Archive for 20 Οκτωβρίου 2009

H Aριστερά και ο Κακός Λύκος

Οκτώβριος 20, 2009

Αρχικά σκέφτηκα να το ονομάσω ‘Σπλιτ!’ – χωρισμός, διαζύγιο, διαίρεση. Αλλά μου είπαν ότι ο τίτλος είναι αγκαζέ και έκανα πίσω. Έπειτα σκέφτηκα το ‘Η Αριστερά και τα τρία γουρουνάκια’. Kαλό φαινόταν κι αυτό, αλλά κάπου στο δρόμο -δεν ξέρω πώς- το ένα γουρουνάκι διαγράφηκε απ’ το κόμμα. Λίγο αργότερα, τα άλλα δύο διασπάστηκαν… Έτσι, κι αυτή η περίπτωση έμεινε στον αέρα».
΄Ετσι τελειώνει το δελτιό τύπου για το τελευταίο βιβλίο του Χριστόφορου Κάσδαγλη «Η Αριστερά και ο Κακός Λύκος«. Όπως όλα τα δελτία τύπου, αδικεί το βιβλίο.Γιατί, όποιος έχει έρθει έστω και μια φορά σε επαφή με τον τρόπο σκέψης του Χριστόφορου, (μέσα απο τα γραπτά του στη «Γαλέρα», ή κάποιο απο τα προηγούμενα βιβλία του) ξέρει ότι ο εχθρός είναι τα πρόβατα.

kakos

Και ποιός είναι ο τρόπος σκέψης του Χριστόφορου, και γιατί μας τα πρήζεις με τις αιώνιες μουρμούρες ενδοαριστερής ομφαλοσκόπησης;
Γι αυτό ακριβώς. Γιατί αν η Αριστερά είναι «οικοδόμημα», τύποι σαν το Χριστόφορο, είναι τα παράθυρα, τέντα ανοιχτά για να ανανεώνεται συχνά ο αέρας, αλλά και για να βλέπεις έξω-και πέρα.
Μυαλό που τρέχει «με χίλια»,ο Χριστόφορος μπορεί σε δύο παραγράφους να σε κάνει να αισθανθείς αθεράπευτα τεμπέλης.Νόμιζες ότι η αγγαρεία σου ήταν εύκολη-να αλλάξεις τον κόσμο (που σημαίνει «στο τέλος της μέρας» να συντάξεις μια αναφορά γιατί αυτό δε γίνεται).Ο Χριστόφορος είναι ο σπαστικός τύπος που θα σου προτείνει δέκα σχέδια δράσης, με είκοσι back up plans και τριάντα τρόπους εφαρμογής τους. Είναι τόσο δε πειστικός, που η φαντασίωσή του για μια εξέγερση των στρατευμένων στο φανταρίστικο οδοιπορικό «Απολύομαι και τρελαίνομαι» είχε βάλει σε νομικές περιπέτειες τόσο τον ίδιο όσο και το «Παρα Πέντε» που φιλοξενούσε τότε το αφήγημα.

Αυτός είναι ο Χριστόφορος. Ο τύπος που θα ξεκινήσει να γράφει ένα βιβλίο «για να εξηγήσει στο δεκάχρονο γιό του την Αριστερά», και δύο κεφάλαια μετά θα έχει ανοίξει το παράθυρο-για να κοιτάξει έξω, και πέρα.Και να κάνει μια στάση καταμεσής ενός βιβλίου που μεμψιμοιρεί γιατί η Αριστερά δεν αλλάζει τον κόσμο, και να θυμίσει ότι υπάρχουν δέκα σχέδια δράσης, με είκοσι back up plans και τριάντα τρόπους εφαρμογής τους.

Αναδημοσιεύω, με την άδεια του συγραφέα (είπαμε κι εμείς γιατί τόσο γλύψιμο-φιλαράκια είναι, κλασικά! Είσαστε κακόπιστοι.Πρώτα τον θαύμασα, μετά τπν γνώρισα). το επίμαχο κεφάλαιο:

Ο μονόλογος του γύφτου

ΜΗΝ ΚΑΘΕΣΤΕ ΑΛΛΟ στα γραφεία, υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που περιμένει – που μας περιμένει. Ας αφήσουμε τους αριστερίστικους βερμπαλισμούς, τις κοινοβουλευτικές μανούβρες και τα εσωκομματικά κόλπα. Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που μας περιμένει. Υπάρχουν μετανάστες απ’ όλα τα μέρη της γης, υπάρχουν ανασφάλιστοι και εξαθλιωμένοι, παιδιά ξυπόλητα και γυναίκες. Ξέρω, οι ξένοι δεν ψηφίζουν, ναι, αλλά μπο¬ρούν να οργανωθούν. Είναι της γης οι κολασμένοι, θυμάστε;
Υπάρχουν φυλακισμένοι που μετράνε μέρες, που θα βγουν και δεν θα ’χουν να πάνε πουθενά. Υπάρχουν άστεγοι. Υπάρχουν άνθρωποι που παρανομούν για να μπούνε κάνα μήνα μέσα να φάνε, να ζεσταθούν. Υπάρχουν πόρνες και ναρκομανείς – και ναρκομανείς πόρνες επίσης. Υπάρχουν νέοι που θυμώνουν, καμιά φορά και για λάθος λόγους, που δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει αύριο αλλά περιμένουν, μας περιμένουν. Υπάρχουν άνεργοι και ανασφάλιστοι. Υπάρχουν γερόντια παρατημένα σε νοσοκομεία, σε ΚΑΠΗ, αφήστε τους αριστερισμούς, σας λέω, οι διαδηλώσεις δεν λύνουν όλα τα προβλήματα και για να απεργήσεις πρέπει προηγουμένως να έχεις δουλειά.
Εκτός από τους κατεργάρηδες υπάρχουν επίσης και τα κάτεργα, οι γαλέρες, τα κέντρα υποδοχής μεταναστών, τα γκέτο. Αμπάρια πλοίων, γεφύρια, αλάνες, καταγώγια, σπίτια που νοικιάζονται με το κρεβάτι. Ξέρω, οι ξένοι δεν ψηφίζουν, αλλά είναι το αλάτι της γης, το Ευαγγέλιο, θυμάστε; Είναι της γης οι κολασμένοι, η Διεθνής, τη θυμάστε τη μελωδία; Δεν μπορούν να ψηφίσουν (ακόμα), αλλά μπορούν να οργανωθούν – αν δεν μας νοιάζει να τους οργανώσουμε πώς στο διάολο θέλουμε κάποτε να κυβερνήσουμε και γιατί να υπάρχουμε;
Αφήστε τις κοινοβουλευτικές μανούβρες, δεν είμαστε καλοί σ’ αυτό, ποτέ δεν θα γίνουμε πολύ καλοί σ’ αυτό και ίσως να μη χρειάζεται, αλλά υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που μας περιμένει. Εντάξει, δεν έχουν διαβάσει Λουί Αλτουσέρ, ούτε καν Λεωνίδα Κύρκο, αλλά είναι εκεί έξω και περιμένουν. Εντάξει, δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, αλλά και να είχαν μπορεί να έκαναν αποχή, οπότε τι σημασία έχει, σημασία έχει ότι είναι εκεί και περιμένουν, μας περιμένουν, αλλά εμείς είμαστε εδώ και συζητάμε, και παζαρεύουμε για τις καρέκλες και για τις αποχρώσεις της γραμμής. Εντάξει, εκείνοι δεν ψηφίζουν αλλά μπορούν να μπουν στα ασφαλιστικά ταμεία και να σωθούν, να τα σώσουν. Βάλτε ψηλά τον πήχυ, γαμώτο, ας μην περνάμε συνέχεια από κάτω. Καλό ήταν εκείνο το εύρημα με την Κατίντζα στο προεδρικό μέγαρο, κι εγώ το γούσταρα, καλό ήταν, που να πάρει, αλλά όποιος μένει μόνο στο εύρημα τη βρίσκει από αλλού, συνεννοηθήκαμε, έτσι;
Αφήστε τα εσωκομματικά κόλπα κι ακούστε τη νεολαία, ας οργανώσουμε τη νεολαία ή ας αφεθούμε σ’ αυτήν να μας οργανώσει, ας κάνουμε κάτι τέλος πάντων, εντάξει, μας γύρισε την πλάτη ή μπορεί και να νόμισε ότι της τη γυρίσαμε εμείς, απείχε από τις εκλογές, πήγε για μπάνιο, πήγε για χαβαλέ, δεν πήγε πουθενά και απλώς απείχε, αλλά και να μην απείχε τι θα γινόταν; Θα εκλεγόταν η Σωτηρίου; Ο Παπαδημούλης; Ε, και λοιπόν; Είναι εκεί έξω και περιμένει. Αν δεν μπορούμε να της μιλήσουμε, αν δεν μπορούμε να την παρασύρουμε μαζί μας και να παρασυρθούμε απ’ αυτήν γιατί να υπάρχουμε; Γιατί να κάνουμε εσωκομματικά κόλπα; Δεν είμαστε άλλωστε καλοί στα εσωκομματικά κόλπα, ποτέ δεν ήμασταν. Κάθε εσωκομματικό κόλπο ήταν και μια αιμορραγία, δεν είμαστε εδώ για εσωκομματικά κόλπα.
Και μη μιλάτε άλλο για τη γενιά των 700 ευρώ, δεν είμαστε η γενιά των 700 ευρώ – κι αν ποτέ γίνουμε, δεν θα μιλάμε για τη γενιά των 700 ευρώ αλλά θα είμαστε εκεί έξω και θα περιμένουμε. Εντάξει, δεν ψήφισε, έτρεχε ή βαριόταν, αλλά είναι εκεί που δεν είμαστε εμείς και που δεν θα πάμε ποτέ, όσο θα συνεχίσουμε να βερμπαλίζουμε και να μανουβράρουμε και να φραξιονίζουμε. Βάλτε ψηλά τον πήχυ, γαμώτο.
Ας γράψουμε προκηρύξεις στα αλβανικά και στα αγγλικά, σε όλες τις γλώσσες – και στα ελληνικά, βέβαια. Ας στείλουμε ξενόγλωσσα SMS. Όλοι έχουν ένα κινητό. Μπορεί να μην έχουν τίποτ’ άλλο, αλλά ένα κινητό το ’χουν. Το κινητό είναι η ντουντούκα του 21ου αιώνα, είναι ο υπολογιστής του φτωχού, τη θεωρία την ξέρουμε – με την πράξη τι γίνεται.

Το βιβλίο παρουσιάζεται αύριο (Τετάρτη 21) στις 7 στο «Floral» επί της πλατείας Αβάτου, κατα κόσμον Εξαρχείων.