Hearts and Minds

Eπιτέλους, κάποιος έκανε τον κόπο να ενώσει τις τελίτσες, και να καταγράψει τις συνήθειες, τους βιότοπους και τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους που ολοένα και απλώνεται, «από το Athens Review of books μέχρι το ΕΚΕΒΙ, από την «Καθημερινή» μέχρι το Protagon.gr, από τη φιλελεύθερη Αριστερά μέχρι το «φωτισμένο» συντηρητισμό«.
Διαβάστε το άρθρο του Ν. Σεβαστάκη στη Σαββατιάτικη «Ε» για να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε, και συνεχίζουμε.
Το διαβάσατε; Πάρα πολύ ωραία.Πάμε τώρα στο προκείμενο. Τους ξέρετε. Τους διαβάζετε. Κατα πάσα πιθανότητα, τους βρίσκετε νόστιμους, τα λένε ωραία. Ωστόσο είναι καιρός να αναδείξουμε και να τονίσουμε όσο γίνεται καθαρότερα, αυτό που εύστοχα αναφέρει το άρθρο: ότι ο «αντι-λαϊκισμός» τους είναι πάντοτε «υπερ πλουσίων και ισχυρών».
Προς απόδειξη, ας πάρουμε δύο απ’ τα πολύ πρόσφατα «δείγματα γραφής». Θα σας αρχίσω από το ελαφρύ, και αφήνω τον εμετό για το τέλος.
Μάθατε για το νταβαντούρι με το θωρηκτό «Αβέρωφ», σωστά; Ας πούμε ότι «ελέγχεται» το κατα πόσον μπορεί να θεωρείται «ιερό και όσιο» ένα πολεμικό πλοίο. Προσωπικά εμπιστεύομαι τη Jedi σοφία του Υoda: «Great Warrior? War doesn’t make one great«.
Αυτό που ωστόσο δύσκολα θα αμφισβητούσε κανείς είναι ότι το «δρώμενο» επί του καταστρώματος ήταν μια ελεεινή επίδειξη ισχύος και πλούτου, με βιζιτοπουτάνες, παρακμιακούς νεόπλουτους και αισθητική πετροδολλάριου.
Δύσκολο να το αμφισβητήσεις, αλλά όχι ακατόρθωτο. Η έμπειρη πέννα του Ηλία Κανέλλη βρήκε τον τρόπο να βαφτίσει το κρέας ψάρι: «Είχαν τη φαεινή ιδέα να κάνουν το γαμήλιο πάρτι τους στο ένδοξο θωρηκτό «Αβέρωφ» και, επίσης, να έχουν φωτογράφους εκεί που θα κοινοποιούσαν στο πανελλήνιο τη χαρά τους. Ε, την πάτησαν. Η γαμήλια γιορτή παρουσιάστηκε σαν ιερόσυλη πράξη, οι χοροί σαν τουρκογενείς και άρα βέβηλοι καρσιλαμάδες και τα νιάτα τους σαν οργιώδης διάθεση. «
Aυτό ωστόσο ήταν το ορεκτικό για να περάσει στο κυρίως γεύμα του άρθρου «ιστορίες εθνικής εικονομαχίας»: την ανάδειξη της «έξαλλης εθνικοφροσύνης» του Ελληνα, με τα ξεπερασμένα και καπως μπρουτάλ «ιερά και όσιά του».
Ακολουθεί μια ανομοιογενής (το θέτω κομψά) παράθεση περιστατικών ανα τα χρόνια όπου ο «σκοταδισμός» ερχόταν σε πάλη με το «ωραίο και την Τέχνη», με φόντο της σύγκρουσης κίωνες, μάρμαρα κι αγάλματα.
Τι λείπει απ’ αυτό το προοδευτικό «trip down the memory lane»; Πολύ σωστα: τα πανώ διαμαρτυρίας στην Ακρόπολη. Ίσως επειδή θα αναγκαζόταν ο αρθρογράφος να παραδεχτεί ότι όσο αφορά αγωνιστικές διεκδικήσεις, ξαφνικά ακόμα και οι «Νέοι Φιλελεύθεροι» θυμούνται την αξία προστασίας της αρχαίας κληρονομιάς. Ο ίδιος αρθρογράφος απαριθμούσε σε πρόσφατο αρθρο του μιά προς μία τις φορές που οι βέβηλοι σήκωσαν πανώ στην Ακρόπολη, πράξη που ο αρθρογράφος εντάσει στο ταμπλό της «πολιτικής βίας».
Oι ελαφρότητες τύπου Κανέλλη είναι ίσως το comic relief. Θέλω να σας αφήσω πραγματικά οργισμένους, γι αυτό πάμε σας παρακαλώ μια βόλτα απ΄το σημερινό σχόλιο του Σταύρου Θεοδωράκη στο protagon: «όχι άλλη κλάψα» προτείνει («και δεχτείτε ακόμα και εργασιακές συνθήκες τριτοκοσμικού σκλαβοπάζαρου, αλλιώς οι επενδυτές θα προτιμήσουν τους ορίτζιναλ τριτοκοσμικούς» είναι η περίληψη του σχολίου).
Σταύρο, με «read and weep» αρθρα, ομολογουμένως δε βοηθάς την πρότασή σου.
Για να το θέσω κομψά.

Advertisements

8 Σχόλια to “Hearts and Minds”

  1. Kατερίνα Σ.Μ. Says:

    Γιατί να το θέσεις κομψά;

    Να το κάνεις χοντροκομμένα, ωμά και άκομψα, έτσι όπως το θέτει και ο Σ. Θεοδωράκης. Αν δεν θέλεις, βάλτο στο στόμα της μάνας ρέηβερ.

  2. spi_der Says:

    Η μάνα ρέηβερ διακατέχεται απο μια φυσική ευγένεια. Τη βρώμικη δουλειά πρέπει να την κάνω με τα χεράκια μου

  3. Δύτης των νιπτήρων Says:

    Πάλι καλά. Ο Ψυχάρης την Κυριακή έγραφε στο Βήμα έναν καταπληκτικό συλλογισμό ανώτερων μαθηματικών (που δείχνει πως «ου γαρ έρχεται μόνον»): τα μέτρα ρίχνοντας το εργατικό κόστος ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα και άρα φέρνουν επενδυτές (αυτό που γράφει και ο Σ. Θ.) ΑΛΛΑ: πρέπει να πει η κυβέρνηση στους εργαζόμενους πως τα μέτρα θα ισχύσουν μόνο μέχρι να περάσει η κρίση.
    Ξέχασε ότι σύμφωνα μ’ αυτή τη λογική, αυτό σημαίνει πως οι επενδυτές θα ξαναφύγουν τότε. Ξανά μανά κρίση λοιπόν, δεν γλυτώνουμε.

  4. pal Says:

    Θα ηθελα να προσθεσω:
    Γενικά οι αρθρογράφοι στα εντυπα αυτα εχουν ενα στυλακι αφ υψηλού, υποβάλλουν τα σέβη τους σε ότι λαϊφ σταϊλ προκυψει, εχουν υψηλές γνωριμίες και εμπειρίες και μια πολυ μεγαλη-προβαλλόμενη «ευαισθησία» σαν ατομα (κυριως προς τον εαυτό τουςκαι τους φίλους τους).
    Επισης εχουν πολυ μεγάλη ευκολία να χαρακτηρίσουν «τσοκαρο» οποιονδηποτε αλλης κοινωνικης ομαδας-παρεας που εχει τα ιδια χαρακτηριστικα με αυτους. (Αποτελεσμα της μεγαλης τους αυτοεκτιμησης και της ελαχιστης αυτογνωσιας τους)
    Ο Θεοδωρακης δεν ειναι η πρωτη φορα που λεει πραγματα αντιδημοκρατικα.
    (Για να το θέσω κομψά)
    Ισως αυτο που θελουν να επιτυχουν να ειναι η πρόκληση με σκοπό την επισκεψιμότητα
    που θα εχει σαν αποτελεσμα την προσελκυση διαφημισης
    και αυριο μεθαυριο την αναβαθμιση τους σε φρη πρες με σκοπό ακόμα περισσότερη διαφήμιση και κάνα φράγκο μέρες που ναι.

  5. dante Says:

    Aν διαφωνείτε με αυτά που λέει το άρθρο του Θεοδωράκη που αναφέρετε να μας πείτε που διαφωνείτε. Και μετά να μας πείτε τι προτείνετε γιατί η άρνηση και η κοινωνική πολιτική του χαρτιού είναι εύκολη. Η δείχτε τέλος πάντων ένα παράδειγμα για το τι πρέπει να ακολουθήσουμε. Μπουχτήσαμε σκέψεις του αέρα και συναισθηματισμούς.

  6. spi_der Says:

    Κανείς μέχρι τώρα δε μου είχε προσάψει συναισθηματισμό. Κάθε μέρα ανακαλύπω και κάτι καινούργιο! Το πού διαφωνώ στό άρθρο του κ. Θεοδωράκη νόμιζα ότι είναι αυτονόητο: μπορούμε να συζητάμε μέχρι μεθαύριο για το ποιός είναι ο ρόλος του δημοσιογράφου, αλλα φαντάζομαι θα μας έπαιρνε γύρω στα τρία δευτερόλεπτα να συμφωνήσουμε στο ποιός ΔΕΝ είναι: και σίγουρα ΔΕΝ είναι να φοβίζει τον κόσμο προς την κατεύθυνση της χειροτέρευσης της κατάστασής του γιατί «υπάρχουν και χειρότερα». Ας αφήσει ο κάθε κ. Θεοδωράκης αυτό το ρόλο σε όποιον έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «στυγνό εργοδότη».Το «τι προτείνω» να ακολουθήσουμε θα το βρείτε κάπου σε ένα απο τα άρθρα που έχω λινκάρει σχετικά πρόσφατα, σχετικά με το ΔΝΤ: το άρθρο γράφει με πειστικό ντοκουμεντάρισμα το ότι οποιαδήποτε χώρα σώθηκε από το «φιλί του θανάτου» του ΔΝΤ το κατάφερε όταν άρχισε να εφαρμόζει τις αντίιθετες από τις πολιτικές του.
    Χαιρετισμούς στην κόλαση.

  7. tulpoeid Says:

    Ευχαριστώ για το άρθρο του Σεβαστάκη… Θα το είχα χάσει επειδή θεωρώ ότι η Ελευθεροτυπία είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος που περιγράφεις τόσο καλά, μα ακριβώς η άλλη όψη και το ίδιο νόμισμα όμως. Ευχαριστώ και πάλι.

    (Έλα ρε dante, απλά ξαναδιάβασε το κείμενο και θα απαντηθούν οι ερωτήσεις σου, αμάν πια με τα γλυκανάλατα «πού διαφωνείτε» και «συναισθηματισμούς» όταν δεν μπορούμε να αρθρώσουμε λόγο. Σκατά στον τάφο του Θεοδωράκη, του αρχιτσόγλανου κοπρίτη που θα μας πει ότι το να συζητάμε για το αν θα απολυθούμε είναι κιτσαριό, του ευνούχου λακέ που θέλει να μη θυμώσουμε τον αφέντη που μας δίνει φαΐ απ’το χωράφι μας. Έχει δίκιο όμως στο ότι δεν πρέπει να κοιτάμε μόνο να μη φάμε γκολ, αλλά τόσο κρετίνος είναι που δεν καταλαβαίνει πως όταν βάλουμε τα γκολ θα φτάσει και η ώρα του.)

  8. ΟΙ ΝΕΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ « Η Ζωή στο Σαλόνι Says:

    […] *επίσης Posted by izoistosaloni Filed in αναδημοσιεύσεις 1 Comment » […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: