς με ανατριχιάζει κάπου περισσότερο κι απ’ ότι η ίδια η Ντόρα! Αυτό βέβαια είναι καλό για εμάς που ΔΕΝ είμαστε ΝΔ, είναι ωραίο και ελπιδοφόρο η Δεξιά να έχει για αρχηγό έναν καιροσκόπο, πουλημένο, λιγδιάρη και γλίτση τύπο που έχει φιλήσει κατουρημένες ποδιές για να ανέβει, μετά τους πούλησε όλους, ίδρυσε το δικό του (πολύ επιτυχημένο, ομολογουμένως) κόμμα και τέλος έγλυψε εκεί που έφτυσε για να τον περιμαζέψουν πάλι…“

Oδηγίες Κρίσεως

Κατ’ αρχήν: για να το βγάζουμε νωρίς-νωρίς απ’ τη μέση: σε οποιεσδήποτε τέτοιες περιπτώσεις, είμαστε με τη Σώτη. Δεν τίθεται δίλημμα, η κότα έκανε τ’ αυγό. Τελεία.
Αν μετά απ’ αυτό το disclaimer συνεχίζετε να διαβάζετε, πάμε παρακάτω: επειδή οι αφορμές είναι πλέον συχνές, κι επειδή σα χρήστες του ίντερνετ θα έχετε (σαν και μένα) μικρό attention span κι επειδή θα βαριέστε (σαν και μένα) να διαβάζετε 13 σελίδες σχόλια στο tvxs μόνο για την τελευταία απο τις ανάλογες αφορμές, θα σας γλυτώσω απο το μελλοντικό κόπο, και, έχοντας πλέον διαπιστώσει ότι το έργο ξαναπαίζεται κάθε φορά καρμπόν, θα σας κάνω ένα μπούσουλα εφ’ όλης της ύλης, και την επόμενη φορά αλλάζετε απλώς τα ονόματα και τις περιστάσεις:

Όλα άρχισαν όταν:
-H Σώτη Τριανταφύλλου
-Η Εύα Στεφανή
-Δανοί σκιτσογράφοι
-…………………… (συμπληρώστε εδώ την καινούργια αφορμή)

σε μια
-παρουσίαση βιβλίου
-έκθεση τέχνης/μπιενάλε
-εφημερίδα
-……………….

πρόσβαλε τα:
-ιερά και τα όσιά μας
-ιερά και τα όσιά μας
-ιερά και τα όσιά μας
-ιερα και τα όσιά μας

Το οποίο ήταν απαράδεκτο διότι:
-ελευθερία του λόγου δε σημαίνει ότι μπορείς να λες ό,τι θέλεις
-ελευθερία της τέχνης δε σημαίνει ο΄τι μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις
-ελευθερία του τύπου δε σημαίνει ότι μπορείς να γράφεις ό,τι θέλεις
———————————-

‘ασε που:
-σιγά τη συγγραφέα.Εγώ έχω πάψει να τη διαβάζω από καιρό.
-σιγά την καλλιτέχνη. Τι ήταν αυτό τώρα, μια μαλακία ήτανε.
-σιγά τη σάτιρα.Ας τα βάλουν με τους πραγματικά Δυνατούς, όχι με το θεό.
-…………………..

ούτως ή άλλως το έκανε
-για να γίνει θόρυβος και να πουλήσει
-για να γίνει θόρυβος και να πουλήσει
-για να γίνει θόρυβος και να πουλήσει
-για να γίνει θόρυβος και να πουλήσει

Κάπου εδώ έρχεται η υπεράσπιση, η οποία πρέπει απαραίτητα να ακολουθήσει τα εξής βήματα (με αυτή τη σειρά):

α. Να κυκλοφορήσει στο ίντερνετ κείμενο συμπαράστασης για υπογραφές
β.Να ψελίσει κάτι για δημοκρατία σε τηλεπαράθυρο, απέναντι σε αφρισμένο εκπρόσωπο του ΛΑΟΣ
γ. Να απολογηθεί για την ελευθεριακή του στάση που οδηγεί στο κάψιμο της Αθήνας και τις σφαίρες στα τμήματα, απέναντι σε αφρισμένο Πρετεντέρη
δ.Να παρεμβαίνει στις διαδικτυακές συζητήσεις για το θέμα, με παραλλαγές του: “και κάποιοι άλλοι τα κάνανε κάποτε αυτά, και φορούσαν αγκυλωτό σταυρό και δεν τους αρέσαν οι Εβραίοι και τα βιβλιά, και είδαμε αυτό που οδήγησε”.
ε.Στις ίδιες συζητήσεις, σε κάποιο σημείο της κουβέντας, οπωσδήποτε να κοτσάρει το:
“Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους,δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα,γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους,ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό,
δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.
Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα,
αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου…
Mπρέχτ…”

And so on and so forth…

“Μario…ah, to Mario” Awards

Το ιστολόγιο τούτο εγκαινιάζει το θεσμό των “Mario… ah, to Mario” awards, που θα απονέμεται κάθε… όποτε, στο δημοσίευμα (έντυπο ή ηλεκτρονικό) που θα αναπολεί με τη μεγαλύτερη δυνατή εσάνς ναφθαλίνης τους “παλιούς καλούς καιρούς”.

Ο πρώτος που κέρδισε επάξια το “θείο Αιμίλιο” (το βραβείο είναι φόρος τιμής στον ομώνυμο ήρωα των “Κουραφέλκυθρων” που το ενέπνευσε) ήταν (φυσικά) ο Κ. Γεωργουσόπουλος για την ερμηνεία του “τα μπάρ(ζ)”.
Αυτό το μήνα, ο “θείος Αιμίλιος” απονέμεται σε αυτό το πόστ, παμψηφεί και άνευ ανταγωνισμού. Συγχαρητήρια λοιπόν στον AΝemos, για μια μπραβούρα ερμηνεία!