Posts Tagged ‘Γρηγορόπουλος’

Γκρέγκορυ.

Δεκέμβριος 5, 2012

dec08

Έκανα μια ενημέρωση στα tags, οπότε όλα τα posts για τον «Δεκέμβρη», (ειδικά αυτά που γράφτηκαν στο ζεμάτισμα της στιγμής) μπορούν να διαβαστούν όλα συγκεντρωμένα εδώ.

Η φετινή επέτειος έδειχνε οτι θα είναι μουδιασμένη, σε συγχρονισμό με το αίσθημα όλης της κοινωνίας, άλλωστε. Όλης; Όχι. Κάποιος φωτεινός εγκέφαλος μέσα στη Νέα Δημοκρατία αποφάσισε ότι το τρολάρισμα μπορεί και πρέπει να γίνει επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση.

Δεν ξέρω τι θα γίνει σήμερα, η διαίσθησή μου λεέι πάντως ότι η Αθήνα θα παραμείνει στη θέση της. (υπάρχει άλλωστε μια οφθαλμοφανής διαφορά με το 2008: τότε τα μαγαζιά δεν είχαν όλα βιτρινα «ενοικιάζεται»).

Για άλλη μια φορά φέτος θα αφήσω φυλαχτό, ευχή, και κατάρα, τα λόγια του συμμαθητή του άτυχου παιδιού:

“Αλέξανδρο τον φωνάζαμε, ή Γκρέγκορυ.

Κανείς δεν τον έλεγε Αλέξη”.

Advertisements

The Name of the Cut Rose

Δεκέμβριος 6, 2011

Κόμικ δημοσιευμένο στη "Γαλέρα" εν μέσω των γεγονότων

΄»Βρισκόμαστε στην πιό απόμακρη και ακραία περιοχή του ανθρώπινου μυαλού, σε έναν σκοτεινό, υποσυνείδητο υπόκοσμο. Σε μια ακτινοβολούσα άβυσσο όπου οι άνθρωποι συναντούν τον εαυτό τους. Στην Κόλαση, Νήτλευ. Είμαστε στην Κόλαση.»

Το απόσπασμα είναι από το «From Hell», του Άλαν Μούρ, και είναι η ακριβέστερη περιγραφή της Κόλασης που έχω δεί μέχρι τώρα. Και του Παραδείσου, come to think of it. Η Κόλαση είναι το σημείο στο οποίο φέραμε τον εαυτό μας. Ο Παράδεισος, το ίδιο.

Τρία χρόνια σήμερα από τη μέρα που η δολοφονία ενός 15χρονου αγοριού τίναξε το καπάκι μιας κοινωνίας-χύτρας που έβραζε. Όταν αυτή η κοινωνία είναι η Ελληνική, όταν οι άνθρωποι αναγκαστούν να κοιτάξουν τον εαυτό τους, «είμαστε στην Κόλαση». Η εξέγερση, η βία, η αμηχανία των συστημικών διανοούμενων («τι δεν ήταν ο Δεκέμβρης», το πιό χαρακτηριστικό άρθρο/προστατευτική κουβέρτα), η αναδίπλωση, η μνήμη, η επαίτειος, η σιωπή μερικών σήμερα που ισούται με αποσιώπηση, τα ηχητικώς παραποιημένα βίντεο του mega, έξτρα θόρυβος που ισούται με αποσιώπηση, τα πάντα όλα, είναι άνθρωποι που αντικρύζουν τον εαυτό τους.

Ξεκίνησα από χθες μια τυπολατρική κατα πολλούς μονοπρόσωπη σταυροφορία για να λέμε σωστά το όνομα του αγοριού. Όπλο μου το συγκινητικό γράμμα του συμμαθητή του: «Αλέξανδρο τον φωνάζαμε, ή Γκρέγκορυ. Κανείς δεν τον έλεγε Αλέξη». Στάθηκα ιδιαίτερα αυστηρώς (οι κακές γλώσσες θα λέγανε «σφιχτοκώλης») σε όσους ποστάρανε μετα μανίας υπερεπεναστατικές πύρκαυλες κραυγές, πάντα με αηδία και σηκωμένο δάχτυλο προς την κοινωνία που «ξέχασε» «συμβιβάστηκε» «συνεχίζει σα να μη συνέβει τίποτα» «ο Αλέξης που σήμερα θα τανε αυτό, εκείνο, το άλλο», «ο Αλέξης», «ο Αλέξης», ουρλιάζουν στη διαπασων ότι είναι ο δικός τους άνθρωπος, το δικό τους τοτέμ, η δική τους σημαία. Και ούτε το όνομά του δε μπορούν να πούν σωστά.

«Δεν τον είπε και Κώστα», μου τα έχωσε σαρκαστικά ένας φίλος.

Μπορεί να είμαι υπερβολικός. Αλλά θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο: βρισκόμαστε στην Κόλαση.

Όταν στο όνομα ενός νεκρού έφηβου η κοινωνία καλείται να αναγνωρίσει το πρόσωπό της, πόσο καθαρκτική μπορεί να είναι η εμπειρία όταν ούτε καν αυτό το απλό, το όνομα, δεν μπορούμε να το δούμε, να το πούμε, όπως είναι;

Δεκέμβρης Denial

Δεκέμβριος 6, 2010

Unrest in Peace

Δεκέμβριος 16, 2008

dec14ceb11

Θεωρίες του Χάους

Δεκέμβριος 14, 2008

kroko18let1

Δημοσιεύτηκε στη σημερινή «Free Sunday«

Η Επόμενη Μέρα

Δεκέμβριος 13, 2008

Mε την εξέγερση να κλείνει βδομάδα και όχι μόνο να μην ξεφουσκώνει, αλλά σύμφωνα με τις τελευταίες ενδείξεις να διαχέεται και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, είναι ίσως ένα καλό σημείο για να αρχίσει κανείς να σκέφτεται την επόμενη μέρα.

Για να μη βυθιστεί στο μηδενισμό που με τη σειρά του θα οδηγήσει σε αντίρροπη όξυνση της συντηριτικοποίησεις μέρους της κοινωνίας, είναι απαραίτητο να περάσει στο επόμενο στάδιο: εντάξει, από ένα ευρύ τμήμα του πληθυσμού, έγινε σαφές το τι ΔΕΝ θέλουνε.Είναι καιρός να εκφράσουν τι θέλουνε. Σε μια κοινωνία που περισσότερο από ποτέ «οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά τοίχους», η Κραυγή έχει αιχμαλωτίσει την προσοχή: πρέπει  τώρα να αρθρώσει και τον λόγο που θα την κρατήσει.

Η απαισιόδοξη εκδοχή λέει ότι δεν υπάρχει ηγέτης με ανάστημα ικανό να μετασχηματίσει όλη αυτή την οργή προς μια δημιουργική κατεύθυνση.

Η αισιόδοξη λέει το ίδιο.Ότι η νεολαία θα εκφραστεί χωρίς καπέλωμα και χωρίς Μεσσίες. Αλλά προυποθέτει τα ζητούμενα και τα συνθήματα να ξεφύγουν απο το πασιφανές «ο κούγιας να πεθάνει με εξοστρακισμό» και να αρχίζουν να εκφράζουν προτάσεις.

Αλλιώς θα έχουμε Γαλλική επανάσταση, θα έχουμε τους Ροβεσπιέρους και τις Γκιλοτίνες, χωρίς να έχουμε το Διαφωτισμό.

Πίσω απ’ τις λέξεις

Δεκέμβριος 13, 2008

dec11

Τώρα τι περίεργο pattern είναι αυτό που δημιουργείται; Σαν πολλοί Αλέξηδες δε μαζευτήκανε στο σκηνικό των ημερών; Αλέξης το άτυχο παιδί που στάθηκε η αφετηρία.Αλέξης ο Κούγιας, ο υπερασπιστής του «Ράμπο».Αλέξης ο Παπαχελάς, ο υπερασπιστής απο τα παράθυρα του «νόμου και της τάξης».Αλέξης ο Τσίπρας.Βάλε και έναν Αλέκο και μια Αλέκα να ερίζουν στα δύο άκρα κάθε συγκέντρωσης

Δεν είναι και το πιό κοινό όνομα που υπάρχει…

Τι προσπαθεί να μας πεί το Σύμπαν;

Tonight, we dine in Hell!

Δεκέμβριος 11, 2008

cartoon101208_99184a2

Το σκίτσο είναι του Dave Brown, από τον Independent, ενδεικτικό του κλίματος που κυριαρχεί στα ξένα μέσα για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Διάβαζα στην «Ε’ τον Μιχαηλίδη να μέμφεται τον «επαρχιωτισμό» των ελληνικών ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν τι έγραφαν τα ξένα ΜΜΕ.Ο καθένας με τις δυνατότητες του, δε λέω, και ο κουρασμένος, βολεμένος «μετριοπαθής» γραφιάς με τις δικές του, αυτό κατάλαβε ο άνθρωπος.Εν τω μεταξύ τα «ξένα ΜΜΕ» αφιερώνουν μεγάλη έκταση στην Ελληνική εξέγερση όχι μόνο γιατί είναι όντως σημαντικό γεγονός η παράδοση μιας Ευρωπαϊκής χώρας στο άναρχο χάος, αλλά για τον απλό προφανή λόγο ότι φοβούνται ότι έρχεται η σειρά τους: Όπως ξαναείπαμε, η κατάρρευση είναι διεθνής πλέον, και ειδικά οι «ασφαλείς, χορτασμένες» δυτικές χώρες είναι που έχουν περίσσευμα αποξενωμένων, καταληστευμένων κομματιών πληθυσμού.Πήρε φωτιά ο κώλος μας, αλλά ξέρουν πόσο εύφλεκτος είναι και ο δικός τους.

Και κάτι σχετικό/άσχετο: Εχω βαρεθεί να διαβάζω «αυτοκριτικά» δημοσιεύματα από γερασμένους (όχι απαραίτητα ηλικιακά) αρθρογράφους για το πόσο «δεν καταλαβαίνουμε εμείς οι μεγάλοι τι κακό κάναμε στους νέους μας» και πως «συμβιβαστήκαμε, τα κάναμε σκατά και ορίστε τώρα που οι νέοι μας« και «μας βγάζουν ασπροπρόσωπους οι νέοι μας» και «ευγε οι νέοι μας» και «σλουρπ σλουρπ οι νέοι μας». Είτε τα πιστεύετε όλα αυτά ειλικρινά είτε όχι,πράξτε το αυτονόητο που απορρέει από τέτοιες δηλώσεις: αδειάστε τις καρέκλες στις οποίες αναπαύετε τους χοντρούς γερασμένους κώλους σας. Αφού «θεριεύει η ανεργία στους νέους μας» δώστε τους τις θέσεις που παραδέχεστε ότι καταχρηστικά κρατάτε.Δεν θα πεινάσετε, οι ίδιοι γράφετε για τη «συσώρευση υλικών αγαθών» που σας οδήγησε στην «αποξένωση απο τους νέους μας».Πηγαίνετε στο καλό να τα απολαύσετε, και μην γεμίζετε την επικοινωνιακή σφαίρα αερολογίες και ομολογίες αδυναμίας: κανέναν δεν πείθει, κανέναν δεν αφορά και εμποδίζετε την κυκλοφορία πραγματικής πληροφόρησης.

Xριστουγεννιάτικος Εφιάλτης

Δεκέμβριος 11, 2008

dec10a

 Χθες το βράδυ, αν ήσουν βουδιστής που ήθελες να βυθιστείς στην απόλυτη περισυλλογή και απομόνωση, δεν είχες παρά να βολτάρεις από το κέντρο της Αθήνας. Ψυχή δεν θα συναντούσες, κανένας ήχος και κανένα σημάδι ζωής δεν θα σε αποσπούσε από το Ζεν. Μονάχα κάτι έρημα συνεργεία πίσω από πρόχειρα παραβάν προσπαθούσαν να αναστήσουν τα κατεστραμμένα μαγαζιά.Για πότε; Για ποιόν; Ακούω και διαβάζω «ψύχραιμες αναλυτικές φωνές» να λένε πόσο πίσω θα μας πάει οικονομικά η όλη ιστορία και πόσο θα χειρότερα θα βιώσουμε την κρίση μετά από αυτό. Κανείς δεν λέει όμως ότι γι αυτό γίνεται όλο «αυτό», για το ότι ακριβώς η κρίση ήταν που έφερε τη ριζοσπαστικοποίηση.Η απόσταση από τους «Ρομπέν των σουπερμάρκετ» έως το πλιάτσικο ήταν όσο μια σφαίρα.Η απελπισία ήταν ήδη εδώ, τα οικονομικά καμπανάκια είχαν ήδη χτυπήσει, αλλά για σένα και για μένα.Όχι για τον Εφραίμ, όχι για τον Βουλγαράκη και όχι για τον Ρουσόπουλο. Ποιά κυβέρνηση θα εκτονώσει τις ταραχές, ποιά θα «μας φέρει προ των ευθυνών μας;». Αυτή;

Kαι άντε, πες ότι σήμερα, αύριο, μεθαύριο, κοπάζει αυτό το πράγμα.Μετά τι; Θα κάνουμε Χριστούγεννα σα να μη συμβαίνει τίποτα; Θα βάλουμε Σινάτρα στο cd; Θα κωλοβαράμε στα Εμπορικά κέντρα με την θέρμανση στο φουλ και το «Last Christmas» στη διαπασών; Θα βάζουμε ωραία ρουχαλάκια και θα πηγαίνουμε σε ρεβεγιόν; Παίζει αυτό το πράγμα; Το πιστεύει κανείς; Άνοιξαν οι πύλες της αβύσσου, κοιτάξαμε μέσα της και κοίταξε κι αυτή μέσα μας, πως ξεπερνιέται αυτό; Οι εξεγερμένοι ζήσανε την εμπειρία να έχουν μια βδομάδα τώρα μια πρωτεύουσα στο έλεός τους, πως το υπερπηδάς αυτό; Αν τους σταματήσεις τώρα, η γεύση του αίματος στο στόμα δεν θα ξεχαστεί, με την πρώτη ευκαιρία θα το ξανακάνουν. Κι εδώ που φτάσαμε, καλύτερα έτσι. Οι ψευδαισθήσεις μας φέρανε ως εδώ, καιρός λοιπόν να τελειώσουν. Δεκαχίλιαρα στους εμπόρους, τόνωση της κατανάλωσης, ‘άτοκα δάνεια, μια απ΄τα ίδια, μπαλώματα, μπαλώματα, μπαλώματα.

Προσπερνάω το καμένο Χριστουγεννιάτικου δέντρο.Αριστερά απ’ τη Βουλή, η Βασιλίσσης Σοφίας καθαρή, απαστράπτουσα λάμπει στα καλαίσθητα κιτρινομπλέ φωτάκια της. Σουρεαλιστικό; Όχι.Απελπισμένο. Το SOS που εκπέμπει αυτή η εικόνα παραείναι σαφές για να παρερμηνευτεί:

Το μπουρδέλο καίγεται.

Σώστε τις πουτάνες.

Τrust No One

Δεκέμβριος 9, 2008

Eν τω μεταξύ, όπως πάντα σε περιόδους βαβούρας και σύγχισης, βρίσκουν όλοι την ευκαιρεία να τα φορτώσουν σε όποιον έχουν άχτι. Κάτι μουρμούραγε ο Παυλόπουλος για υποκινούμενους με σχέδιο, «ξέρουν αυτοί ποιοί», κάτι έφτυνε μεσα απ’ τα δόντια της η Παπαρήγα για το ΣΥΡΙΖΑ που τους υποθάλπτει, και τα λοιπά και τα λοιπά.

dec081

Το αγαπημένο μου είναι πάντως κάτι καμένοι που πιστεύουν ότι όλα είναι σχέδιο των Αμερικάνων επειδή τους πάτησε τον κάλο ο Καραμανλής με τους αγωγούς.

Και οι Εβραίοι; Έτσι θα τη βγάλουν; Ατσαλάκωτοι; δε μπορεί να μη βάλανε κι αυτοί το χεράκι τους.

Κι ο Κίσιγκερ.Κι οι αλλοδαποί.Κι οι Τούρκοι που αφού κάψανε τα δάση μας ήρθαν να κάψουν και τα πλαστικά δέντρα μας.

Φορτώ!