Μιά γριά κι έναν καιρό

Επίκαιρη Λαογραφική Μελέτη του φυσιοδίφη Αντώνιου Πανούτσου. Πρωτοδημοσιεύτηκε στην έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση «Nitro» κάπου προς τα τέλη του 90. Το αντιγράφω ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές:

«Η μαυροφόρα γριά της παραλίας της Τήνου έιναι πιο άγρια από Απαλούζα του Νέου Μεξικού και πιο μοβόρα από άτακτο της ορδής του Τζέγκις Χαν.Υπάρχει μια γνωστή παροιμία: «Είδε ο τρελός το μεθυσμένο και φοβήθηκε».Υπάρχει όμως και η συνέχειά της: «Eίδανε και οι δυό τις γριές απο την Τήνο και κλάσανε μέντες».
Kαταρχήν, η γριά της Τήνου είναι γρήγορη σαν τον άνεμο της Σαχάρας. Εναν δεκαεξαύγουστο βρισκόμουνα στο πλοίο με μια παρέα και γυρνάγαμε απο την Κω στην Αθήνα, αλλά το καράβι πρώτα έπιανε στην Τήνο.Η παραλία της Τήνου είχε πήξει στη γριά. Όλες στριμωχνόντουσαν στα κάγκελα της προκυμαίας με το μάτι να γυαλίζει.Από την άλλη μεριά, ένας έντρομος, ηρωικός και πένθιμος λιμενικός περίμενε στωικά το μοιραίο. Κτήνος ο άνθρωπος και ο τρόμος του μελλοθάνατου δια ποδοπατήματος λιμενικού δεν μας συγκινούσε. Ο καθένας είχε διαλέξει από μια γριά και ποντάραμε ποιά θα φτάσει πρώτη στη σκάλα του πλοίου. Με το που έπιασε το καράβι στην προκυμαία, οι γριές αφηνιάσανε. Πετάξανε κάτω τα κάγκελα, ποδοπατήσανε το λιμενικό και αρχίσανε να τρέχουνε προς τη σκάλα. Ψηλά απο το πλοίο, ο καθένας ενίσχυε τη δικιά του γριά. Το πουλέν μου έμοιαζε ελαφρύ στον ισοζυγισμό, από καλή ράτσα. Παρά τις παροτρύνσεις «ανέβαινε, μωρή αφιλότιμη Μαριγώ», είτε ήτανε ντεφορμέ, είτε δεν τη λέγανε Μαριγώ, και τερμάτισε μακράν τέταρτη. Παρόλο που το στύλ της δεν έπειθε και σε όλη τη διαδρομή κράταγε με το ένα χέρι το Θησαυρό σηκωμένο για να μην τη βαράει ο ήλιος, με δύο τσάντες και ένα σκαμνάκι στο χέρι, έφερε τα 100 μέτρα της προκυμαίας σε 10.83. Με κορμάκι και σε ταρτάν, έφερνε άνετα κάτω απο 10 δευτερόλεπτα και ξεφτίλιζε το παγκόσμιο ρεκόρ.
Η καραβίσια γριά είναι η ultimate φετιχίστρια της καρέκλας. Κατά τους μετριότερους υπολογισμούς καταλαμβάνει 5,32 της καρέκλας. Η περπατημένη γριά μπορεί να πιάσει όσες καρέκλες έχει μια μικρή πειραματική σκηνή. Στη μία κάθεται, στην απέναντι απλώνει τα πόδια της, αφού βγάλει τα παπούτσια για να φαίνονται τα ιαματικά καλσόν για τους κιρσούς. Στις δύο καρέκλες δεξιά και αριστερά ακουμπάει δύο τσάντες. Μια καρέκλα βρίσκεται σε ακτίνα ενός μέτρου, έχει ιερατική σημασία και η γριά διώχνει τους ιερόσυλους κώλους που θα θέλανε να την πιάσουν με τη στυλιζαρισμένη φραση «κάθεται άλλος, παιδάκι μου». Οι hardcore γιαγιάδες έχουν και μια έκτη καρέκλα, που πάνω της ακουμπάνε ένα πλαστικό πιάτο με ένα πορτοκάλι και ένα μαχαίρι με πράσινη πλαστική λαβή. Συμμορία Νεοϋορκέζων να την πέσει σε γριά σε καράβι για να της φάει την καρέκλα, θα βγάλει τη διαδρομή στο πάτωμα.
Οι γριές είναι rubber freaks. Δώς τους πλαστικό και πάρ’ τους την ψυχή. Στις πλαστικές τσάντες υπάρχουνε πλαστικές σακούλες, που μέσα τους έχουνε άλλες σακούλες και όλα τα ανωτέρω είναι δεμένα με σπάγκους. Το ξετύλιγμα των σπάγκων είναι μια παρουσίαση με εποπτικά μέσα της ιστορίας των ελληνικών σούπερ-μάρκετ. Υπάρχουν σακούλες του Μαρινόπουλου και του Βερόπουλου που αρχικά πρέπει να είχανε βάλει μισό κιλό φέτας αυτοπροσώπως οι ιδρυτές της αλυσίδας.Οι σακούλες είναι γεμάτες με πορτοκάλια και αυγά. Στη διαδρομή με το πλοίο της γραμμής απο τον Πειραιά στην Τήνο, μια γριά μπορεί να καταναλώσει το πλεόνασμα σε πορτοκάλια ενός αγροτικού συνεταιρισμού της Φλώρινας και τη βελγική παραγωγή αυγών μετά το σκάνδαλο της διοξίνης.Γύρω της σχηματίζεται ένα βουνό από φλούδια πορτοκαλιών και τσόφλια αυγών. Το βουναλάκι είναι ακίνδυνο σε ανοιχτό χώρο. Είναι θανατηφόρο στον κλειστό χώρο του σαλονιού. Αν οι Γερμανοί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αντί για τις αηδίες με τα «αέρια μουστάρδας», είχανε πετάξει στα χαρακώματα των συμμάχων τα τσόφλια και τα φλούδια από την παραγωγή του ακτοπλοϊκού Νηρεύς στη διαδρομή Πειραιά-Τήνου, σήμερα πλανητάρχης θα ήταν ο καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ και δημοφιλέστερο συγκρότημα δεν θα ήταν τα Spice Girls, αλλά τα Gewurze Madchen. O Μιαούλης και ο Κανάρης, οι ατρόμητοι θαλασσομάχοι και πυρπολητές που η πιό φουρτουνιασμένη θάλασσα τους έκανε να γελάνε, μετά από ένα πεντάλεπτο στο σαλόνι του οχηματαγωγού Μυρίνα θα φωνάζανα «συγνώμη» και την υπόλοιπη διαδρομή θα τη βγάζανε με το κεφάλι κρεμασμένο προς τη θάλασσα.
Νοηματικά η επικοινωνία με την καραβίσια γριά είναι μινιμαλιστική. «Από που είσαι, παιδάκι μου;» «Από το Παγκράτι, γιαγιά». «Μπράβο, παιδάκι μου». Δεν έχω ακόμα καταλάβει γιατί οι γριές σε συγχαίρουνε όταν είσαι απο το Παγκράτι, αλλά και όποια άλλη περιοχή, πόλη ή κωμόπολη. Ό,τι και να πείς στη γιαγιά, ότι είσαι απο τη Δημητσάνα, τα Κύθηρα, ότι είσαι Γιαπωνέζος από το Τόκιο, θα σου απαντήσει «Μπράβο, παιδάκι μου». Μετά ρωτάει αν ζούνε οι γονείς σου. Αν της απαντήσεις ότι ζούνε, θα σου πει «να τους προσέχεις, παιδάκι μου». Έτσι, για να σου δημιουργήσει τύψεις που δεν τους έχεις πάρει τηλέφωνο από τότε που είπες «καλά Χριστούγεννα’. Αν της πείς ότι πεθάνανε, θα κάνει πρώτα «Α,α,α,α». Μετά θα πεί «αχ, μάνα δεν υπάρχει άλλη» για να σε βγάλει από την πλάνη σου σε περίπτωση που μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζες ότι οι μητέρες σου ήταν περίπου τριάντα. Μετά ξανακάνει «Α,α,α,α» και ανακοινώνει ότι η υγεία είναι το πάν. Από εκείνη τη στιγμή υπάρχουνε 4 δευτερόλεπτα για να απομακρυνθείς. Αν είσαι αργός, συνεχίζει. «Να δείς τι έχω τραβήξει εγώ παιδάκι μου…» Ακολουθεί το μάθημα παθολογίας τριτοετών και τεταρτοετών του Εθνικού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου του τμήματος της Ιατρικής. Όλες οι γριές στα καράβια έχουνε φλεβίτιδα. Επίσης έχουνε διαβήτη, που στα γριαίικα προφέρεται «ζάχαρο». Έχουνε πίεση όση συμπίεση έχει μια φτιαγμένη Πόρσε 911 η κουπέ, ή λάστιχα για εκσκαπτικό με μίνιμουμ πίεσης τα 72 bar ανά τετραγωνικό εκατοστό. Οι ψαγμένες έχουνε πάθε και πολλαπλές συμφορήσεις (προφέρεται «συφόρεση»). Καμιά όμως γιαγιά δεν πεθαίνει. Αν γίνει πυρηνικός πόλεμος, η μόνη ζωή στον πλανήτη θα είναι το ακτοπλοϊκό Golden Vergina που θα γυρνάει στην αιωνιότητα φορτωμένο με κατσαρίδες και γριές, ενώ θα ακούγεται η μουσική του Βάγκνερ απο τον ιπτάμενο Ολλανδό.
Η αίσθηση του χρόνου στις γριές είναι τόσο διαστρεβλωμένη όσο του Τίμοθυ Λίρι το ’69, αφού είχε πιεί τα πρώτα δέκα φορτία LSD.Φαίνεται από τις συζητήσεις τους με τους ναύτες και τους καμαρώτους. «Πότε φτάνουμε στον Πειραιά παιδάκι μου;» ρωτάει η γριά.»Σε έξι ώρες, γιαγιά», απαντάει ο λοστρόμος. «Αχ, παιδί μου, να φτάσουμε με τη βοήθεια του Θεού…» απαντάει η γιαγιά. «Ο Πειραιάς είναι αυτός, παιδί μου;» ρωτάει η γιαγιά. «Όχι γιαγιά, δεν δεν φύγαμε ακόμα απο την Τήνο», απαντάει αυτή τη φορά ο καμαρότος. «Αχ, παιδί μου…¨Μέχρι να φτάσει το καράβι στον Πειραιά, η γιαγιά πρέπει να ρωτήσει 4.356 φορές «φτάνουμε, παιδί μου;». Oι ονομασίες είναι εντελώς ενδεικτικές. «Το Σούνιο είναι αυτό παιδάκι μου;» «Όχι γιαγιά, γλάρος είναι…» «Αχ, παιδάκι μου!» Μια ζωή ρωτάω τις γριές απο την Τήνο «Απο πού ψωνίζεις, γιαγιά;» για να μου πούνε την «άκρη» τους. Είμαι πεπεισμένος ότι επειδή είναι μοναχοφάισσες και θέλουνε όλο το staff για την πάρτη τους, απαντάνε «Απο τον Κλαουδάτο, παιδάκι μου…».
Τη στιγμή που το καράβι περνάει το Σούνιο οι γριές αρχίζουνε να κουνιούνται ανήσυχα στις καρέκλες. Για να νιώσει ασφάλεια, η γιαγιά πρέπει να βρίσκεται στην πλώρη του καραβιού δώδεκα ναυτικά μίλια πριν το καράβι μπεί στο λιμάνι του Πειραιά.Στην έξοδο από το καράβι οι γιαγιές είναι ακαταμάχητες. Στριμώχνονται στο διάδρομο, μάχονται ενάντια στους τουρίστες με τις κιθάρες και λιώνουνε τους φορτηγατζήδες πιέζοντάς τους στις πόρτες των αμαξιών τους. Με το «μπάνγκ» του καταπέλτη που πέφτει, χάνονται στο σκοτάδι του λιμανιού…
Αμερικάνοι ανθρωπολόγοι έχουνε προσπαθήσει να βρούνε πού περνάνε το χειμώνα τους οι γιαγιάδες μετά την Τήνο.Κανένας δεν έζησε για να το πεί… Κανένας κατασκοπευτικός δορυφόρος δεν έχει κατορθώσει να καταγράψει την πορεία τους. Αυτοκίνητο δεν χρησιμοποιούνε. Ταξί δεν παίρνουνε. Καμία δεν έχει καβαλήσει πάνω σε Καβασάκι για να εξαφανιστεί με λαμπαδάτη σούζα στην παραλιακή. Σύμφωνα με ένα απόκρυφο χρονικό, που μέρη του έχουνε δημοσιευτεί στο Θησαυρό, οι γιαγιάδες μένουνε όλες μαζί σε μία κοιλάδα ανάμεσα στο Μπουρνάζι και τον Άγιο Ιερόθεο. Τις νύχτες του χειμώνα προσεύχονται, βλέπουνε τις ειδήσεις στο Σκάι και παρακολουθούνε τον «Παπά», οόπως στα γιαγιαδίστικα ονομάζεται το «Άγγιγμα Ψυχής». Στο ραδιόφωνο παίρνουνε γραμμή απο τον Τράγκα και τον Τσαρούχα. Καλλιεργούνε πορτοκάλια και μαζεύουνε αυγά για το μεγάλο ταξίδι… Όσο πλησιάζει ο Δεκαπενταύγουστος, απο τον υδροβιότοπο τους ακούγονται οι πρώτες κραυγές. «Παναγίτσα μου, τάμα τό ‘χω να ΄ρθω να προσκυνήσω τη χάρη σου».
Είναι η ώρα που ακόμα και οι πιο κωλοπετσωμένοι λιμενικοί ανοίγουν το μπουκάλι του Τζόνι.
Και τρέμουν…»

Advertisements

4 Σχόλια to “Μιά γριά κι έναν καιρό”

  1. Fri Says:

    Μια από τις καλύτερες «μελέτες» που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό! Στηριγμένη σε αδιάσειστα γεγονότα!

    Πραγματικά γέλασα με την καρδιά μου! Μου έφτιαξες τη διάθεση 🙂

  2. B@ffy Says:

    an kai polu kalh satira twn sun8hkwn sta ellhnika ploia alla par la auta oi perissoteres giagiades einai sumpa8estates

  3. gbyron Says:

    Πολύ σωστή τοποθέτηση αγαπητέ. Και γνωρίζεις φυσικά ότι αυτό το φαινόμενο επεκτείνεται και στα λεωφορεία. Εκεί όπου οι γριές ελίσσονται με χάρη Ρουμάνας γυμνάστριας προκειμένου να αράξουν τον πισινό τους στο φαρδύ κάθισμα. Αν δεν προλάβουν έρχονται από πάνω σου και, με ένα βλέμμα που σε κάνει να νιώθεις πιο βρώμικος και από τον Mengele, σε αναγκάζουν να τους δώσεις τη θέση σου.

    Όλα βέβαια είναι μέρος της ευρύτερης συνομωσίας και χαίρομαι που αφυπνίστηκες.

  4. spi_der Says:

    @fri: thanks! Ωραίο το μπλόγκ σου!
    @Β@ffy: οι γριές είναι απέθαντες.
    @gbyron: Το ανάλογο σε λεωφορείο του «πειραιάς-τήνος» είναι το «Αβέρωφ-Προύσης» που περνάει έξω απ το ΙΚΑ και μαζευέι όλα τα καλά γκομενάκια της τριτης ηλικίας.
    @all: τα ευχαριστήρια στον φυσιοδίφη που το συνέγραψε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: