Το “Babe” (cult ελληνική μετάφραση “Το ζωηρό γουρουνάκι”) είναι ήδη μια υπέροχη ταινία που μπορεί να απολαύσει και ένας ενήλικας. Το sequel, “Babe II, Pig in the City” είναι παραδόξως μια ταινία που θα απολαύσει 10 φορές περισσότερο ο ενήλικας απ’ ό,τι το παιδί. Η σκηνοθεσία του George Miller φλερτάρει με τη σκοτεινή ποίηση, ενώ μια υποδόρια νότα μελαγχολίας ανεβάζει το όλο εγχείρημα σε ένα must-see eye candy για κάθε ηλικία.
Σας διαβεβαιώ ότι ο συνειρμός δε μου ήρθε καθόλου βλέποντας αυτό και διαβάζοντας αυτό. Στο κάτω κάτω το “Babe” είναι ένα έργο με ζώα γεματα ανθρωπιά, κατάλληλο για όλες τις ηλικίες. Ο Πάγκαλος, αντίθετα, ένα ζώον με την πιό πρωτόγονη ένοια της λέξης, είναι οφθαλμοφανώς ένα σακί γεμάτο απ’ τα χειρότερα πάθη, ακατάλληλο για κάθε ηλικία, ράτσα και ηλιακό σύστημα. Αν δε, όπως κατα δήλωσή του λέει, έχει καμιά καούρα να μην τον βλέπουν τα παιδιά του σα γουρούνι, το πιό εύκολο που μπορεί να κάνει ειναι να μην ξαναπάει σπίτι του. Win-win: στους δρόμους, όλο και κάποιο γιαουρτάκι θα του έρθει κερασμένο.
Υ.Γ. Ας υποθέσουμε ότι όλα βαίνουν δικαστικώς κατ’ ευχήν για τον Πάγκαλο. Με δύο ΄μύρια στην κωλότσεπη επειδή κάποιος τον έκανε γελοιογραφία, είναι βέβαιον ότι τα παιδιά του θα πάψουν να τον βλέπουν σα παμφάγο γουρούνι. Είναι ακόμα πιό βέβαιο ότι χάρη σ’ αυτή την κίνησή του, τα παιδιά του θα προστατευτούν ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι και όσοι δε διαβάζουν την εν λόγω εφημερίδα, μάθανε, είδανε και διαδώσανε σα να μην υπάρχει αύριο την εν λόγω εικόνα.
