«Που είναι η γελοιογραφία, οέο;»

Untitled-1

Βγάζοντας έξω τα τελευταία σκουπίδια του 2012, νιώθω την ανάγκη να ενημερώσω όσους παρακολουθούν τακτικά τη δουλειά μου, για τους λόγους της (ας το θέσω κομψά), λειψής συχνότητας δημοσίευσης των σκίτσων μου τελευταία στην «Ελλάδα Αύριο».

Όπως είχα ενημερώσει κι απο αυτό το μπλόγκ, η συνεργασία μου με την νεόκοπη εφημερίδα ξεκίνησε τον Ιούνιο, παραμονές εκλογών. Η συμφωνία περιλάμβανε μία γελοιογραφία συν ένα στριπάκι ημερησίως, έξι μέρες την εβδομάδα. Συμφωνήσαμε με τον εκδότη ενα ποσό που φάνηκε και στους δύο εύλογο.

Με το «καλημέρα σας», ένα τυπικό κώλυμα στην πληρωμή του πρώτου μήνα στάθηκε η αφορμή να αποσαφηνίσουμε το μόνο γκρίζο σημείο που είχε μείνει στην πρώτη συννενόηση: μου επιβεβαιώθηκε ότι ναι, η σχέση μου με την εφημερίδα θα είναι με κανονικό μισθολόγιο, «απο πρώτη  του επομένου», κι έτσι όμορφα κύλισε το καλοκαιράκι.

Η πρόσληψη καθυστερούσε με αδιευκρίνηστα προσχήματα, οπότε στην τελευταία ανήσυχη πλέον ερώτηση (προ εικοσαημέρου) προς τον εκδότη για το «που έχει κολλήσει το θέμα» η απάντηση ήταν «το κοιτάω και σε πέρνω». Πέρασε άλλη μια ανέφελη εβδομάδα μέχρι «να το κοιτάξει», και να με πάρει να μου πεί οτι «δε μου έχει καλά νέα».

Τα «όχι καλά νέα» ήταν ότι συνταξιούχ0ς πλέον συνάδελφος γελοιογράφος, συνδεόμενος με παλαιώθεν φιλικές σχέσεις με τον εκδότη, αποφάσισε ότι ήταν μια πάρα πολύ καλή ιδέα να προσφέρει τα σκίτσα του στον παλαιό του φίλο, εντελώς δωρεάν. (Το πού ήταν ο καλός αυτός «παλαιός φίλος» όταν πρωτοξεκινούσε το εγχείρημα, δεν εξηγήθηκε ποτέ).

«Όπως καταλαβαίνεις, δε μπορείς να ανταγωνιστείς το δωρεάν» συνέχισε η «όχι καλά νέα» αφήγηση, και το ουλτιμάτουμ ήταν ότι αν θες, συνεχίζεις με ένα χαρτζιλίκι, κι αυτό θα έπρεπε να το δω και σαν χάρη διότι «δεν τους αρέσει να καίνε ανθρώπους». Για πρόσληψη πια, φυσικά ούτε λόγος («ε, δεν έγινε, τι να κάνουμε;») η δε κάπως πιό αξιοπρεπής αμοιβή ούτε καν ήταν θέμα διαπραγμάτευσης: δε μιλάγαμε καν για «όσα έπαιρνες μείον μια -έστω-βαρβάτη μείωση». Η ακατέβατη προσφορά ήταν αντάξια κινέζικου στρατόπεδου παιδικής εργασίας.

Για αδιευκρίνηστους λόγους, το θέμα έπρεπε να λήξει αυθημερόν. Κι έτσι μοιράσαμε τη ντροπή: εγώ ντρέπομαι που δέχτηκα το χαρτζιλίκι, και η εφημερίδα θα έπρεπε να ντρέπεται που διαρρηγνύει μ΄αυτό  τον τρόπο τη σχέση συνεργατών της με τους αναγνώστες (το «εναλλάξ» βλέπω ότι συμβαίνει και σε άλλες στήλες). Η δε κεφαλή της, ελπίζω να μη νιώθει πολύ έξυπνη που «κατάφερε» να έχει δύο σκιτσογράφους στην τιμή του…ενός τρίτου. Με πορδές δε βάφονται αυγά, και έχεις και μια δυσάρεστη οσμή να σε συνοδεύει.

Ζητώ συγγνώμη από τους όσους αναγνώστες για την έκπτωση (η εφημερίδα φυσικά, ούτε καν θεώρησε σκόπιμο να ειδοποιήσει τους αναγνώστες της γι αυτή τη μεταβολή, γιατι, σας το χρώσταγε;) και ευελπιστώ σε καλύτερες συνθήκες της αναντικατάστατης αυτής σχέσης μαζί σας.

Ένα Σχόλιο to “«Που είναι η γελοιογραφία, οέο;»”

  1. anthropolikos Says:

    Η πρακτική αυτή έχει γεύση ανθρωποφαγίας. Και την οσμή επιδεινώνει η εμπλοκή πρόθυμων «συναδέλφων». Είμαι μαζί σου.

    Soloup

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: