Posts Tagged ‘νεοφασισμός’

OμερταΠολίτευση: από το Χ.Α.Α. στη Χ.Α. σε 200 γελοιογραφίες.

Μαΐου 14, 2014

001

Δεν ξέρω πολλές εκλογικές αναμετρήσεις που να είναι σημαντικότερες από αυτές που έρχονται και τις αμέσως επόμενες που έπονται. Υποτίθεται ότι εν μέσω κρίσης και αφού το χιλιοαναλύσαμε το θέμα, γίναμε όλοι κατά τι σοφότεροι. Ελέγχεται. Βοηθάει ωστόσο κι ένα φρεσκάρισμα της μνήμης. Πριν πάτε στην κάλπη λοιπόν, ξεφυλίστε αυτό το χρονολόγιο της Ομερταπολίτευσης-200 γελοιογραφίες απ΄το Χρηματιστήριο ως τo Μνημόνιο 3, απ΄τον Τσουκάτο ως το Μπαλτάκο, απ’ τον Πάγκαλο ως τον Πάγκαλο, ή από το Χ.Α.Α. στη Χ.Α. Θα μείνει onlilne για κατέβασμα μέχρι και τις Ευρωεκλογές. Διαβάστε. Θυμηθείτε. Και πράξτε αναλόγως.

 

Πατήστε το λίνκ για να κατεβάσετε το PDF:

omertapolitefsh

 

Μπορείς να βγάλεις τον Φασίστα απ’ τον Εμφυλιο, δε μπορείς να βγάλεις τον Εμφύλιο απ’ το Φασίστα.

Σεπτεμβρίου 30, 2013

sep17

Στην αξιολησμόνητη συνέντευξή του στο BBC, ο Άδωνις Γεωργιάδης προσπαθεί να ξεφύγει απ’ το πρέσσιγκ του δημοσιογράφου για τις ακροδεξιές του καταβολές με το επιχείρημα «εγω; εμενα με μισούν αυτοί της χ.α., και απόδειξη το πόσες φορές μου έχουν επιτεθεί».

Δεν πάνε πολλά χρόνια που όλος αυτός ο τοξικός βάλτος με την αποφορά δρωτσίλας γυμναστηρίου και βοθρίλας στρατώνα ήταν ενας ενιαίος βιότοπος ποσοστών «πίσσας και νικοτίνης», με τις άπειρες εμφύλιες αρχηγομανογενείς υποδιαιρέσεις του να δίνουν σήμερα το άλλοθι στον Άδωνι και το Βορίδη να παρθενοράβει το παρελθόν του.

Ιδια μήτρα τους γέννησε όλους, αυτή του Δοσιλογικού Αντικομμουνισμού, και τώρα ο Φρεντυ Κρούγκερ της πιό βαθιάς εμφυλιακής δεξιάς, αυτός ο»bastard son of a thousand maniacs» δοσίλογων, γερμανοτσολιάδων και συνεργατών, ακονίζει τα μεταλικά του νύχια για να στοιχειώσει όνειρα και να πάρει εκδίκηση. Εκδίκηση για όλα τα χρόνια που η «ιστορική νίκη» του ήταν πικρή, γιατί ήταν η νίκη του Άδικου.

Το βλέπεις στη εκφορά του λόγου του Παρακοιμώμενου Φαήλου και του υπόλοιποι εθνικόκαυλου λουμπεναριού που συντρόφευε το Σαμαρά στη Μακρα Εξορία στην Πολιτική Έρημο που τον είχε στείλει το «γαμώ-το-κεφάλι-μου-μαλάκα» στις αρχές της δεκαετίας του 90. Φάτσες που εύκολα τις φαντάζεσαι να πηδάνε κατσίκες για χόμπυ, βγάζουν ενα 24/7 κόμπλεξ προς «τους θολοκουλτουριαραίους» που είναι για το μπετόν-αρμέ μυαλό τους η Αριστερά. Απειλούν. Τσαμπουκαλεύονται. Ρεύονται τις σκέψεις τους και κλάνουν μανιφέστα Περήφανης Μαγκιάς αλλά πάντα έτοιμοι να κάνουν άλλη μια τούμπα μόλις το διατάξει η Τρόικα.

Γιατί μόνο έτσι, μόνο τώρα, που το σύστημα τραπεζοκλεπτών και εφοπ-ληστών χρειάζεται μαντρόσκυλο για να κρατήσει το κοπάδι σε τάξη, «οι μούτσοι που γαμούσαμε γίναν καπεταναίοι» και θεωρούν οτι θα «παρουν την ιδεολογική ρεβάνς».

Και ό,τι και να κάνουν, θα ξανανικηθούν. Ακόμα και αν επιβληθούν και πάλι με Σιδερένα Ισχύ πάλι θα είναι ηττημένοι. Γιατί είναι σάπιες ψυχές, χωρίς περηφάνια γι αυτό που είναι και χωρίς χαρά γι αυτό που κάνουν. Είναι τόσο περήφανοι για την ιδεολογία τους, που με κάθε ευκαιρία την αρνούνται. Είναι τόσο εμφορούμενοι απο πνεύμα αφοσίωσης και αυταπάρνησης στην Ιδέα, που με την πρώτη στραβή δίνουν ο ενας τον άλλο κι όλοι μαζί δε μαζεύονται ούτε πενήντα για αλληλοενίσχυση των εκπεσόντων συντρόφων τους.

Μόνη πρότασή τους, η Κατεδάφιση. Μοναδικό πλάνο τους, που το υπερασπίζονται με περηφάνια, είναι πόσους περισσότερους θα απολύσουν, πόσα περισσότερα πράγματα θα κλείσουν, πόσα λουκέτα θα βάλουν και πόσες δομές προστασίας θα κατεδαφίσουν. Πόσες Πορσε θα βγάλουν για το νταβά τους στήνοντας το δικό μας κώλο, τσατσάδες σε μπουρδέλο που όμως «έχτιζε παρθενώνες οταν οι άλλοι μαζεύαν βελανίδια’

Κι εσύ ακόμα πιστεύεις οτι «μας σώσανε απ’ τα χειρότερα» «μας κρατήσανε στην Ευρώπη» και «αν έρθει η Αριστερά θα ναι χειρότερα»;

Τότε νιώσε περήφανος-σε νικήσανε αυτοί που ούτε στον εαυτό τους δεν πιστεύουνε-αλλά τους πιστεύεις εσύ, τόσο λάθος του Δαρβίνου.

Αν όχι, κόψε τις μαλακίες, τις απεργοσπασίες, τα «ευτυχως που εχω ακόμα δουλειά εστω και για ψίχουλα», κόψε τα ληγμένα οτι «στις πορείες κατεβαίνουν οι αλήτες», χώσ’τους στον κώλο τις εξισώσεις «αντιμνημονιακοί κι εσείς αντιμνημονιακοί κι οι φασιστες», χόρεψε στον τάφο της «θεωρίας των δύο άκρων».

Σεβάσου τον εαυτό σου. Αλλιώς έγινες Αυτοί και δεν το χεις πάρει καν χαμπάρι.

Ποιός Ήθελε έναν Νεκρό;

Σεπτεμβρίου 27, 2013

 

oct30

Μέχρι την αποφράδα μέρα, η Κυρίαρχη Αφήγηση ήταν ότι «η Αριστερά θέλει ένα νεκρό για να επέλθει μετά εκτροπή και να βασιλεύσει κατόπιν επί των ερειπίων. Αυτό θέλει, τέτοια είναι».

Και έρχεται ο νεκρός. Απο τα χέρια των άκρων της παράταξης (συν των παραφυάδων της) που διέδιδε την παραπάνω εξυπνάδα.

Και ξαφνικά ήλθε η Αποκάλυψις:

Γραβατωμένοι Δημοσιογράφοι να γράφουν σαν χρήστες του Indymedia. Ακροδεξιοί πολιτευτές να αποκηρύσσουν τους μεχρι χθες συνοδοιπόρους τους. Η ίδια η χρυσή αυγή να αδειάζει στεγνά τους χρυσαυγίτες υπαλλήλους της. Αποκαλύψεις, τόνοι αποκαλύψεις, ποιά ειναι η χρυσή αυγή, πως λειτουργεί, πως σφάζει, πως εκτελεί παραγγέλματα, διαγράμματα, οργανόγραμμα, ποιος είχε σκοπιά, ποιός θα κάνει αγγαρείες, ποιός θα κάνει το γερμανικό νούμερο, όλα σε μια μέρα ξαφνικά πασίγνωστα, όλα όσα μεχρι την ακριβώς προηγούμενη τα ήξερε όλο το ίντερνετ αλλά δεν πέρναγαν την πόρτα των ΜπομπολοΔολοκρατούμενων «mainistream μέσων που ήταν απασχολημένα να ξεπλένουν «τα καλά παιδιά με τα λίγο κουίρκυ χόμπυ».

Και «το όλον Σύστημα», αυτό το αργοκίνητο ετοιμοθάνατο Κήτος, της Αγίας Μεταρρυθμίσεως Αυτού σφαγιαζόμενοι εις μάτην, πόσο αστραπιαία κινήθηκε: Για πότε κινήθηκαν τα γρανάζια της Δικαιοσύνης με λιπαντικό την Πολιτική Βούληση και αποφάσισαν «να τελειώσουν το ναζιστικό μόρφωμα».

Ποιός ήθελε λοιπόν ένα νεκρο; Όλες οι πληροφορίες ήταν εκεί έξω. Σε δημοσιεύματα, σε βιβλία, σε βίντεο, σε μαρτυρίες, σε κοινή θέα. Ποιός ήθελε ένα νεκρό για να κάνει τη δουλειά του, να πράξει τα αυτονόητα, να ενεργήσει επι των καταγγελιών και να απαντήσει «τα βλέπω» στις όλο και πιό γελοίες παιδικές μπλόφες των νεοναζί;

Αν η κυβέρνηση-φρανκενστάιν χρειάζεται ενα νεκρό για κάθε απόστημα για το οποίο έχουν μαλλιάσει γλώσσες, πένες και κάμερες, πόσους νεκρούς χρειαζόμαστε για να γυρίσει την κατάσταση απο το 17ο αιώνα που την έχει πισωγυρίσει, τουλάχιστο πίσω στο 19ο;

Μονο με κέρμα του Χάροντα παίρνει μπρος το Τζουκ-μπόξ;

Πόσο αίμα χρειάζεστε για να κάνετε λίγη απ’ τη δουλειά σας;

Με τι τσίπα όλο αυτό το χάλι το αυτοαποκαλείτε «υπεύθυνες δυνάμεις» και «ευρωπαϊκή προοπτική»;

«Μαζί Χρυσαυγιτέψαμε»

Σεπτεμβρίου 18, 2012

To εύστοχο σχόλιο του τίτλου ανήκει στο galaxyarchis και περιγράφει ευστοχότατα (-grammar nazi: «πλεονασμός!») το «Μαζί τα Φάγαμε 2.ο», εκπορευόμενο απο τις ίδιες πένες, απλά Ψηλότερα, Μακρύτερα, Θρασύτερα.

Δεν θα βάλω λίνκς, τα ξέρετε τα κείμενα, τα έχετε δεί, για την άνοδο των ποσοστών της Χ.Α. φταίει το Σύνταγμα, ο Λαζόπουλος, η Ανομία της Αριστεράς, τα γιαούρτια στο Νταλάρα, πιθανότατα και οι Κακές Σκέψεις την ώρα που Αυνανίζεσαι.

Όπως και στην πρώτη ταινία της σειράς, το «Μαζί τα Φάγαμε», αυτοί που ρολάρουν αυτά τα επιχειρήματα είναι δύο ειδών.

Ξεπερνάμε στα γρήγορα το πρώτο είδος, τους ας το πούμε «Αλλαξομπίστηδες», για το μόνο λόγο ότι στο παρόν μπλόγκ έχουν συχνά την τιμητική τους, οπότε τα χαρακτηριστικά και η πρακτική τους μπορούν άνετα να εντοπιστούν σε παρελθόντα πόστς. Πολύ χοντρικά, πρόκειται για πρώην αριστεροκάτι που παραήταν καπάτσοι για να μείνουν για πολύ αριστεροί. Ένα κονέ απο δω, μία ΜΚΟ απο κεί, ενας κολλητός που υπουργοποιήθηκε παραπέρα, ούτε που το κατάλαβαν για πότε πέρασαν στην αντίπερα όχθη, και ούτε που το κατάλαβαν γιατί τους βρίζουν αυτοί που δε διέθεταν τοιαύτες χάρες, και το ένα πράγμα εφερε τ΄άλλο, ξέρετε πως είναι αυτά.

Η άλλη μερίδα παρουσιάζει περισσότερο δραματικό ενδιαφέρον, όπως κάθε τι σκοτεινό, υπόγειο και kinky. Είναι οι Πούροι Αντικομμουνιστές, οι οποίοι ξύπνησαν απ’ το λήθαργο της Αποπολιτικοποίησης που ακολούθησε το ‘τέλος του Υπαρκτού» στον οποίο είχαν βρεί ασφαλές καταφύγιο και στιγμιαία γαλήνη στην ψυχή τους. Γιατί δεν είναι λίγο να είσαι απ’ την πλευρά των νικητών του Εμφυλίου και να μη μπορείς να χαρείς γι αυτό. Γιατί ξέρανε. Ξέρουνε. Η «Ιδεολογική Ηγεμονία της Αριστεράς» την οποία χρησιμοποιούν σα δικαιολογία γαι τα πάντα, είναι/ηταν υπαρκτή. Η Αριστερά κυριάρχησε ιδεολογικά γιατί οι ανθρώπινοι φορείς της, ακόμα κι αν αποτύχανε, αποτύχανε από πολύ ψηλά. Στοχεύσανε για τα σύννεφα, παλέψανε ΓΙΑ τον άνθρωπο, οχι ΤΟΝ άνθρωπο. Η «άλλη πλευρά», παραμένει στιγματισμένη επειδή στόχευσε χαμηλά, (πιό χαμηλά και βρίσκεις πετρέλαιο) και γι αυτό και πέτυχε άκοπα και άδικα, όπως οποιοσδήποτε πετυχαίνει με βρώμικα κόλπα. Μαυραγορίτες και δοσίλογοι στα τρίσβαθα της ψυχής τους, ακόμα κι αν δεν εξασκήσανε αυτά τα ταλέντα επί κατοχής, ωστόσο ξέρανε στα μύχια της ψυχής τους οτι αυτό που είναι, αυτό που κάνουν, αυτό που πιστεύουν, είναι επικερδές πλήν κατάπτυστο. Δεν είναι τυχαίο που ενώ οι περισσότεροι αριστεροί είναι περηφανοι για τα πιστεύω τους, οι περισσότεροι δεξιοί-κάθε-αποχρώσεως είναι περήφανοι απλώς για το ότι είναι αντιαριστεροί, με την πιό φθονερή κι εκδικητική έννοια του όρου. Οι χρυσαυγίτες, το άκρο που προσπαθούν να εξισώσουν με «το άλλο άκρο», χαρακτηριστικότατα αρνούνται την ίδια τους τη φύση και ιδεολογία, (δεν είμαστε ναζιστές, είμαστε εθνικιστές, δεν είναι αγκυλωτός, είναι μαίανδρος, δεν είμαστε ρατσιστές, αυτοί είναι μαύροι» κλπ) δεν τη φέρουν διόλου περήφανα, πράγμα αξιοπερίεργο για ανθρώπους που «φοράνε στο μανίκι’ την Τιμή.

Aπ’ την άλλη, παιζει απλώς να έχουμε παρεξηγήσει ποια «τιμή» εννοούνε.

Μαλακία μας, γιατί την αγάπη τους για το χρυσό τη δείχνουν φόρα-παρτίδα στην ονομασία τους.

Eyes on the prize, αντίφα μου

Αύγουστος 29, 2012

Τα τελευταία τρία χρόνια, το «γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε» λεγόταν συχνότερα κι απ’ τη λέξη «αρχίδι» σε θάλαμο φαντάρων. Ήταν το Όπλο Επιλογής στο ξεκαθάρισμα λογαριασμών που πάντα λαμβάνει χώρα στα πλάγια της μέσης εξέγερσης φυλακών, και ένα Χρυσό Κλουβί όπως το Ευρώ δεν είναι λιγότερο φυλακή επειδή είναι χρυσό, όπως θα διαπιστώσεις αν δοκιμάσεις να πλησιάσεις το Checkpoint Chralie του.

Στο σκοτάδι της εξέγερσης λοιπόν, καρφιά, χαφιέδες, βαρυποινίτες και θύματα κακοδικίας σουγιαδιάζανε ο ένας τον άλλο με το πασπαρτού «γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε». Ο κρατισμός, η απορρύθμιση, το Υπερτροφικό Δημόσιο, οι απολύσεις, η Ιδεολογική Ηγεμονία της Αριστεράς, οι διακυβέρνηση Κάθε Είδους Δεξιάς, ο Λαϊκισμός, ο Αντιλαϊκισμός, η Λογική, το Συναίσθημα, τα πάντα και τα αντίθετά τους φταίγανε που «φτάσαμε ως εδώ». Σε προχώ περιπτώσεις η Μεγάλη Αφήγηση εγκαταλειπόταν και ακόμα κι αν έξυνες τη μύτη σου στο φανάρι, έφταιγες που «φτάσαμε εδώ που φτάσαμε».

Γίναμε σοφότεροι; Ναι, αμέ! Γι αυτό πάμε τσίφ για Εμφύλιο-courtesy του gay parade του Μιχαλολιάκου και των wannabe 300 του, για να περάσουμε και στο θέμα που ήθελα να θίξω σήμερα.

Το προαναφερθέν pattern με το «γι αυτό μπλαμπλαμπλα εδώ που φτάσαμε, επαναλαμβάνεται δυστυχώς με θαυμαστη ακρίβεια και στο ψυχοψάξιμο του «προοδευτικού χώρου» όταν γίνεται προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το φαινομενο «Άνοδος της Χρυσής Αυγής».

Και πάλι ενοχοποιούνται τα πάντα και τα αντίθετά τους: Φταίει που η Αριστερά δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Φταίει που ασχολήθηκε, αγνοώντας «τα πιό σημαντικά». Φταίει που τους δίνουμε το λόγο. Φταίει που τους τον αφαιρούμε και ηρωοποιούνται. Φταίει που μυθοποιήθηκαν στο σκοτάδι. Φταίει που γίνανε πιό οικείοι στο φώς. Φταίει που δεν τους πολεμήσαμε με τα όπλα μας, και φταίει που δεν τους πολεμήσαμε με τα όπλα τους. Και όλα αυτά με το γνωστό ξερόλικο ύφος, μη φανταστείτε καμιά βαθιά θεωρητική βάσανο: «ναι, μαλάκες, μην ασχολείστε, και να πως πέρνουν 7%». «Ναί, μαλάκες, συνεχίστε ν’ ασχολείστε μαζί τους, και να πως πέρνουν 7%».

Με όλο το σεβασμό στο προοδευτικό στρατόπεδο, τίποτα απ΄ό,τι κάνει ή δεν κάνει ο αντιρατσιστικός χώρος δεν έχει επίδραση στο ποσοστό της Χρυσής Αυγής.

Δεν ανέβηκε ούτε επειδή «την αφήσαμε» να ανέβει, ούτε επειδή «δεν την εμποδίσαμε αποτελεσματικά» να ανεβει.

Ανέβηκε επειδή στοιχειώδης παρατήρηση του τοξικού κοινωνικού έλους που σχηματιζόταν της «επέβαλε» να ανέβει. Η ίδια κρίση νομιμοποίησης που έβγαλε τον κόσμο στα κάγκελα ευθύνεται και για τη γιγάντωση του ποσοστού του Σύριζα, και για το ξεφούσκωμα των μεχρι τώρα «κομμάτων εξουσίας» και για την άνοδο της «Χρυσής Αυγής». Δε μπορείς να ελπίζεις οτι θα έχεις το ένα χωρίς το άλλο, και δε δικαιούσαι να πιστεύεις, αν ζούσες σ’ αυτή τη χώρα, ότι οι λύσεις στα αδιέξοδα θα αναζητούνταν μόνο προς την πλευρά του «πιό δίκαιου κόσμου».

Η «Πτώση απ’ τον Παράδεισο» σήκωσε τη Χρυσή Αυγή, όχι η «ανοχή» ή «υπερενασχόληση» της αριστεράς «με τους φασίστες».

Εyes on the prize λοιπόν: έχουμε μια χώρα να πάρουμε πίσω.Όπως στα πλάγια της  σήψης και της Άλωσής της τραφήκανε αυτά τα σκουλίκια, έτσι και στα πλάγια της παλινόστησής της θα ξαναψοφήσουν στο φώς μιας πραγματικής Δημοκρατίας.

Μέχρι τότε προς θεού δε λέω αγνοήστε τους: make no mistake, είναι πραγματικά επικίνδυνοι, όπως επικίνδυνη είναι κάθε γάγγραινα.

My two cents: κατα μόνας, ίσως και να σώζονται, οι πιο ελαφρές περιπτώσεις. Αν διαπιστώσετε οτι το ανιψάκι σας, το ξαδελφάκι σας ή ο γιός της απέναντι έγινε χρυσαύγουλο, μην θεωρήσετε χάσιμο χρόνου να του πιάσετε μια ειλικρινή συζήτηση για το τι τον βασανίζει. Διαλύστε τους φόβους του, δείξτε του έναν άλλο δρόμο, κανείς δε γεννήθηκε με όνειρο να γίνει μισάνθρωπος.

Στο «φυσικό τους βιότοπο» (πολλοί μαζί και ισχύς εν τη ενώσει) δοκιμάστε πρώτα τον αιφνιδιασμό και το βραχυκύκλωμα:

«Εϊ Λιονάϊντας… Περσία-Ισραήλ τι το παίζεις;»

«Ποιανού είσαι ‘συ;»

Ιουνίου 8, 2012

Όταν η «ευρύτερη αριστερά» δείχνει ως ρίζες της «Αγανάκτησης»  ξετσίπωτες πολιτικές αποφάσεις  «λαίκίζει, χαιδεύει αυτιά και δικαιολογεί τη βία».

Όταν το «ευρύτερο Εκσυγχρονιστάν δείχνει ως ρίζες του Κασσιδιάρη «τα συνθήματα και τις μούντζες», είναι απλά Τετάρτη.

Η σε κάθε επίπεδο ελεεινή προσπάθεια συμψηφισμού είναι, όπως και κάθε άλλη «ανάγνωση της πραγματικότητας» από τους Ρόκες Παρμεζάνες κουτοπόνηρη, στενόμυαλη, και κυρίως, πέρα για πέρα στερούμενη βασισμένων σε οποιαδήποτε πραγματικότητα επιχειρημάτων.

Είπαμε, οι Φυσικοί έχουν καινούργιες θεωρίες για το προς τα πού δείχνει το Βέλος του Χρόνου, αλλά ακόμα κι αυτοί δεν έχουν καταφέρει να αντιστρέψουν τη σχέση αιτίου-αιτιατού. Αν για τη «Χρυσή Αυγή» ευθύνονται «oι μούντζες στη Βουλή» τότε η σταθερή ύπαρξη της Χρυσής Αυγής και του ευρύτερου φασιστοδεξιού χώρου σε δυσδεκαετές βάθος πρέπει να αποδοθεί σε συλλογική μαντική ικανότητα.

Furthermore, το σύνθημα «Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» προσωπικά το πρωτοάκουσα στις πορείες του 87-88, οπότε αν πήρε γύρω στα 25 χρόνια για να φτιάξει τον Κασσιδιάρη με ενδιάμεση στάση τα γιαουρτώματα (δημοφιλέστατα προχουντικά, αλλά είπαμε, το βέλος του χρόνου κι όλα αυτά), τότε πραγματικά περιμένω το edito που θα τα ρίχνει όλα στην Εύα και το προπατορικό αμάρτημα. Ο μόνος λόγος που αυτό δε θα γίνει ποτέ, είναι ότι στην εξίσωση «λεκτική βία-γιαούρτια-ξύλο-σφαίρες» πρέπει να μπαίνει ένα φρένο προς τα κάτω στο «λεκτική βία». Είναι η γεννεσιουργός αιτία, η Αρχή των Πάντων, Άχρονη και Αιωνία. Τίποτα δεν την προκάλεσε, κανένα  αίτιο δεν έχει, η Αγανάκτηση»Είναι», δεν προκλήθηκε απο κανέναν, ευθύνες δεν υπάρχουν πουθενά.

Αν καταφέρουμε ποτέ να συννενοηθούμε χωρίς βρώμικς τρικλοποδιές και λασπερές ενοχοποιήσεις, θα διακρίνουμε ότι σε όλα αυτά τα γεννήματα της Κρίσης, αλλα και για την ίδια την Κρίση, η λύση παραμένει μία και απλή:

Ξέρανε το βάλτο και θα απαλλαγείς απ’ τα κουνούπια.

To Mεγάλο Κόλπο

Απρίλιος 27, 2012

Το θυμάστε το Μνημόνιο; Έχετε κάποια αμυδρή ανάμνηση του χρέους; πήρε το μάτι σας, το αυτί σας, ο κώλος σας (που στην περίπτωση αυτή είναι ο καθ’ύλην αρμόδιος) για τα νέα μέτρα που θα έρθουν με το έμπα του Ιούνη;

Τι σας θύμισα, ε; Όλα αυτά ανήκουν σε μια παλιά, ξεχασμένη εποχή. Τώρα το πρόβλημά μας είναι οι μετανάστες. Τρώνε τις γυναίκες μας! Βιάζουν το φαγητό μας! Στρατόπεδα συγκέντρωσης εγκαινιάζει ο Χρυσοχοίδης, να τους βάζουμε και στάμπα θέλει ο Κρανιδιώτης, «μαζί θα τους διώξουμε» από κοντά ο Καρατζαφέρης.

Τι κοινό έχουν αυτοί οι τύποι; Ω ναί! Συναπαρτίζανε την «κυβέρνηση συνεργασιάς που φρόντιζε να ρολάρει πρίμα η διαδικασία μεταφοράς εισοδημάτων από την τσέπη σου στις τσέπες «των δανειστών μας» κι άγιος ο θεός.

Είναι πλέον τόσο ωμά ξεβρακωμένο «το διακύβευμα» που ούτε καν διανοούνται να σου υποσχεθούνε κάτι, ο,τιδήποτε. Με ακέραιο όλο το απόθεμα θράσους που διαθέτουν και άθικτες τις ικανότητές τους να ψεύδονταια ασύστολα μπροστά στα μούτρα σου, το καλύτερο που σκέφτηκαν είναι να σε τρομάξουν.

Έτσι ξαφνικά (όπως θα μπαίνει η άνοιξη) όλη η συζήτηση γυρνάει γύρω «απ’ το μεταναστευτικό». Πράγματα που θα έκαναν το Χίτλερ να ντραπεί εκστομίζονται ανερυθρίαστα. Η αγωνιστική παίζεται στο προνομιακό γήπεδο της Χρυσής Αυγής.

Και η αριστερά το καταπίνει όλο αυτό line, hook and stinker. Όλες οι δυνάμεις της ξοδεύονται στο να ξορκίσουν το αδιανόητο της εισόδου των νεοναζί στο κοινοβούλιο.Τι θα κάνουν οι νεοναζί στο κοινοβούλιο; θα νομοθετούνε στρατόπεδα συγκέντρωσης, στάμπα στους μετανάστες και «μαζί να τους διώξουμε».

Λατρεύω ειρωνεία, αλλά μετά την κάλπη μη μου κλαίγεστε.