Posts Tagged ‘ΣΥΡΙΖΑ’

Κάνοντας τα Αδύνατα Δυνατά: Η περίπτωση ενός «Γελοιογράφου του Βασιλιά»

Νοέμβριος 14, 2013

2_b

«Διαρκής Υπερ Αδυνάτων Λόγος». Έτσι είχε χαρακτηρίσει ο Παντελής Μπουκάλας τη Γελοιογραφία, δίνοντας εναν ορισμό που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί.

Ας το έχουμε αυτό κατα νού όσο εξετάζουμε την απόληξη της πρόσφατης «Χατζοπουλειάδας». Για τους μή γνωρίζοντες (ναι, και΄τους τρείς), ο γελοιογράφος των «Νέων» Δημήτρης Χαντζόπουλος, εχοντας ήδη πίσω του «bad blood» με τον ΣΥΡΙΖΑ εξ αιτίας αυτού του πρωτοσέλιδου, έγινε εκ νέου αντικείμενο σφοδρής κριτικής απο αριστερούς αναγνώστες και απο την «Αυγή» λόγω απανωτών γελοιογραφιών του που αφορούσαν γυναίκες πολιτικούς που το μόνο κοινό τους στοιχείο εκτός απο το φύλο, είναι οτι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στάθηκαν απέναντι στην κυβέρνηση.

Η απάντηση των «Νέων» ήταν ομολογουμένως πολύ πιό αστεία απο ο,τιδήποτε έχει καταφέρει να δημιουργήσει στην τέχνη του ο συνάδελφος. Ουρλιαχτά για «λογοκρισία», επιστράτευση αρθρογράφων προς υπεράσπιση, ενω  δεν λείπουν απο το εντιτόριαλ της εφημερίδας νουθεσίες και «τσκ τσκ τσκ» για την έλλειψη Καλών Τρόπων στη διατύπωση του Αντίλογου. Η υπερασπιστική γραμμή εντιτόριαλς και άρθρων είναι οτι η Γελοιογραφία είναι μια τέχνη βλάσφημη, οτι ο γελοιογράφος είναι ενα πνεύμα ατίθασο σαν Απαλούζα , οτι των βουλευτίνων «τα ΄θελε ο κώλος τους»  και οτι ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαλείται για διαπλοκή με συμφέροντα.

Ξανακοιταώ την απο πάνω παράγραφο, και σκέφτομαι να την καταθέσω μαζί με το φύλο της εφημερίδας στο βιβλίο Γκίνες, γιατί δύσκολα θα μπορούσε να ξαναβρεί κανείς μαζεμένες τόσες εφαρμογές του Newspeak, και τόση αντιστροφή κάθε-μα κάθε-ένοιας που επιχειρεί να ακουμπήσει.

Πάμε πάλι να διαβάσουμε το καλυπτόμενο θέμα, αυτή τη φορά με τα μάτια κάποιου που actually ζεί στην Ελλάδα τα τελευταία όχι πολλά χρόνια, κι όχι κάποιου αδαούς εξωτερέστριαλ όπως ο εκ των αρθρογράφων Γιάννης Πρετεντέρης, ο οποίος λίαν προσφάτως  προσγειώθηκε στον Πλανήτη μας και το πρώτο πράγμα που έμαθε είναι οτι η Χρυσή Αυγή είναι φασίστες.

Πάμε λοιπόν:

Μια εφημερίδα που διευθύνεται απο εναν τόσο χωμένο λαδιάρη που διατέλεσε μέχρι και Διοικητής Αγίου Όρους, υπερασπίζεται το δικαίωμα του Γελοιογράφου της να βάλει όχι κατα της Εξουσίας, αλλά όσων  actually την αντιστρατεύονται.

Ο «Διαρκής Υπερ Αδυνάτων Λόγος» στα χέρια του Χαντζόπουλου στρέφεται κατα εκπροσώπων κομμάτων της αντιπολίτευσης που παρουσιάζονται αντεστραμμένα ως «Η Εξουσία που βάλει κατα των Αδυνάτων», που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η διμοιρία ΜΑΤ που είχε επιστρατευτεί στο Ραδιομέγαρο.

Μη γελάτε: η εφημερίδα εχει ξεχωριστό άρθρο για το «τι ακούγανε τα καημένα τα αυτιά των ΜΑΤατζήδων απο την Κωνσταντοπούλου».

Η αποκαλούμενη στην πιάτσα και ως «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» ουρλιάζει για «λογοκρισία» ορίζοντας ως τέτοια την απλή κριτική μιας μικρότερης εφημερίδας.

Και όλα αυτά για να υπερασπίσει μια υπόθεση πραγματικής Λογοκρισίας απο την κυβέρνηση, το εν μία νυκτί σβήσιμο της ΕΡΤ, που εξέθεσε τη χώρα διεθνώς, έπαιξε μπάλα με το κομένο κεφάλι των αποφάσεων του Αρείου Πάγου, και τελικά βρήκε επικεφαλής του διάδοχου σχήματος των μεχρι πρόσφατα Διευθυντή της εν λόγω Εφημερίδας.

Για έξτρα κερασάκι Newspeak, η εφημερίδα παίζει ταυτόχρονα δύο αλληλοεξουδετερούμενα χαρτιά: οτι οι εγκαλούντες δεν εχουν Καλούς Τρόπους, και οτι ο εγκαλούμενος εκ της Φυσης της Τέχνης του οφείλει να μην έχει.

Αυτό υπερασπίζεσαι, Δημήτρη.

Μέσα απο μια εφημερίδα που είναι τόσο, ω μα τόσο, κατά της λογοκρισίας και υπερ της ελευθερίας των γελοιογράφων, πού είναι ίσως Η ΜΟΝΗ εφημερίδα που εν καιρώ Μνημονίων απέλυσε συνάδελφό σου καθαρά για πολιτικούς λόγους: τον Τάσο Αναστασίου.

Για να το πω λοιπόν με τρόπο που αποδεδειγμένα σου φαίνεται δόκιμος:

«Ασε μας κουκλίτσα μου».

Advertisements

Πρώτες σκέψεις με το αγγούρι στον κώλο.

Ιουνίου 18, 2012

Μπορείς να το δείς από όποια πλευρά θέλεις (π.χ. ότι ο Σύριζα εκτοξεύτηκε σ’ αυτό το ποσοστό ενώ η Ν.Δ. κατάντησε σ΄αυτό το ποσοστό), να κλέψεις εκκλησία με εύκολα αστεία (το κόμμα που σαράντα χρόνια έλυνε κι έδενε θα κατηγορεί τους αντιπάλους ότι «δε θέλουν ν’ αλλάξει τίποτα»), και τέλος, μπορούμε επιτέλους όλοι μαζί να χτυπήσουμε σα χταπόδι τον εύκολο, ενωτικό στόχο της υπόθεσης: το μαλάκα που ΞΑΝΑψήφισε «Χρυσή Αυγή», στέλνοντας στον κάλαθο αναλύσεις  όπως «φταίει η αριστερά που έκλεινε τα μάτια στο πρόβλημα»,  «η τηλεοπτική παρουσία θα τους εκθέσει και θα τους κάψει», και «ο έλληνας δεν είναι ρατσιστής». Κασιδιάρα ψυχή, μαυραγορίτη μου και αργότερα αυθαιρετούχε μου που προσλάμβανες «εναν αλβανό» για να σου μαζέψει τις ελιές και στο τελος της μερας πυροβολούσες με την καραμπίνα «εναν κωλοαλβανό» όταν ζητούσε την αμοιβή του, θα τα λέμε κάθε μέρα πλέον όπου σε συναντάμε, στα λεωφορεία, στα σούπερμάρκετ, στη ΔΕΗ.

Άλλα τέλος πάντων, το ενα, το σημαντικό, το συμπέρασμα που σε πρακτικό επίπεδο θα μας απασχολήσει, παραμένει: η Πόλις είναι σκισμένη στα δύο. Μετά από δυόμιση χρόνια βάδην στην Έρημο, όπου όλα συζητήθηκαν και όλα αναλύθηκαν, κάθε απόχρωση χωνεύτκε σε ένα από δύο χρώματα: Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο, κι αυτά ισοφαρίσανε. Καμία απ’ τις δύο προτάσεις δεν έπεισε, κανένας απ΄τους δύο δρόμους δεν επιλέχθηκε.

Brace yourselves για τον αναπότρεπτο εμφύλιο.

«Tι θα ψηφίσουμε;»

Μαΐου 3, 2012

Το ότι το ερώτημα τίθεται και ξανατίθεται ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν τις ίδιες πάνω-κάτω απόψεις για το τι είδους κοινωνία θέλουν, είναι ένα δείγμα του πόσο βλαβερή είναι η χρόνια τάση της Αριστεράς προς την πολυδιάσπαση, η οποία χρονολογείται από το 33 Μ.Χ.  όπως υποδειγματικά έχουν δείξει Αυτοί Που τα Έχουν Πεί Όλα:

Mετά από σχοινοτενείς λοιπόν συζητήσεις οι οποίες κράτησαν περισσότερο κι από τη συζήτηση «Mac ή PC;», κατέληξα στην επιλογή του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με το σκεπτικό ότι είναι ένα αριστερό κόμμα που είναι στα όρια να μπεί στη Βουλή, όχι στα ασφαλή όρια όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και στη σφαίρα του πρακτικά αδύνατου όπως το ΜΛΚΚΕ-ΠωςΔιάτανοΛέγεται.  Θα πάρω με χαρά λοιπόν το ρίσκο να βοηθήσω προς αυτή την κατεύθυνση ένα κόμμα με το οποίο μεταξύ άλλων κατεβαίνει ένας άνθρωπος που έχω όλη τη βιβλιογραφία του σπίτι μου.

Τούτου λεχθέντος, ψηφίστε ό,τι αριστερό κόμμα θέλετε και (οι υποψήφιοι) περιορίστε όσο μπορείτε για τις επόμενες δύο μέρες τις κλωτσιές στ’ αρχίδια με τις οποίες καταπιάνεστε καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο οι μεν προς τους δέ. Υπάρχει λόγος που είναι αστείο το ‘Περισσότερο κι απ’ τους Ρωμαίους μισούμε το Απελευθερωτικό Μέτωπο Ιουδαίας».

«Κάτσε ρε μονοκόμματε, δηλαδή μόνο Αριστεροί σε διαβάζουν; οι υπόλοιποι που θέλουμε την Ευθύνη και τον Πραγματισμό και την Υγιή Επιχειρηματικότητα στο πηγάδι κατουρήσαμε;»

Για σάς, και μόνο για σας, είναι το πρώτο πόστ μετά από καιρό που δεν θέλω να εικονογραφήσω με γελοιογραφία. Μια και αγαπάτε τον πραγματισμό, πάρτε πραγματισμό. Ανησυχείτε (όχι πολύ πειστικά είναι η αλήθεια) για τη Δημοκρατία μας και για την εξάπλωση της βίας; κι αυτή το ίδιο:

Για ποιόν χτυπά η καμπάνια;

Απρίλιος 18, 2012

Ελπίζω να περάσατε καλά στα χωριά, και να κάνατε καμιά αγγαρεία, τουτέστιν να ρωτήσατε την τιμημένη αγροτιά (που σεβόμεθα και τιμούμε αλλά άμα ξαναψηφίσουν δικομματισμό θα τους κάψουμε τις αποθήκες-πάντα με αγάπη, θεία!) το μόνο ερώτημα που έχει σημασία: υπήρχε ζωή πρίν την Ε.Ε.; ή, για να το κάνω πιό συγκεκριμένο, όντως «αν μας πετάξουν έξω» την επόμενη μέρα «δεν θά χουμε γαλατάκι για τα παιδάκια μας και ελείψεις σε βασικά είδη διατροφής»; Νομίζω πως θα ήταν χρησιμη η απάντηση σε φέιγ-βολάν.

Μένοντας σε αυτή την ευχάριστη σκέψη (του φέιγ-βολάν), περνάμε στο επόμενο θέμα μας:
Πήρε το μάτι μου χθες στα σόσιαλ μήντια(ζ) την προεκλογική αφίσα του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί μας απασχολεί η καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ; Διότι δια της ατόπου απαγωγής που θα εξηγήσουμε σε προσεχή πόστ, καταλήξαμε (εγώ, εγώ κι εγώ αλλά απ’ ό,τι βλέπω κι άλλοι που τα γράφουν και πιό σκαμπρόζικα) ότι είναι η μόνη επιλογή ψήφου που δε θα σε κάνει μετά την έξοδο από το παραβάν να αισθάνεσαι παιδόφιλος σίριαλ κίλερ.

Και καταλήγουμε λοιπόν στην επιλογή ΣΥΡΙΖΑ. Κι είμαστε έτοιμοι να επιχειρηματολογήσουμε, να ζμπρώξουμε, να ψηφοθηρίσουμε, τα πάντα όλα.

Κι ύστερα έρχεται η αφίσα:

Bγάλτε σας παρακαλώ νοερά το εκλογικό context και δείτε σκέτο το σύνθημα. Τι εντύπωση σας δίνει το άτομο που το εκστομίζει; Exactly: παρατημένη γκόμενα. Που θέλει μέσω τρίτου να πεί «στο λεγάμενο» «πως είμαι καλά,περνάω μια χαρά, θέλω να του πείς ψέ-μα-τα».

Εντάξει, οι επικοινωνιολόγοι είναι αυτά τα πράματα με κέρατα και ουρές που χρησιμοποιεί ο δικομματισμός για να παγιδεύσει τον χύδην όχλο στην προπαγάνδα του. Οκ, μην τους χρησιμοποιείτε. Αλλά ψυχολόγους, ψυχίατρους, δάσκαλους, καθηγητάδες, ξέρω από πρώτο χέρι ότι έχετε με τη σέσουλα. Δε βρέθηκε κανείς να σας πεί για τις βλαβερές συνέπειες του ετεροκαθορισμού; Για το πόση ηττοπάθεια ζέχνει το να τρέχεις πίσω απ’ τον αντίπαλο, να του επιτρέπεις να καθορίζει την ατζέντα σου αντί να μπαίνεις μπροστά, να λάμπεις αυτόφωτα, να εμπνέεις, να συναρπάζεις, να αφήνεις τους άλλους να προσπαθούν να εξηγούν τη σκόνη σου που αναπνέουν στο πέρασμά σου απ’ την υποδεέστερη ύπαρξή τους;

Είστε η πλευρά του Καλού, αυτό να μας δείξετε, όχι ποιοί είναι οι κακοί, αυτό το ξέρουμε, το βιώνουμε.

Είστε Τζεντάϊ, μην αφήνετε το Άστρο του Θανάτου να καθορίζει την ατζέντα στο γαλαξία.

Νοw let’s blow this thing and go home.