Archive for 22 Ιουνίου 2010

Hearts and Minds

Ιουνίου 22, 2010

Eπιτέλους, κάποιος έκανε τον κόπο να ενώσει τις τελίτσες, και να καταγράψει τις συνήθειες, τους βιότοπους και τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους που ολοένα και απλώνεται, «από το Athens Review of books μέχρι το ΕΚΕΒΙ, από την «Καθημερινή» μέχρι το Protagon.gr, από τη φιλελεύθερη Αριστερά μέχρι το «φωτισμένο» συντηρητισμό«.
Διαβάστε το άρθρο του Ν. Σεβαστάκη στη Σαββατιάτικη «Ε» για να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε, και συνεχίζουμε.
Το διαβάσατε; Πάρα πολύ ωραία.Πάμε τώρα στο προκείμενο. Τους ξέρετε. Τους διαβάζετε. Κατα πάσα πιθανότητα, τους βρίσκετε νόστιμους, τα λένε ωραία. Ωστόσο είναι καιρός να αναδείξουμε και να τονίσουμε όσο γίνεται καθαρότερα, αυτό που εύστοχα αναφέρει το άρθρο: ότι ο «αντι-λαϊκισμός» τους είναι πάντοτε «υπερ πλουσίων και ισχυρών».
Προς απόδειξη, ας πάρουμε δύο απ’ τα πολύ πρόσφατα «δείγματα γραφής». Θα σας αρχίσω από το ελαφρύ, και αφήνω τον εμετό για το τέλος.
Μάθατε για το νταβαντούρι με το θωρηκτό «Αβέρωφ», σωστά; Ας πούμε ότι «ελέγχεται» το κατα πόσον μπορεί να θεωρείται «ιερό και όσιο» ένα πολεμικό πλοίο. Προσωπικά εμπιστεύομαι τη Jedi σοφία του Υoda: «Great Warrior? War doesn’t make one great«.
Αυτό που ωστόσο δύσκολα θα αμφισβητούσε κανείς είναι ότι το «δρώμενο» επί του καταστρώματος ήταν μια ελεεινή επίδειξη ισχύος και πλούτου, με βιζιτοπουτάνες, παρακμιακούς νεόπλουτους και αισθητική πετροδολλάριου.
Δύσκολο να το αμφισβητήσεις, αλλά όχι ακατόρθωτο. Η έμπειρη πέννα του Ηλία Κανέλλη βρήκε τον τρόπο να βαφτίσει το κρέας ψάρι: «Είχαν τη φαεινή ιδέα να κάνουν το γαμήλιο πάρτι τους στο ένδοξο θωρηκτό «Αβέρωφ» και, επίσης, να έχουν φωτογράφους εκεί που θα κοινοποιούσαν στο πανελλήνιο τη χαρά τους. Ε, την πάτησαν. Η γαμήλια γιορτή παρουσιάστηκε σαν ιερόσυλη πράξη, οι χοροί σαν τουρκογενείς και άρα βέβηλοι καρσιλαμάδες και τα νιάτα τους σαν οργιώδης διάθεση. «
Aυτό ωστόσο ήταν το ορεκτικό για να περάσει στο κυρίως γεύμα του άρθρου «ιστορίες εθνικής εικονομαχίας»: την ανάδειξη της «έξαλλης εθνικοφροσύνης» του Ελληνα, με τα ξεπερασμένα και καπως μπρουτάλ «ιερά και όσιά του».
Ακολουθεί μια ανομοιογενής (το θέτω κομψά) παράθεση περιστατικών ανα τα χρόνια όπου ο «σκοταδισμός» ερχόταν σε πάλη με το «ωραίο και την Τέχνη», με φόντο της σύγκρουσης κίωνες, μάρμαρα κι αγάλματα.
Τι λείπει απ’ αυτό το προοδευτικό «trip down the memory lane»; Πολύ σωστα: τα πανώ διαμαρτυρίας στην Ακρόπολη. Ίσως επειδή θα αναγκαζόταν ο αρθρογράφος να παραδεχτεί ότι όσο αφορά αγωνιστικές διεκδικήσεις, ξαφνικά ακόμα και οι «Νέοι Φιλελεύθεροι» θυμούνται την αξία προστασίας της αρχαίας κληρονομιάς. Ο ίδιος αρθρογράφος απαριθμούσε σε πρόσφατο αρθρο του μιά προς μία τις φορές που οι βέβηλοι σήκωσαν πανώ στην Ακρόπολη, πράξη που ο αρθρογράφος εντάσει στο ταμπλό της «πολιτικής βίας».
Oι ελαφρότητες τύπου Κανέλλη είναι ίσως το comic relief. Θέλω να σας αφήσω πραγματικά οργισμένους, γι αυτό πάμε σας παρακαλώ μια βόλτα απ΄το σημερινό σχόλιο του Σταύρου Θεοδωράκη στο protagon: «όχι άλλη κλάψα» προτείνει («και δεχτείτε ακόμα και εργασιακές συνθήκες τριτοκοσμικού σκλαβοπάζαρου, αλλιώς οι επενδυτές θα προτιμήσουν τους ορίτζιναλ τριτοκοσμικούς» είναι η περίληψη του σχολίου).
Σταύρο, με «read and weep» αρθρα, ομολογουμένως δε βοηθάς την πρότασή σου.
Για να το θέσω κομψά.