Ήταν αναμενόμενο, considering ότι ο θάνατος του Τεό τόσο ποικίλες αντιδράσεις ενέπνευσε, να χρειαστεί να δώσουμε άλλο ένα “βραβείο Κορακάκης”, το τρίτο στην ιστορία του θεσμού.

Το “βραβείο Κορακάκης-υποκατηγορία Χρυσός Μεγαλέξανδρος” απονέμεται δικαιωματικά στο Δ.Ο.Λ. Όχι, όχι, δεν αναφέρομαι στο άρθρο του Δανίκα, αυτό δεν θα έφτανε ούτε στα προκριματικά, δεν είναι ο κυνισμός της ωμής ειλικρίνειας που κάνει κάποιον υποψήφιο για “κορακάκι”, είναι ο κυνισμός της στυγνής εμπορίας του νεκρού.

Προτού λοιπόν ο Θόδωρας προλάβει να φτάσει στη θερμοκρασία που συνήθως βλέπουμε στα τοπία των ταινιών του, ο Δ.Ο.Λ. έβαλε τις μηχανές χρυσωρυχείας να δουλεύουν στο φούλ, δίνοντας με το “Βήμα της Κυριακής” προσφορά το “Θίασο” , στα καπάκια αναγγέλωντας απόφαση-αστραπή του Μεγάρου να μη ματαιωθεί εκδήλωση που είχε προγραμματιστεί για το Μάϊο, αλλά και φιλοξενώντας στο “in.gr” γκάλοπ “ποια ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου ξεχωρίζετε;” για να έχει μια ιδέα το τμήμα προσφορών για το πως να κινηθεί μελλοντικά.

And the winner is.

Οκ, είστε ενήμεροι και ενεργοί πολίτες, οπότε γνωρίζετε ότι το ευρώ είναι μια συνομωσία χαρτογιακάδων τεχνοκρατών, και η δραχμή μια συνομωσία λεφτάδων σπεκουλαδόρων. Όλα αυτά ωστόσο είναι ψευδοδιλήμματα. Το νόμισμα συναλλαγών στην Ελλάδα ήταν, είναι και θα παραμείνει ένα: το κονέ.

Το ότι δεν αναγράφεται δίπλα στην ισοτιμία σε ευρώ και η ισοτιμία σε κονέ, είναι φυσικά άλλη μια συνομωσία. Σ’ ετούτο το βαθύ μπλόγκ φανερώνουμε τ’ αφανέρωτα, και σας παρουσιάζουμε ένα ενδεικτικό κατάλογο τιμολόγησης υπηρεσιών σε κονέ, για να κάνετε κι εσείς τα κουμάντα σας.

Έκδοση Οικοδομικής Άδειας: “Αγορίνα μου τι κάνεις;”

Εύρυθμη Λειτουργία Νυχτερινού Παραλιακού Ναού Διασκέδασης: “”πότε θα πιούμε καφέ οι δυό μας με ησυχία;”

Λαθρεμπόριο (απο τσιγάρα έως μαλακά ναρκωτικά): “έτσι, ήρεμα, να πούμε δυό πράγματα από κοντά”

Λαθρεμπόριο πλάς (από καύσιμα μέχρι λευκή σάρκα): “μεσ στη βδομάδα, να πάμε για κανα ψαράκι, έτσι, στο χαλαρό”

Πρόσληψη σε ΜΜΕ: “την πηδάς; Κόρη σου; Όχι ρε μαλάκα, έφτιαξες εσύ τέτοιο μουνί;”

Ιδρυση Κινηματος Σωτηρίας της Χώρας: “τους άλλους τους ξέρεις, είχατε συνεργαστεί σ’ εκείνη τη ΜΚΟ, έλα, δε μπορεί να λείπεις εσύ!”

Εκλογή Πρωθυπουργού: “o,τι πείς, Μητέρα”

Διορισμός Πρωθυπουργού: “As you wish, my Lord”

Η χθεσινή μέρα θα περάσει στο Νέο Ημερολόγιο (όλοι οι Καίσαρες εισάγανε ένα νέο ημερολόγιο, ο Παπαδήμος στο πηγάδι κατούρησε;) σαν η Κυριακή του Σωτηρος.

Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα ερίζουν για την προέλευση της εορτής, με ένα attention whore αναθεωρητικό ρεύμα να υποστηρίζει μέσω της protagon review of books ότι ο Σωτήρας αναφέρεται στον Όσιο Λοβέρδο τον Μακελειοποιό, όστις πρόταξε τα στήθια του για να σώσει τον Γιωργάκη Κέννεντι και το Κάμελοτ των Παπανδρέου από τις αντδραστικές πρακτικές του ελέγχου και της λογοδοσίας.

Η σοβαρή βιβλιογραφία ωστόσο θα αποκαταστήσει την Αλήθεια, ότι δηλαδή αυτή ήταν η Κυριακή κατα την οποία οι Σωτήρες εμαζεύτειτο στην Παλαιά Βουλή για να μας κοινωνήσουν την Οδό της Σωτηρίας.

Και βρεθήκανε. Και ρυθμίσανε το GPS εξόδου απ’ την κρίση. (χωρίς αυταπάτες για την έκταση των αλλαγών που χρειάζονται).(με σταθερή προσήλωση στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας).(και με την αίσθηση ότι διανύουμε μια πολύ επικίνδυνη φάση).

Και τσουγκρίσαν τα ποτήρια με παλιό κρασί Μαρκό, (γιατί κάποιος ήθελε να τη σπάσει στο Μπουτάρη).

Και τότε ηκούσθη η Λέξη.

¨Ευελφάλεια”.

Δυσκολεύτηκα να το πιστέψω. Πίστεψα ότι είναι κάποια πλάκα, ξέρετε τι τρόλ είναι όλοι αυτοί στα βαθιά σόσιαλ μήντια απ’ τα  οποία μού σκασαν τα απόνερα της Λέξης.

Επειδή ως γνωστόν είμαι τόσο Αγγλοσαξωνολιγούρης που καμιά φορά γυρνάω όταν κάποιος φωνάξει “Νίκος Δήμου”, αναγνώρισα τον μαγευτικό όρο “flexicurity”πίσω από τη βλαχομπαρόκ απόδοσή του στα ελληνικέζικα, και έψαχνα ποιός σατανικός εγκέφαλος γέννησε τον προφανή αστεϊσμό.

Και τότε η πραγματικότητα άρχισε να με χτυπάει κατα ριπάς.

Η Λέξη ειπώθηκε στα σοβαρά.

Η Λέξη ειπώθηκε από την Αννούλα του Φονιά (γνωστή και ως Διαμαντοπούλου έξω απ’ τους εκπαιδευτικούς κύκλους).

Η Λέξη δεν πρωτοειπώθηκε καν χθές. Άοκνοι μελετητές με φιλοδώρησαν με αυτό το άρθρο του Ριζοσπάστη, απ΄το μακρινό 2005 όπου δέναμε ακόμα τα σκυλιά με τα λουκάνικα.

Αγαπητέ αναγνώστη, δεν θα υποτιμήσω την πολιτικοκοινωνική σου ευαισθησία με το να αναλύσω για μια ακόμα φορά τις υψηλές επιδόσεις του Εκσυγχροπασόκ στη Newspeak λεξιπλασία, ούτε τα σημαινόμενα αυτής επί της δημόσιας συζήτησης.

Ούτε θα σηκώσω το γάντι στους Δοξιάδηδες, όπου αφού ο ένας αδελφός άλωσε το χώρο των κόμικς, ο έτερος πάει να αλώσει το χώρο της γελοιογραφίας, προτάσσοντας ως Σωτήρα τη Διαμαντοπούλου, τόσο κοσμαγάπητη στον υπό σωσμόν λαό που στην τελευταία παρέλαση έκανε τον Nταρθ Βέηντερ να μοιάζει κοινωνικός μπροστά της, και τόσο άφθαρτη κομματικά πλην εγνωσμένα αποτελεσματική στη δουλειά της, που οι φωτοτυπάδες της στήσανε άγαλμα (για να χουν και κάπου να σημειώνουν τα παιδιά τις σχολικες απορίες που κανονικά θα γράφαν στα βιβλία τους, δίπλα στα πατροπαράδοτα ζωγραφισμένα πέη και ΠΑΟ 13).

Για να μη μας λένε μίζερους, κρατάμε τα θετικά. Η Κυριακή των Σωτήρων θα είναι μια ακόμη αργία, για να ξεκουραστεί ο άνεργος, αλλά και τα υπόλοιπα δύο πέμπτα του πληθυσμού, τα οποία κανονικά πάλι θα τα ξύνανε Κυριακάτικα, αλλά η ευκοι…ευμορ…ιγμο…ευψυτάλεια, πως-τη-λεν, θα τα καταργήσει όλα αυτά τα μικροαστικά και θα γίνουμε η ανταγωνιστική Κίνα του Νότου που κάθε σοσιαλιστής με λειτουργικό WinDowJones ονειρεύεται να Τιμονιερήσει.

Τιεν Αμήν.

Το δουλεύω απ’ το Σεπτέμβριο (το σενάριο κυρίως) και μια και πρόκειται για πρότζεκτ-μαμούθ η μέρα κυκλοφορίας του είναι ακόμα μακριά, αλλά είναι αρκετά δρομολογημένο στην κατασκευή του ώστε να μπορώ να σας παρουσιάζω previews καθ’ οδόν.

Χωρίς λοιπόν να πούμε ακόμα πολλές λεπτομέρειες, ας πούμε ότι οι παλιοί αναγνώστες του μπλόγκ και αρκούντως stalker παρατηρητές της δουλειάς μου, θα βρούν τα ανθρωπάκια και το setting γνώριμα, από άλλο “φορμάτ”.

Η ιστορία θα είναι ένα 4-parter συνολικής έκτασης 100 σελίδων, και πιθανότατα the first in a saga. Ο working τίτλος είναι “Born to a Volcano”-α ναί, ξέχασα να πω ότι θα είναι γραμμένο στα αγγλικά-όσο για τους κεντρικούς χαρακτήρες, θα παρουσιαστούν στο επόμενο σχετικό πόστ.

Σε επόμενο πόστ επίσης πιθανότατα θα έχω κάποια νέα για την ανεπίσημη παρθενική εμφάνιση του πρώτου πιλοτικού τεύχους. Μέχρι τότε, enjoy the very first page:

Η Ντέμη Κάϊα (καλλιτέχνης που γνωρίζω μέσα απ’ τα social media και τη δουλειά της εκτιμώ), τα κάνει όλα ανάποδα: Σε καλεί στο στούντιό της για να σε ξεγυμνώσει. Αντίθετα ωστόσο με το πολυφορεμένο κλισέ, δεν είναι άντρας, δεν είναι “δρακόγερος”, ο σκοπός της είναι ξεκάθαρος και δεδηλωμένος, και, το ultimate turnaround, θα στέκει κι εκείνη γυμνή απέναντί σου (πρόκειται δε για ομολογουμένως εντυπωσιακή γυναίκα). Αν μη τι άλλο, μου κίνησε το ενδιαφέρον, άσε που όποιος κάνει τα πράγματα ανάποδα με υποψιάζει για τριβή με Αγγλίες και Λονδίνα, κι αυτό μου φτάνει.(Δικαιολογίες. Στην πραγματικότητα, είμαι ευκολάκι που συνήθως φοράει “do-me” φουστίτσες που αποχωρίζεται με την πρώτη ευκαιρία).

Σήμερα λοιπόν θα είμαστε κι οι δύο γυμνοί στο στούντιό της στα πλαίσια του ongoing “porno project” της (έχει ήδη προηγηθεί ως καλεσμένος ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος, φαντάζομαι θα ακολουθήσουν κι άλλοι γενναίοι). Art shall be done, και ανταλλαγή απόψεων για την ερωτική τέχνη, το σύμπαν και τα πάντα. ‘Ενα τσιγάρο μετά, θα μετακομίσουμε στο στούντιο του beton 7 art radio όπου θα συζητήσουμε live το όλον στην εκπομπή της, για όσους από σας είναι περίεργοι τι στον πέουλο μας το παίζουν αυτοί οι degenerate καλλιτέγνες που αλληλοτσιτσιδώνονται με το πρόσχημα της ντέχνης.

Παλιά αρχειά των εκπομπών εδώ, για την καινούργια συντονιστείτε τη δεκάτη βραδυνή εδώ.

Σας διαβεβαιώ ότι ο συνειρμός δε μου ήρθε καθόλου βλέποντας αυτό και διαβάζοντας αυτό. Στο κάτω κάτω το “Babe” είναι ένα έργο με ζώα γεματα ανθρωπιά, κατάλληλο για όλες τις ηλικίες. Ο Πάγκαλος, αντίθετα, ένα ζώον με την πιό πρωτόγονη ένοια της λέξης, είναι οφθαλμοφανώς ένα σακί γεμάτο απ’ τα χειρότερα πάθη, ακατάλληλο για κάθε ηλικία, ράτσα και ηλιακό σύστημα. Αν δε, όπως κατα δήλωσή του λέει, έχει καμιά καούρα να μην τον βλέπουν τα παιδιά του σα γουρούνι, το πιό εύκολο που μπορεί να κάνει ειναι να μην ξαναπάει σπίτι του. Win-win: στους δρόμους, όλο και κάποιο γιαουρτάκι θα του έρθει κερασμένο.

Υ.Γ. Ας υποθέσουμε ότι όλα βαίνουν δικαστικώς κατ’ ευχήν για τον Πάγκαλο. Με δύο ΄μύρια στην κωλότσεπη επειδή κάποιος τον έκανε γελοιογραφία, είναι βέβαιον ότι τα παιδιά του θα πάψουν να τον βλέπουν σα παμφάγο γουρούνι. Είναι ακόμα πιό βέβαιο ότι χάρη σ’ αυτή την κίνησή του, τα παιδιά του θα προστατευτούν ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι και όσοι δε διαβάζουν την εν λόγω εφημερίδα, μάθανε, είδανε και διαδώσανε σα να μην υπάρχει αύριο την εν λόγω εικόνα.

Για μάς ωστόσο που τη διαβάζαμε (από) τότε μέσα στο “ιστορικό της πλαίσιο” (μετάφραση: σκατά, πέρασαν τόσα χρόνια;) η σειρά χαρίζει έξτρα επίπεδα αστείου που απ’ ό,τι ανακάλυψα οι νεότεροι αναγνώστες αγνοούν. Έρχομαι το λοιπόν να γεφυρώσω το ιστορικό τούτο κενό, προσφέροντας δύο παραδείγματα του πως η σειρά συχνά-πυκνά παρακολουθούσε την πραγματική καλλιτεχνική επικαιρότητα της εποχής!

 Case no 1: “Συμφωνούμε όλοι κυρία Θέκλα”

Μη μου ζητήσετε να θυμηθώ ακριβή ημερομηνία, αλλά τέλος πάντων είναι περίπου αρχή κυκλοφορίας του ελληνικού Playboy, το οποίο ομολογουμένως είχε ξεκινήσει δυναμικά, με άρθρα που διαβαζόσαντε, και φωτογραφίσεις που ήθελε αρκετή διαστροφή για να τις χαρακτηρίσεις “wanking material” (Πωλίνα; Ντενίση; Λάσκαρη; you name it). Η έκπληξη ωστόσο ήταν η γυμνή φωτογράφιση της (αγαπημένης μου) Δήμητρας Γαλάνη.

Λίγο μετά, ο Αρκάς σχολιάζει στο κόμικ το δρώμενο, μην παραλείποντας στην τελική ατάκα να κλωτσήσει ‘εξτρα στα @@ και τη θεωρητική υποστήριξη της φωτογράφισης. Enjoy:

Case no 2: “Οι τρίχες θα μοιραστούν στους θαυμαστές μου”

Διονύσης Σαββόπουλος. Ο Σαββόπουλος χωρίζεται σε δύο οντότητες, που περιγράφονται γλαφυρά από το στίχο του “κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει, είναι που ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη”. Σε ίσες ποσότητες ονειρεύομες και καραγκιόζης, ο Σαββόπουλος τίμησε τη δεύτερη ιδιότητά του με τον αλησμόνητο δίσκο “το Κούρεμα”, ίσως όχι τη μοναδική, αλλά πάντως την πιό αξιομνημόνευτη στιγμή που το κοινό του αναγκάστηκε να ασχοληθεί με τρίχες.

Στον απόηχο του ιστορικού γεγονότος, η θιασάρχης Θέκλα λειτουργεί και πάλι σαν την κράζουσα φωνή του κομίστα:

Καλή έξτρα απόλαυση!

Αφιερωμένο.

Στους Σταύρους, τους Φώτηδες, τους Πάσχους, τους Ηλίες, τους Μπάμπηδες, τους Απόστολους, τις Όλγες.

Καταδικάστε τώρα “τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται”. Σχολιάστε σαν τη μαντάμ σουσού το τρέ αγροίκ της μούντζας.

Επικαλεστείτε τη νηφαλιότητα. Τη νομιμότητα. Την υπευθυνότητα.

Όταν απεμπλακεί η γλώσσα σας απ΄το γλείψιμο του Φυτευτού, μιλήστε. Θα έχει ενδιαφέρον, είμαι πραγματικά περίεργος μέσω ποιάς ανεγκεφαλικής διαδρομής θα ftaiei κι εδώ o syriza.

Όταν ένα καθεστωτικό του ελέους έντυπο δικαιώνει τη μάχη για ανθρώπινη αξιοπρέπεια με εικονογράφηση μια σφιγμένη γροθιά, ειδικά για σας η γροθιά έχει το μεσαίο δάχτυλο σηκωμένο.

Απολαύστε “υπεύθυνα”.

Ήταν μόνο η αρχή.

σκίτσο από το "Occypy Sketchbook" του CartoonMovement

Υ.Γ. Μόνο Αγάπη γι αυτό το άρθρο του εν λόγω αφιερώματος.