Archive for 25 Ιανουαρίου 2011

Κι η Ζωή τραβάει την Αειφόρα

Ιανουαρίου 25, 2011

Ψάχνοντας για κάτι άλλο (που θα εξετάσουμε σε προσεχές πόστ) έπεσα πάνω σ’ αυτό το κείμενο που μου είχε διαφύγει. Θέλω εκ βαθέων να ευχαριστήσω το φυσιοδίφη Κίμωνα Φραγκάκη που με απάλλαξε από πολύ κόπο και χαρτογράφησε με ζηλευτό ζήλο τις εκλεκτές συγγένειες που συναποτελούν την «ψυχογεωγραφία» (ένοια στην οποία θα επανέλθουμε στο εν λόγω προσεχές πόστ) ενός ανθρωπότυπου που το τρέχων διάστημα τυgxάνει αρκούντως δραστήριος (όπως θα εξηγήσουμε στο προσεχές πόστ). Ο λόγος στον καλλιτέχνη της γραφής, και τα λέμε μετά εμείς:

«Οι παρέες των σκεπτόμενων

30.11.2010

Η σελίδα αυτή έχει κατ’ επανάληψη υποστηρίξει προσπάθειες έξω από το συνηθισμένο –και χρεοκοπημένο, πλέον– κομματικό πλαίσιο: Την πρώτη, αμφίπλευρη διεύρυνση του ΓΑΠ με Μάνο-Ανδριανόπουλο και Ανδρουλάκη-Δαμανάκη, ενάντια στα ένστικτα της παράταξής του. Τη «Δράση» του Μάνου, του Μπουτάρη και άλλων οπαδών της «κοινής λογικής». Τους «Οικολόγους Πράσινους» και τα κινήματα της αειφορίας και της decroissance (απο-ανάπτυξης). Την αυτονόμηση του δημοκρατικού, φιλοευρωπαϊκού πυρήνα του Συνασπισμού από τους «μουτζαχεντίν» του Σύριζα, που υλοποιήθηκε με την ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς…
Η μόνιμη κριτική που δεχόμουν ήταν πως όλες αυτές οι «συμπάθειες» δεν μπορούν να συνδυαστούν πολιτικά και ασφαλώς ήταν καταδικασμένες σε εκλογική αποτυχία.
Κι όμως, στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές συνέβη ακριβώς το αντίθετο: Θριάμβευσαν δύο υπερκομματικοί υποψήφιοι (Καμίνης και Μπουτάρης), που στηρίχθηκαν από τη Δημοκρατική Αριστερά, τη Δράση, τους Οικολόγους και τον ΓΑΠ (όχι όμως το ΠΑΣΟΚ).
Αυτή η συμμαχική διάσταση των δύο νικών, που ήταν ουσιαστικά συμμαχία σκεπτόμενων πολιτών, πέρασε σχετικά απαρατήρητη. Πρώτον διότι η κυβέρνηση προσπάθησε να την καπελώσει. Δεύτερον διότι τα ΜΜΕ, που γοητεύονται μόνο από ασπρόμαυρες αντιθέσεις, δεν ενδιαφέρθηκαν να φωτίσουν τις ενδιάμεσες αποχρώσεις στο υφαντό των «νικητών». Ο τρίτος και βασικός λόγος είναι ότι οι παρέες των σκεπτόμενων πολιτών που εξέλεξαν τους δύο δημάρχους δεν γνωρίζουν η μία την άλλη, ακόμα και σήμερα.
Μέχρι χθες, όσοι ενδιαφέρονταν για τα κοινά πέρα από το προσωπικό τους συμφέρον ή τα κηρύγματα παλαιολιθικών κομματικών σχηματισμών (ενίοτε και μητροπολιτών) δεν είχαν μια κοινή πλατφόρμα δράσης. Οι προσπάθειές τους ήταν κατακερματισμένες και συναντούσαν τη γενική αδιαφορία. Για τα κεντρικά μίντια, ήταν γραφικοί. Πιστοί όμως στο απόφθεγμα του Δ. Τσάτσου ότι «η μάταιη προσπάθεια δεν είναι μια άχρηστη προσπάθεια», αρκετοί συμπολίτες μας παρέμειναν κοινωνικά δραστήριοι (παρότι οι περισσότεροι πολιτικά ανέστιοι) ώσπου τους δόθηκε η ευκαιρία να εκφραστούν σε ένα κοινό ψηφοδέλτιο.
Ακόμα και μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων Μπουτάρη και Καμίνη, πάντως, έλειπε ένα κοινό φόρουμ όπου θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν, να εκφραστούν και εντέλει να συναντηθούν παρέες σκεπτόμενων πολιτών. Ώσπου νέα κοινωνικά κινήματα όπως η «KM πρότυπη γειτονιά», οι Atenistas και οι ποδηλάτες (που αρχικά ανέδειξαν δικό τους υποψήφιο με εντυπωσιακές επιδόσεις), εναλλακτικά μίντια όπως το protagon, το feleki και η parapolitiki, κοινωνικά δίκτυα όπως το facebook και το twitter, άρχισαν να σιγοβράζουν με το μήνυμα μιας ενδεχόμενης ανατροπής. Ενώ τα κανάλια ασχολούνταν με τις ανοησίες του Ψινάκη και του Άνθιμου –αμφότεροι media darlings–, στο youtube χιλιάδες κλίκαραν πάνω στις guerilla καμπάνιες του «γουστάρεις-Μπουτάρης», ενώ στο facebook διαδίδονταν ως σαμιζντάτ συνεντεύξεις του Ν. Κακλαμάνη που τον εξέθεταν, διανθισμένες με εικόνες τοξικομανών στα σκαλιά του
δημαρχιακού μεγάρου.
Κάτι είχε αρχίσει να αλλάζει, το ένιωθες αν είχες τεντωμένες τις κεραίες σου. Κι όμως, ας μη γελιόμαστε, το κλίμα παρέμενε υποτονικό ως την τελευταία στιγμή. Όλοι οι συνομιλητές μου δήλωναν απαισιόδοξοι για την Αθήνα και βέβαιοι ότι ο Μπουτάρης θα έχανε στη Θεσσαλονίκη. Την Παρασκευή πριν από την κάλπη, διακόσια άτομα χειροκρότησαν τον Καμίνη που έκλεινε την προεκλογική του εκστρατεία μιλώντας κάτω από μια ομπρέλα, στο μισοσκόταδο. Συγχρόνως, πολλοί περισσότεροι πλημμύρισαν τους δρόμους κάτω από την Ομόνοια, κάνοντας δημιουργικό σαματά στην εξόρμηση των Atenistas: Με ντέφια, σφυρίχτρες, κραυγές, οι νέοι ακτιβιστές πλήθαιναν καθώς προχωρούσαν, παρότι η βροχή δυνάμωνε. Εδώ, σκέφτηκα, θα παιχτεί το παιχνίδι και όχι στην πλατεία Κλαυθμώνος.
Εκείνο το σαββατοκύριακο πήραν την κατάσταση στα χέρια τους οι συνήθως χαμένοι: Οικολόγοι, ευρωπαϊστές αριστεροί, φιλελεύθεροι (κοινωνικά προπαντός), ποδηλάτες, απογοητευμένοι, αναποφάσιστοι, αλλά πάντοτε σκεπτόμενοι πολίτες άρπαξαν την ιστορική ευκαιρία και απέδειξαν ότι μπορούν να αναδείξουν ανθρώπους με ποιότητα στη θέση πολιτικάντηδων της συμφοράς.
Την Κυριακή το βράδυ, η Κλαυθμώνος πλημμύρισε, τελικά, από κόσμο. Όπου κι αν κοίταζα, εντόπιζα γνωστούς που είχα χρόνια να δω και θεωρούσα αυτονόητο ότι δεν ανήκουν πουθενά κομματικά. Ο ποδηλάτης/δημοσιογράφος Λευθέρης Πλακίδας μετέδιδε κλίμα από το στρατόπεδο του Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη, μιλώντας με τον επιχειρηματία/ακτιβιστή Σπύρο Πέγκα στο κινητό. Ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης κυκλοφορούσε ανάμεσα στον κόσμο με το μωρό του κρεμασμένο στο Babybjorn, μοιράζοντας χαμόγελα και συγχαρητήρια. Η ανανήψασα εκ του λάιφσταϊλ Εύα Αντωνοπούλου γελούσε με την –επί οικολογικών– δημοσιογράφο του ΣΚΑΪ Δάφνη Ματζιαράκη, που είχα γνωρίσει λίγες μέρες πριν, στην παρουσίαση του πρότζεκτ της Οliaros για την αρχιτεκτονική και πολεοδομική αναγέννηση του Κεραμεικού. Ο Ιάσων Τσάκωνας, που βρίσκεται πίσω από το σχέδιο και φιλοδοξεί να επενδύσει εκατό εκατομμύρια ευρώ στις υποβαθμισμένες γειτονιές κάτω από την Πειραιώς, ήταν και αυτός στην Κλαυθμώνος εκείνο το βράδυ, με το signature σακίδιό του στην πλάτη. Όπως και η κομψή ζωγράφος και συγγραφέας Εύα Σκάμη, κάτοικος της οδού Κανάρη, που είχε κάποτε νεραντζιές. Οι δημοσιογράφοι Μαργαρίτα Μιχελάκου και Μία Κόλλια συζητούσαν για το αν η Athens Voice έπρεπε να πάρει θέση στις εκλογές όπως έκανε η Lifo. Εκεί ήταν και ο διευθυντής σύνταξης της δεύτερης, Φώτης Βαλάτος. «Αν και η πρώτη μεγάλη συνέντευξη του Καμίνη σε έντυπο δεν ήταν στη Lifo, όπως γράψατε, αλλά στο STATUS, αξίζετε συγχαρητήρια γιατί όλοι λένε ότι ο Tsagar και ο Αλεξάκος έκαναν τη διαφορά!», του είπα. «Ποιος είναι ο Αλεξάκος;», ήταν η απάντησή του.
Και τότε κατάλαβα γιατί είχε κερδίσει ο Καμίνης (και ο Μπουτάρης): Βλέπετε, ο αρχιτέκτων Κωνσταντίνος Αλεξάκος ήταν η μικρή διάνοια πίσω από τη σελίδα facebook που, όπως έγραψαν οι εφημερίδες την άλλη μέρα το πρωί, βοήθησε αποφασιστικά για να εκλεγεί δήμαρχος ο Καμίνης. Το γεγονός ότι άνθρωποι συνομήλικοι, με κοινούς φίλους και δημόσιο αγώνα για να εκλεγούν ο Καμίνης ή ο Μπουτάρης, δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλο είναι η καλύτερη απόδειξη για το αυθόρμητο και grassroots (βλαστάρι από τη βάση) του εγχειρήματος. Οι δύο άντρες κέρδισαν διότι δεν τους στήριξε το ΠΑΣΟΚ! Αν ο κρατικοδίαιτος μηχανισμός του κυβερνώντος κόμματος και οι βουλευτές-φίρμες της Α’ Αθηνών είχαν βγει μπροστάρηδες, είναι βέβαιο ότι υποψιασμένοι πολίτες με επιρροή στον κύκλο τους δεν θα είχαν κινητοποιηθεί.
Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει πως όλοι οι ενεργοί πολίτες ήταν και στρατευμένοι υπέρ του Καμίνη ή του Μπουτάρη: Για παράδειγμα, οι Atenistas του Δ. Ρηγόπουλου και του Τ. Χαλκιόπουλου δεν πήραν πολιτική θέση, όμως έδωσαν το φιλί της ζωής στην πρωτεύουσα τις τελευταίες μέρες και συμμετείχαν ουσιαστικά στην αλλαγή του τοπίου. Ενώ κλασικότερα fora ενεργών πολιτών, με εμβληματικότερη την «Κίνηση Πολιτών για μια ανοικτή Κοινωνία», που φέτος έκλεισε 25 χρόνια δημιουργικής πορείας, είναι καταστατικά και εξ ορισμού υπερκομματικές οντότητες.
Η ιστορία έγραψε ότι το πείραμα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης πέτυχε – και θα αποτελέσει, κατά τη γνώμη μου, πλατφόρμα για κυβερνητικές συνεργασίες στο μέλλον. Άλλωστε, όσο εμπεδώνεται η κρίση, οι κάθε λογής συμμαχίες θα είναι αναπόφευκτες. Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, το ένστικτο αυτοσυντήρησης των παλαιοκομματικών συμφερόντων να ορίσει το πλαίσιο τέτοιων συνεργασιών, ειδικά στην περίπτωση της πιθανής, στο μέλλον, ακυβερνησίας. Άσχετα με το πόσο πετυχημένοι θα αποδειχτούν οι άνδρες που εκλέχτηκαν δήμαρχοι στις δύο μεγάλες πόλεις, η κοινωνία μας θα πάει μπροστά μόνο με την αέναη, δημιουργική κίνηση των πολιτών. Γι’ αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να συναντιόμαστε και να εκφραζόμαστε έξω από τα χρεοκοπημένα κόμματα και έξω από τα χρεοκοπημένα μίντια, διεκδικώντας και επιβάλλοντας με τη συμπεριφορά μας το αυτονόητο: Ποιότητα ζωής.
Λίγες μέρες μετά τις εκλογές, βρέθηκα στην πλατεία Natura, του πάρκου Τρίτση, στο  Ίλιον, για την παρουσίαση του βιβλίου «Η κατάσταση του κόσμου 2010-Από τον πολιτισμό της Κατανάλωσης, στον πολιτισμό της Αειφορίας». Ο χώρος ήταν γεμάτος νέους και cool Αθηναίους και αναγνώρισα πολλές φάτσες από την Κλαυθμώνος, αν και αυτή τη φορά κυριαρχούσαν τα βόρεια προάστια, ακόμα και γόνοι «των δέκα οικογενειών που κυβερνάνε τον τόπο». Στη μέση της πλατείας, ντυμένοι με περούκες, λαμέ φορέματα και gonzo αθλητικά, έπαιζαν οι Burger Project. Στο κοντραμπάσο βρισκόταν, βεβαίως, ο general Con Zou, Κωνσταντίνος Ζουγανέλης, που είχε με την αδελφή του, Βανέσα, το ιστορικό Bar Guru Bar: Ήταν το καλύτερο κλαμπ της Αθήνας και εκείνο που ηγήθηκε της μόδας του αθηναϊκού downtown, αρκετά πριν από το μπουμ του 2004. Όλοι όμως ξέρουμε τι έγινε στο κέντρο μετά τους Ολυμπιακούς. Και το Guru πέθανε πριν από λίγα χρόνια, μαζί με την πλατεία Θεάτρου.
Η μπάντα τζαμάριζε ασύστολα. Για μια στιγμή, ένιωσα ότι βρισκόμουν ξανά με τους φίλους μου στο Guru: Αντί για mai tai, κρατούσα μια σπανακόπιτα. Αντί να είναι νύχτα, ο ήλιος έλαμπε. Και γύρω από τα δέντρα έτρεχαν, γελώντας,
τα μικρά παιδιά μας.

ΚΙΜΩΝ ΦΡΑΓΚΑΚΗΣ»

Δεν ξέρω για σας, εγώ πολύ συγκινήθηκα. Είμαι και σε ευαίσθητη ηλικία, εμείς οι γέροι συγκινούμαστε εύκολα, ειδικά με εικόνες «κούλ αθηναίων» που atenizουν την «αειφόρο ανάπτυξη με ορίζοντα τον άνθρωπο» φωτισμένοι απ’ το γέλιο των μικρών παιδιών.
Σας αφήνω προς το παρόν με επίλογο ένα κείμενο του Στάθη απο τη χθεσινή «Ε». Όχι, δεν εχει καμία συνάφεια με τα παραπάνω, εμείς οι γέροι απλά ό,τι θυμόμαστε χαιρόμαστε και πηδάμε από το ένα θέμα στο άλλο, ενθυμούμενοι (το χουμε αυτό το κακό συνήθειο) τα παλιά.
Γνωρίστε τον «Μήτσο τον Μικηό’:

Ο Μήτσος ο Μηκυός.

Καλό παιδί ο Μήτσος. Από χωριό.

Ψιλομισομέτριος μαθητής, μπήκε με τη «δεύτερη» στην τότε Ανωτάτη Εμπορική, μπήκε και στην ΠΑΣΠ.

Ηταν κοντά μια δεκαετία μετά το Πολυτεχνείο, κόλλαγε ο Μήτσος αφίσσες με τον ήλιο του Ανδρέα,

ταγάρια ακόμα εμείς οι επαρχιώτες στην Αθήνα και ημιυπόγειες φοιτητικές γκαρσονιέρες, αλλά γύρω γύρω άρχιζαν να ξεφυτρώνουν τα πρώτα νεοπλουτίστικα ρεστωράν και τα πρώτα λαϊφοστυλάδικα μπαράκια, μέσα

κι ο Μήτσος, έμαθε από ροκ, τζαζ, ρυθμ εντ μπλουζ, έγινε στελεχό στην ΠΑΣΠ, έβγαλε και «γκόμενα», έκανε και παρέα με Κνίτες και Ρηγάδες για το πρεστίζ ο Μήτσος, αγόρασε κι ένα βιβλίο με τον Αλτουσέρ στο εξώφυλλο να φαίνεται,

στο πτυχίο κοντά, οχτώ χρόνια μετά

«πώς πας, παιδάκι μου;» ρώταγε η μανούλα όλο αγωνία απ’ το χωριό, «άσε ρε μάνα, καλά πάω» της σφύριζε απ’ το τηλέφωνο ο Μήτσος, όντως καλά πήγαινε, έπιασε δουλειά στην «Εξόρμηση», αγόρασε και μια Εμ Ζεντ, πρόθυμος, ξύπνιος ο Μήτσος,

με τις επαφές του, εργατικός, λίγδωσε το αντεράκι του, τον έστειλε το κόμμα σε μια μεγάλη αστική εφημερίδα να πιάσει δουλειά, γνωστή διαδικασία, και η εφημερίδα να μαθαίνει και το κόμμα να ξέρει, αλλά και ζόρι -για τον Μήτσο. «Φυτευτός» γαρ, δεν είχε μπει δα στη δημοσιογραφία με το σπαθί του, τον κοίταγαν μερικοί απ’ τους παλιούς με μισό μάτι, αλλά ο Μήτσος ανθεκτικός. Ούτε γλείφτης, ούτε γαλίφης, μόνον πρόθυμος, τον λάλησαν στο ρεπορτάζ, βρέξει, χιονίσει, ο Μήτσος ο «εκσυγχρονιστής» -έτσι τον φώναζαν στην εφημερίδα διότι ήταν φανατίλας με τον Σημίτη σκαλί σκαλί ανέβαινε ο Μητσάρας, εκτός από το ρεπορτάζ να και τα πρώτα σχόλια, να και το πρώτο άρθρο, νοματαίος ο Μήτσος. Υπογραφή.

Κι αίφνης αντιστρέφεται το μαγνητικό πεδίο μεταξύ των πόλων, αντί να γυρεύει ο Μήτσος απ’ τον πολιτικό του προστάτη γραμμή και οδηγίες, άρχισε ο πολιτικός του προστάτης -που, στο μεταξύ, είχε γίνει υπουργός- να ζητάει απ’ τον Μήτσο τη γνώμη του, τη μεσολάβησή του για κάποιες επαφές, γνωριμίες, δουλειές.

Κι έτσι μπήκε ο Μήτσος στα κόλπα.

Η Εμ Ζεντ σκούριαζε από καιρό, για λίγο μια Καβασάκι τετρακοσάρα και ύστερα καπάκι μια Αφρικα Τουίν -ποιος τον έπιανε τον Μήτσο; μόνον η Αλφαρομέο του!

Βεβαίως, πολλές οι αντιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνησή του, ίντριγκες, σέχτες, παρέες, μίζες, γιάφκες, σαλόνια -γατί ο Μήτσος

στα μέσα και τα έξω

στα πάρε και τα δώσε

έλυνε κι έδενε,

την πρώτη αργομισθία στο ΑΠΕ, ακολούθησε δεύτερη στην Ερτονέτ, ένα Γραφείο Τύπου ΔΕΚΟ -ίσως κι έναν μισθούλη απ’ τα μυστικά κονδύλια, αλλά αυτό δεν είναι βέβαιον- ήρθε κι άσπρισε

ο Μήτσος απ’ το καλό φαγητό, αφράτεψε το δέρμα του, φαφάτεψε η επιδερμιδούλα του.

Την πρώτη μόντα την έφτιαξε με τον Υπουργό του. Εστησε μια Μ.Κ.Ο. ο Μήτσος, του έδινε κονδύλια -χοντρά- ο Υπουργός, του γύριζε πίσω απ’ αυτά ο Μήτσος ένα παχυλόν ποσόν- για το «πολιτικό ταμείο» του Υπουργού, παντελόνιαζε ένα εξίσου παχυλόν ποσόν και ο ίδιος, έσπρωχνε τα ρέστα, κάτι ψίχουλα στη Μ.Κ.Ο. ο Μήτσος ο «εκσυγχρονιστής» κι όλοι πέρναγαν μπέικα.

Στην πέμπτη Μ.Κ.Ο. που έστησε ο Μήτσος -όχι ο ίδιος, έβαλε άλλους φίλους τους απ’ τα παλιά, έναν πανελλαδικάριο κι έναν πρώην κνίτη, βόλεψαν κι αυτοί κάτι άλλα λιγούρια του ιδίου φυράματος- στην πέμπτη ΜΚΟ λοιπόν, στην

εφημερίδα άρχιζαν να φωνάζουν τον Μήτσο, «ο Μήτσος ο Μηκυός» -πράγμα που ο διευθυντής του εκτίμησε δεόντως, του έδωσε και αύξηση! Αυξησάρα -προ κρίσης.

Πρόσωπο ο Μήτσος!

Οταν ξανάρθε η Δεξιά στην εξουσία, λύσσαξε ο Μήτσος! Φίνις Γκραίκια να οδύρεται ο Μήτσος! Ευτυχώς όμως οι γαλάζιοι εκτίμησαν τα καλύτερα απ’ τα πράσινα παιδιά, άρχισαν να συγκυβερνούν μαζί τους, μαλάκωσε ο Μήτσος,

πήρε και μια εκπομπή στην τηλεόραση, όλα μέλι γάλα -ψωμί κι αλάτι.

Α ρε κουφάλα, Μήτσο! Τώρα που ξανάρθε ο Γιωργάκης, ο Μήτσος μπήκε στα μεγάλα κόλπα, Κατάρ, φωτοβολταϊκά, πράσινη ανάπτυξη, βρίζει ο Μήτσος απ’ το γυαλί τους εργάτες: «τι

θέλουν επιτέλους γαμώ την μπαναχαϊκή μου; δεν το καταλαβαίνουν ότι δεν τους αντέχει η οικονομία; άι στο διάολο οι κοπρίτες!»…

Ευκαιρία, τώρα με την κρίση, να πλουτίσει κι άλλο ο Μήτσος…