Posts Tagged ‘χρυσή αυγή’

Ο Τρόμος της Διπλανής Πόρτας.

Φεβρουαρίου 26, 2014

sep11

 

Aν θεωρητικά οι Ναζί έχουν ενα ποσοστό 10%, η λογική λέει οτι ενας στους δέκα που ξέρεις την ψηφίζουν. Αυτό είναι αρκετά τρομακτικό σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά ο πραγματικός τρόμος είναι όταν επαληθεύετεαι στην πράξη, και σου ξετσουτσουμίζει face to face ο ένας στους δέκα. Και σου μιλάει με όλο το «εγχειρίδιο» σε αποστήθιση. Που ξεκινάει από το «θέλω κάποιον να τους φοβίζει (τους 300), περνάει στο «θελω κάποιον να τους διώξει» (τους μετανάστες) και μετά σολάρει στο Περιούσιο Έθνος που «γι αυτό ασχολούνται όλοι μαζί μας και μας πολεμάνε».

Δεν υπάρχει σωτηρία γι αυτούς, γιατί Ξέρουν. Ξέρουν και για τους σκοτωμούς και όλα, και η μόνη τους επωδός είναι «κι οι άλλοι σκοτώνουν. Με γραβάτες». Και τί να τους πείς εκεί; Φαρμακονήσι στη γλώσσα σου, κορίτσι μου; Η αμήχανη στιγμή. Και ναι,  ήταν και κορίτσι και για extra flavor, πιστεύει ότι οι χρυσαύγουλοι τη Σέβονται τη Γυναίκα, την έχουν πολύ ψηλά.

Δε φοβάμαι το χρυσαυγίτη. Όπως εύστοχα είπε μια φίλη μου σε έναν «αγόρι μου, εχω ζήσει μια καλή ζωή, εχω κάνει ωραία πράγματα, εχω καλογαμηθεί, είμαι χορτασμένη. Δε σε φοβάμαι. Απλά πριν κάνεις καμιά μαλακία σκέψου πόσους απο σας θα καταφέρω να πάρω μαζί μου». Αν κάποιον φοβάμαι είναι ο γραβάτας. Γιατί όχι μόνο στην υπηρεσία του είναι ο χρυσαυγίτης (μικρή ηλίθια  που θα το ανακαλύψεις τελευταία) αλλά γιατί αυτός γιγάντωσε το χρυσαυγίτη, αυτός τον έμπασε απ’ τη μπροστινή πόρτα, και παρ’ όλα αυτα ΚΑΙ αυτόν προσπαθεί να τον χρεώσει σε σένα.

Τό ‘χουμε ξαναγράψει: Η επίσημη Υπεύθυνη Αφήγηση ουρλιάζει βολικά ότι «οι αγανακτισμένοι φέρανε τη χρυσή αυγή», αλλα ποτέ μα ποτέ δεν πιάνει το αφήγημα απ’ την άβολη στιγμή: ποιός έφερε τους αγανακτισμένους. Φοβάμαι αυτόν που έφθειρε και διέφθειρε εν γνώσει του το πολίτευμα και έφτιαξε την Τέλεια Καταιγίδα που έκανε το Αδιανόητο υπολογίσιμο Τρόμο της Διπλανής Πόρτας.

Αυτόν φοβάμαι. Την άλλη, τη Διπλανή Πόρτα, απλά τη λυπάμαι και τη σιχαίνομαι. Και πέστε μου, όταν επανέλθει η Ειρήνη, τι σκατά θα κάνουμε μ΄αυτούς.

Ποιός Ήθελε έναν Νεκρό;

Σεπτεμβρίου 27, 2013

 

oct30

Μέχρι την αποφράδα μέρα, η Κυρίαρχη Αφήγηση ήταν ότι «η Αριστερά θέλει ένα νεκρό για να επέλθει μετά εκτροπή και να βασιλεύσει κατόπιν επί των ερειπίων. Αυτό θέλει, τέτοια είναι».

Και έρχεται ο νεκρός. Απο τα χέρια των άκρων της παράταξης (συν των παραφυάδων της) που διέδιδε την παραπάνω εξυπνάδα.

Και ξαφνικά ήλθε η Αποκάλυψις:

Γραβατωμένοι Δημοσιογράφοι να γράφουν σαν χρήστες του Indymedia. Ακροδεξιοί πολιτευτές να αποκηρύσσουν τους μεχρι χθες συνοδοιπόρους τους. Η ίδια η χρυσή αυγή να αδειάζει στεγνά τους χρυσαυγίτες υπαλλήλους της. Αποκαλύψεις, τόνοι αποκαλύψεις, ποιά ειναι η χρυσή αυγή, πως λειτουργεί, πως σφάζει, πως εκτελεί παραγγέλματα, διαγράμματα, οργανόγραμμα, ποιος είχε σκοπιά, ποιός θα κάνει αγγαρείες, ποιός θα κάνει το γερμανικό νούμερο, όλα σε μια μέρα ξαφνικά πασίγνωστα, όλα όσα μεχρι την ακριβώς προηγούμενη τα ήξερε όλο το ίντερνετ αλλά δεν πέρναγαν την πόρτα των ΜπομπολοΔολοκρατούμενων «mainistream μέσων που ήταν απασχολημένα να ξεπλένουν «τα καλά παιδιά με τα λίγο κουίρκυ χόμπυ».

Και «το όλον Σύστημα», αυτό το αργοκίνητο ετοιμοθάνατο Κήτος, της Αγίας Μεταρρυθμίσεως Αυτού σφαγιαζόμενοι εις μάτην, πόσο αστραπιαία κινήθηκε: Για πότε κινήθηκαν τα γρανάζια της Δικαιοσύνης με λιπαντικό την Πολιτική Βούληση και αποφάσισαν «να τελειώσουν το ναζιστικό μόρφωμα».

Ποιός ήθελε λοιπόν ένα νεκρο; Όλες οι πληροφορίες ήταν εκεί έξω. Σε δημοσιεύματα, σε βιβλία, σε βίντεο, σε μαρτυρίες, σε κοινή θέα. Ποιός ήθελε ένα νεκρό για να κάνει τη δουλειά του, να πράξει τα αυτονόητα, να ενεργήσει επι των καταγγελιών και να απαντήσει «τα βλέπω» στις όλο και πιό γελοίες παιδικές μπλόφες των νεοναζί;

Αν η κυβέρνηση-φρανκενστάιν χρειάζεται ενα νεκρό για κάθε απόστημα για το οποίο έχουν μαλλιάσει γλώσσες, πένες και κάμερες, πόσους νεκρούς χρειαζόμαστε για να γυρίσει την κατάσταση απο το 17ο αιώνα που την έχει πισωγυρίσει, τουλάχιστο πίσω στο 19ο;

Μονο με κέρμα του Χάροντα παίρνει μπρος το Τζουκ-μπόξ;

Πόσο αίμα χρειάζεστε για να κάνετε λίγη απ’ τη δουλειά σας;

Με τι τσίπα όλο αυτό το χάλι το αυτοαποκαλείτε «υπεύθυνες δυνάμεις» και «ευρωπαϊκή προοπτική»;

«Μαζί Χρυσαυγιτέψαμε»

Σεπτεμβρίου 18, 2012

To εύστοχο σχόλιο του τίτλου ανήκει στο galaxyarchis και περιγράφει ευστοχότατα (-grammar nazi: «πλεονασμός!») το «Μαζί τα Φάγαμε 2.ο», εκπορευόμενο απο τις ίδιες πένες, απλά Ψηλότερα, Μακρύτερα, Θρασύτερα.

Δεν θα βάλω λίνκς, τα ξέρετε τα κείμενα, τα έχετε δεί, για την άνοδο των ποσοστών της Χ.Α. φταίει το Σύνταγμα, ο Λαζόπουλος, η Ανομία της Αριστεράς, τα γιαούρτια στο Νταλάρα, πιθανότατα και οι Κακές Σκέψεις την ώρα που Αυνανίζεσαι.

Όπως και στην πρώτη ταινία της σειράς, το «Μαζί τα Φάγαμε», αυτοί που ρολάρουν αυτά τα επιχειρήματα είναι δύο ειδών.

Ξεπερνάμε στα γρήγορα το πρώτο είδος, τους ας το πούμε «Αλλαξομπίστηδες», για το μόνο λόγο ότι στο παρόν μπλόγκ έχουν συχνά την τιμητική τους, οπότε τα χαρακτηριστικά και η πρακτική τους μπορούν άνετα να εντοπιστούν σε παρελθόντα πόστς. Πολύ χοντρικά, πρόκειται για πρώην αριστεροκάτι που παραήταν καπάτσοι για να μείνουν για πολύ αριστεροί. Ένα κονέ απο δω, μία ΜΚΟ απο κεί, ενας κολλητός που υπουργοποιήθηκε παραπέρα, ούτε που το κατάλαβαν για πότε πέρασαν στην αντίπερα όχθη, και ούτε που το κατάλαβαν γιατί τους βρίζουν αυτοί που δε διέθεταν τοιαύτες χάρες, και το ένα πράγμα εφερε τ΄άλλο, ξέρετε πως είναι αυτά.

Η άλλη μερίδα παρουσιάζει περισσότερο δραματικό ενδιαφέρον, όπως κάθε τι σκοτεινό, υπόγειο και kinky. Είναι οι Πούροι Αντικομμουνιστές, οι οποίοι ξύπνησαν απ’ το λήθαργο της Αποπολιτικοποίησης που ακολούθησε το ‘τέλος του Υπαρκτού» στον οποίο είχαν βρεί ασφαλές καταφύγιο και στιγμιαία γαλήνη στην ψυχή τους. Γιατί δεν είναι λίγο να είσαι απ’ την πλευρά των νικητών του Εμφυλίου και να μη μπορείς να χαρείς γι αυτό. Γιατί ξέρανε. Ξέρουνε. Η «Ιδεολογική Ηγεμονία της Αριστεράς» την οποία χρησιμοποιούν σα δικαιολογία γαι τα πάντα, είναι/ηταν υπαρκτή. Η Αριστερά κυριάρχησε ιδεολογικά γιατί οι ανθρώπινοι φορείς της, ακόμα κι αν αποτύχανε, αποτύχανε από πολύ ψηλά. Στοχεύσανε για τα σύννεφα, παλέψανε ΓΙΑ τον άνθρωπο, οχι ΤΟΝ άνθρωπο. Η «άλλη πλευρά», παραμένει στιγματισμένη επειδή στόχευσε χαμηλά, (πιό χαμηλά και βρίσκεις πετρέλαιο) και γι αυτό και πέτυχε άκοπα και άδικα, όπως οποιοσδήποτε πετυχαίνει με βρώμικα κόλπα. Μαυραγορίτες και δοσίλογοι στα τρίσβαθα της ψυχής τους, ακόμα κι αν δεν εξασκήσανε αυτά τα ταλέντα επί κατοχής, ωστόσο ξέρανε στα μύχια της ψυχής τους οτι αυτό που είναι, αυτό που κάνουν, αυτό που πιστεύουν, είναι επικερδές πλήν κατάπτυστο. Δεν είναι τυχαίο που ενώ οι περισσότεροι αριστεροί είναι περηφανοι για τα πιστεύω τους, οι περισσότεροι δεξιοί-κάθε-αποχρώσεως είναι περήφανοι απλώς για το ότι είναι αντιαριστεροί, με την πιό φθονερή κι εκδικητική έννοια του όρου. Οι χρυσαυγίτες, το άκρο που προσπαθούν να εξισώσουν με «το άλλο άκρο», χαρακτηριστικότατα αρνούνται την ίδια τους τη φύση και ιδεολογία, (δεν είμαστε ναζιστές, είμαστε εθνικιστές, δεν είναι αγκυλωτός, είναι μαίανδρος, δεν είμαστε ρατσιστές, αυτοί είναι μαύροι» κλπ) δεν τη φέρουν διόλου περήφανα, πράγμα αξιοπερίεργο για ανθρώπους που «φοράνε στο μανίκι’ την Τιμή.

Aπ’ την άλλη, παιζει απλώς να έχουμε παρεξηγήσει ποια «τιμή» εννοούνε.

Μαλακία μας, γιατί την αγάπη τους για το χρυσό τη δείχνουν φόρα-παρτίδα στην ονομασία τους.

Πρώτες σκέψεις με το αγγούρι στον κώλο.

Ιουνίου 18, 2012

Μπορείς να το δείς από όποια πλευρά θέλεις (π.χ. ότι ο Σύριζα εκτοξεύτηκε σ’ αυτό το ποσοστό ενώ η Ν.Δ. κατάντησε σ΄αυτό το ποσοστό), να κλέψεις εκκλησία με εύκολα αστεία (το κόμμα που σαράντα χρόνια έλυνε κι έδενε θα κατηγορεί τους αντιπάλους ότι «δε θέλουν ν’ αλλάξει τίποτα»), και τέλος, μπορούμε επιτέλους όλοι μαζί να χτυπήσουμε σα χταπόδι τον εύκολο, ενωτικό στόχο της υπόθεσης: το μαλάκα που ΞΑΝΑψήφισε «Χρυσή Αυγή», στέλνοντας στον κάλαθο αναλύσεις  όπως «φταίει η αριστερά που έκλεινε τα μάτια στο πρόβλημα»,  «η τηλεοπτική παρουσία θα τους εκθέσει και θα τους κάψει», και «ο έλληνας δεν είναι ρατσιστής». Κασιδιάρα ψυχή, μαυραγορίτη μου και αργότερα αυθαιρετούχε μου που προσλάμβανες «εναν αλβανό» για να σου μαζέψει τις ελιές και στο τελος της μερας πυροβολούσες με την καραμπίνα «εναν κωλοαλβανό» όταν ζητούσε την αμοιβή του, θα τα λέμε κάθε μέρα πλέον όπου σε συναντάμε, στα λεωφορεία, στα σούπερμάρκετ, στη ΔΕΗ.

Άλλα τέλος πάντων, το ενα, το σημαντικό, το συμπέρασμα που σε πρακτικό επίπεδο θα μας απασχολήσει, παραμένει: η Πόλις είναι σκισμένη στα δύο. Μετά από δυόμιση χρόνια βάδην στην Έρημο, όπου όλα συζητήθηκαν και όλα αναλύθηκαν, κάθε απόχρωση χωνεύτκε σε ένα από δύο χρώματα: Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο, κι αυτά ισοφαρίσανε. Καμία απ’ τις δύο προτάσεις δεν έπεισε, κανένας απ΄τους δύο δρόμους δεν επιλέχθηκε.

Brace yourselves για τον αναπότρεπτο εμφύλιο.

«Ποιανού είσαι ‘συ;»

Ιουνίου 8, 2012

Όταν η «ευρύτερη αριστερά» δείχνει ως ρίζες της «Αγανάκτησης»  ξετσίπωτες πολιτικές αποφάσεις  «λαίκίζει, χαιδεύει αυτιά και δικαιολογεί τη βία».

Όταν το «ευρύτερο Εκσυγχρονιστάν δείχνει ως ρίζες του Κασσιδιάρη «τα συνθήματα και τις μούντζες», είναι απλά Τετάρτη.

Η σε κάθε επίπεδο ελεεινή προσπάθεια συμψηφισμού είναι, όπως και κάθε άλλη «ανάγνωση της πραγματικότητας» από τους Ρόκες Παρμεζάνες κουτοπόνηρη, στενόμυαλη, και κυρίως, πέρα για πέρα στερούμενη βασισμένων σε οποιαδήποτε πραγματικότητα επιχειρημάτων.

Είπαμε, οι Φυσικοί έχουν καινούργιες θεωρίες για το προς τα πού δείχνει το Βέλος του Χρόνου, αλλά ακόμα κι αυτοί δεν έχουν καταφέρει να αντιστρέψουν τη σχέση αιτίου-αιτιατού. Αν για τη «Χρυσή Αυγή» ευθύνονται «oι μούντζες στη Βουλή» τότε η σταθερή ύπαρξη της Χρυσής Αυγής και του ευρύτερου φασιστοδεξιού χώρου σε δυσδεκαετές βάθος πρέπει να αποδοθεί σε συλλογική μαντική ικανότητα.

Furthermore, το σύνθημα «Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» προσωπικά το πρωτοάκουσα στις πορείες του 87-88, οπότε αν πήρε γύρω στα 25 χρόνια για να φτιάξει τον Κασσιδιάρη με ενδιάμεση στάση τα γιαουρτώματα (δημοφιλέστατα προχουντικά, αλλά είπαμε, το βέλος του χρόνου κι όλα αυτά), τότε πραγματικά περιμένω το edito που θα τα ρίχνει όλα στην Εύα και το προπατορικό αμάρτημα. Ο μόνος λόγος που αυτό δε θα γίνει ποτέ, είναι ότι στην εξίσωση «λεκτική βία-γιαούρτια-ξύλο-σφαίρες» πρέπει να μπαίνει ένα φρένο προς τα κάτω στο «λεκτική βία». Είναι η γεννεσιουργός αιτία, η Αρχή των Πάντων, Άχρονη και Αιωνία. Τίποτα δεν την προκάλεσε, κανένα  αίτιο δεν έχει, η Αγανάκτηση»Είναι», δεν προκλήθηκε απο κανέναν, ευθύνες δεν υπάρχουν πουθενά.

Αν καταφέρουμε ποτέ να συννενοηθούμε χωρίς βρώμικς τρικλοποδιές και λασπερές ενοχοποιήσεις, θα διακρίνουμε ότι σε όλα αυτά τα γεννήματα της Κρίσης, αλλα και για την ίδια την Κρίση, η λύση παραμένει μία και απλή:

Ξέρανε το βάλτο και θα απαλλαγείς απ’ τα κουνούπια.

To Mεγάλο Κόλπο

Απρίλιος 27, 2012

Το θυμάστε το Μνημόνιο; Έχετε κάποια αμυδρή ανάμνηση του χρέους; πήρε το μάτι σας, το αυτί σας, ο κώλος σας (που στην περίπτωση αυτή είναι ο καθ’ύλην αρμόδιος) για τα νέα μέτρα που θα έρθουν με το έμπα του Ιούνη;

Τι σας θύμισα, ε; Όλα αυτά ανήκουν σε μια παλιά, ξεχασμένη εποχή. Τώρα το πρόβλημά μας είναι οι μετανάστες. Τρώνε τις γυναίκες μας! Βιάζουν το φαγητό μας! Στρατόπεδα συγκέντρωσης εγκαινιάζει ο Χρυσοχοίδης, να τους βάζουμε και στάμπα θέλει ο Κρανιδιώτης, «μαζί θα τους διώξουμε» από κοντά ο Καρατζαφέρης.

Τι κοινό έχουν αυτοί οι τύποι; Ω ναί! Συναπαρτίζανε την «κυβέρνηση συνεργασιάς που φρόντιζε να ρολάρει πρίμα η διαδικασία μεταφοράς εισοδημάτων από την τσέπη σου στις τσέπες «των δανειστών μας» κι άγιος ο θεός.

Είναι πλέον τόσο ωμά ξεβρακωμένο «το διακύβευμα» που ούτε καν διανοούνται να σου υποσχεθούνε κάτι, ο,τιδήποτε. Με ακέραιο όλο το απόθεμα θράσους που διαθέτουν και άθικτες τις ικανότητές τους να ψεύδονταια ασύστολα μπροστά στα μούτρα σου, το καλύτερο που σκέφτηκαν είναι να σε τρομάξουν.

Έτσι ξαφνικά (όπως θα μπαίνει η άνοιξη) όλη η συζήτηση γυρνάει γύρω «απ’ το μεταναστευτικό». Πράγματα που θα έκαναν το Χίτλερ να ντραπεί εκστομίζονται ανερυθρίαστα. Η αγωνιστική παίζεται στο προνομιακό γήπεδο της Χρυσής Αυγής.

Και η αριστερά το καταπίνει όλο αυτό line, hook and stinker. Όλες οι δυνάμεις της ξοδεύονται στο να ξορκίσουν το αδιανόητο της εισόδου των νεοναζί στο κοινοβούλιο.Τι θα κάνουν οι νεοναζί στο κοινοβούλιο; θα νομοθετούνε στρατόπεδα συγκέντρωσης, στάμπα στους μετανάστες και «μαζί να τους διώξουμε».

Λατρεύω ειρωνεία, αλλά μετά την κάλπη μη μου κλαίγεστε.