Archive for 8 Φεβρουαρίου 2011

Greek Pro-Troikan Columnist Generator

Φεβρουαρίου 8, 2011

Πάσχο μου. Φώτη μου. Μπάμπη μου. Σταύρο μου.Τάκη μου. Ηλία μου. Ήρθε ο καιρός να ξεκουραστείτε επιτέλους από τον κοπιωδη κάματο. Η συνεισφορά σας εκτιμάται και η προσφορά σας υπήρξε ανεκτίμητη, στον Καλό Αγώνα να νιώσει ο πολίτης κοπρίτης και ο κοπρίτης νοικοκύρης. Τώρα, επιτέλους, χάρη στην άοκνη καταιγιστική σας παραγωγή πανομοιότυπων κειμένων και κυκλικής αυτοαναπαραγόμενης επιχειρηματολογίας, μαζεύτηκαν τα απαραίτητα δεδομένα για να ολοκληρωθεί και να λανσαριστεί: o Greek Pro-Troikan Columnist Generator. Εσείς απλώς θα πατάτε το κουμπί σε κάθε νέα λαϊκή δυσφορία, ανεξαρτήτως θέματος. Τα άλλα τα αναλαμβάνει το μηχάνημα.

(Την ιδέα τη βούτηξα απ΄ αυτή τη συζήτηση στο «buzz» και το copyright του τίτλου ανήκει στο χρήστη talos).

Πάμε:

«Στην Ελλάδα της διάχυτης ανομίας, διάφοροι «επαναστάτες του καναπέ» βρίσκουν ευκαιρία για την ανώδυνη επαναστατική γυμναστική που ταλανίζει τη χώρα για δεκαετίες και μας έχει φτάσει εδώ που μας έφτασε.Οι επαναστατικές ονειρώξεις του κ. Τσίπρα και του κ. Αλαβάνου που ονειρεύονται νεα «Δεκεμβριανά» και «νύχτες του Αλέξη» βρίσκουν ευήκωα ώτα στον Έλληνα του οποίου ως γνωστόν ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει.Ας μας πεί όμως η παλαβή αριστερά τι προτείνει τέλος πάντων για την έξοδο απ’ την κρίση, γιατί η στείρα άρνηση του «όχι σε όλα» δεν είναι προοδευτική πολιτική, είναι συντηρητισμός με προοδευτικό μανδύα. Ας μας πούν επιτέλους τι είδους κοινωνία ονειρεύονται και πως θα φτάσουμε εκεί: θελουν να γίνουμε Αλβανία του Χότζα; Σοβιετεία του «Μεγάλου Πατερούλη»; Γιατί αυτά ηταν τα αποτελέσματα της ιδεολογίας που ευαγγελίζονται. Μια ιδεολογία που παρ ό,τι ηττήθηκε (ευτυχώς!) στον Εμφύλιο, εξακολουθούσε να ηγεμονεύει στο ιδεολογικό πεδίο στιγματίζοντας κάθε ενοχοποίηση ασθενών κοινωνικών ομάδων ως «φασισμό» και κάθε προσπάθεια για συμμάζεμα των εξωπραγματικών κοινωνικών παροχών ως «επίθεση στο λαικό εισόδημα’, χαιδεύοντας τα αυτιά κάθε βολεμέμης κρατικοδίαιτης συντεχνίας και κλείνοντας δρόμους με το έτσι θέλω. Μέχρι που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.Αλλά ως εδώ. Ας τους πεί κάποιος ότι το πάρτυ τελείωσε.Ότι η οικονομία δεν αντέχει πλέον πολυτέλειες όπως αξιοπρεπείς μισθοί και εργασιακή ασφάλεια, και πρέπει να γίνουν γενναίες περικοπές για να ξαναποκτήσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών και να πάρει μπροστά η ανάπτυξη. Αυτονόητα πράγματα δηλαδή, παντού εκτός απ’ την τελευταία Σοβιετική Δημοκρατία του Αλέκου, του Αλέξη και της Αλέκας. Το Μνημονιο μας δίνει μια (τελευταία) ευκαιρεία να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Θα την κλωτσήσουμε κι αυτή για χάρη μιας φωνασκούσας μειοψηφίας;»