Back to the Future

Πήρε μόλις δύο μέρες στο «κίνημα των αγανακτισμένων να διανύσει τη χρονική απόσταση από το 2011 μέχρι το 2004. Η πρώτη στάση έγινε στο 2007. Θυμάστε το 2007; και τότε καταστροφή της χώρας (από πυρκαγιές), αυθόρμητο κάλεσμα απ’ τα «σόσιαλ μήντια», μούντζες προς τη βουλή, κι αμηχανία για το τι ακριβώς ήταν το ζητούμενο. Το πρακτέο; ένα δίμηνο μετά, ξαναβγήκε με τα τσαρούχια ο Καραμανλής. Χθές, το κίνημα είχε κάνει morph προς το «σηκωσέ το το γαμημένο» του 2004. Χαρούμενος κόσμος, παντού τύποι με τη σημαία μπέρτα, λαικοπόπ από ηχεία και τσίκνα από σουβλάκια. Θρίαμβος. Όπου νάναι η ανθρωποτητα θα μας κοιτάει έκθαμβη για την καλύτερη διοργάνωση πανάκριβης Ολυμπιάδας έβερ. Μπορεί να πιάσουμε και τη 17 Νοέμβρη (το πανάκριβο σύστημα καμερών που δε δουλεύουν δώρο). Ο Καραμανλής έχει ήδη βγεί με τα τσαρούχια. Ah, these were the days…

Μου πήρε κι εμένα κάπου δύο μέρες να καταλήξω σε μια κάπως στέρεη άποψη για αυτό που γίνεται. Στο κάτω κάτω μια κινητοποίηση που νιώθουν άνετα να την επικροτούν ακόμα και ο Skai και ο Πρετεντέρης, σε βάζει σε βάσιμες υποψίες για την αποτελεσματικότητά της. Και διαβάζω με ενδιαφέρον κείμενα όπως αυτό και αυτό από το «radical desire» που είναι τροφή για σκεψη όσο κι αν πάσχουν από τη συνήθη τάση της αριστεράς να βρίσκει λόγους για διαφωνία αντί για τρόπους για συμμετοχή.

Αλλά για σήμερα, για τώρα, θα προτιμήσω να μείνω στο θετικό. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι κανείς δε νιώθει ότι ζεί στην ίδια χώρα με τον άλλο. Μηδενική αίσθηση κοινότητας, ανύπαρκτη αίσθηση του συνανοίκειν-divided we fall.

Αν το κίνημα διατηρήσει τη δυναμική του και χρειαστεί να φτάσει στο «δια ταύτα»,θα φανούν τα όρια του ελάχιστου κοινού παρονομαστή. Οι αντίρροπες ιδεολογίες για το ποιό σύστημα θα επικρατήσει στο τιμόνι της χώρας θα ξανασυγκρουστούν. Αλλά και μόνο η φυσική όσμωση μεταξύ των συμπολιτών που θα έχει προηγηθεί, υπάρχει πιθανότητα να κάνει αυτή την αναπόδραστη πραγματικότητα πιό ομαλή, πιό αισιόδοξη και πιό κατασταλαγμένη. Οι πολίτες συζητούν στο δημόσιο χώρο τους κι αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι.

Για σήμερα, για τώρα, είναι μαζί.

Για σήμερα, για τώρα, είναι ευχαριστημένοι.

υ.γ. στο κάτω κάτω, ο skai ενδέχεται να σήκωσε παντιέρα διότι ο διευθύνων Παναγόπουλος κατηγορείται για κακουργηματικές πράξεις για τα πεπραγμένα του στην ΕΡΤ. Και ο Πρετεντέρης απλά να πείσει αυτούς που (όπως αυτός) δεν έχουν περασει ούτε 30 χιλιόμετρα μακριά απ’ τις διαδηλώσεις, ότι ο κόσμος έκραζε μόνο τους συνδικαλιστές, και ουδόλως φώναζε (στο ένα απ΄τα δύο συνθήματα) εξ ίσου δυνατά «αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι».

Advertisements

5 Σχόλια to “Back to the Future”

  1. Δύτης των νιπτήρων Says:

    Πρόσεξε ωστόσο ότι όσο προχωρά το πράγμα η όλη φάση εξαφανίζεται τόσο από δελτία ειδήσεων, όσο και από εφημερίδες. Το έγραψα και στου ΟλντΜπόι, αυτά που μαθαίνω (π.χ. από εδώ, γιατί είμαι και μακριά) με κάνουν και αλλάζω την αρχική μου γνώμη. Η γνώμη μου τώρα; Κάτι ικανό για το καλύτερο, ή για τίποτα, ή για το χειρότερο (γνώμη είναι τώρα αυτή ρε Δύτη; τέλος πάντων)…

  2. spi_der Says:

    Γνώμη είναι τώρα αυτή ρε Δύτη; Η Λίτσα Πατέρα τουλάχιστο ρισκάρει με στέρεες προβλεωεις 😀

  3. Δύτης των νιπτήρων Says:

    Ωραία, θα ρισκάρω κάπως καλύτερα. Πάντα χωρίς να έχω άμεση εμπειρία όμως, είπαμε, είμαι μια θάλασσα μακριά.
    Ικανό για το καλύτερο: σε συνθήκες όπως οι τωρινές, ένας κόσμος πρώην απολιτίκ και με όλο το χαρωπό λαϊφστάιλ συμβαίνει να μπορεί να ριζοσπαστικοποιηθεί στο πι και φι. Αν συνεχίσει να συρρέει ο κόσμος στο ΄Σύνταγμα, αν αλλάξει στάση ο Πρετεντέρης βλέποντας πως κάτι δεν πάει καλά, αν γίνει σαφές πως ούτε τέτοιες συγκεντρώσεις σκοπεύει να πάρει κανείς στα σοβαρά, πως κινδυνεύει να γίνει μια τρύπα στο νερό δηλαδή, πως χωρίς επιμονή και συγκεκριμενοποίηση κλπ κλπ κλπ -κάτι μπορεί να γίνει.

    Ικανό για τίποτα: Ξεφουσκώνει από Δευτέρα, καθώς η μεσαία τάξη επιστρέφει στη δουλειά και οι σειρήνες πείθουν για την ανάγκη συναίνεσης ή τέλος πάντων για την αδυναμία κάθε παρέμβασης πλέον.

    Ικανό για το χειρότερο: Επικρατεί η πάνω μεριά της πλατείας, σημαίες, «προδότες-προδότες» και δώστε μας την Ελλάδα πίσω, την Ελλάδα του αγνού ’60 με το γιασεμί στους δρόμους και τη Μακρόνησο.

    Καταλαβαίνεις.

  4. tulpoeid Says:

    Απ’το δεύτερο λινκ του radical,
    «στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο: η ύπαρξη αυτής της δημοκρατίας είναι το ανυπέρβλητο εμπόδιο πάνω στο οποίο πέφτει ο κόσμος στην προσπάθεια του να συνειδητοποιήσει την πηγή των προβλημάτων του για να μπορέσει να τα επιλύσει»
    Όπως λέει κι ένα ψιλοδημοφιλές chain mail, το μέλλον του Θαυμαστού Καινούργιου Κόσμου αποδείχτηκε πιο πετυχημένο από εκείνο του 1984. (Επίσης η παράγραφος του radical για τη γόβα τα σπάει.)

    Με εντυπωσίασε όμως πως χτες βράδυ «ανακάλυψα» κι εγώ το «θετικό». Δρέποντας προσπάθειες χρόνων, πριν 10 μέρες η κοινωνική συνοχή πήγαινε κατά διαόλου με διακόσια – ίιισως και να το σώσουν αυτό στο Σύνταγμα.

  5. the elf at bay Says:

    Η Λίτσα Πατέρα λέει την αλήθεια. Πιστέψτε το. 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: