Ήταν μια μεγάλη διαδήλωση. Ήταν και μια έντονα ηλεκτρισμένη διαδήλωση.
Ανησυχοι “φίλα προσκείμενοι” ανησυχούσαν στα social media ότι ο προπηλακισμός του Κ. Χατζηδάκη θα κυριαρχούσε στην ειδησεογραφία, βγάζοντας εκτός κάδρου “την ουσία”.
Διαφωνώ. Και εντός θέματος, καί εντός κάδρου, και εντός ουσίας ήταν το ατυχές συμβάν: σηματοδοτεί ότι ο κόσμος αγρίεψε. Προαναγγέλει τα ζοφερά μελλούμενα.
Μας περιμένει πολύ σκοτάδι ακόμα. Ο κόσμος ήταν πολύς, ήταν φορτισμένος και ήταν κάθε ηλικίας. Όσοι τον λοιδωρούνε ως “διεφθαρμένο τεμπέλη βολεμένο Έλληνα” ας πάνε μια βόλτα στας αγαπημένας τους Ευρώπας. Στην πολιτισμένη Ρώμη, ας πούμε, που προχθές την κανανε λαμπόγυαλο οι διαδηλωτές. Στο προηγμένο Λονδίνο, που το πήρανε φαλάγγι οι φοιτητές. Στο πράο Παρίσι των εκατομμυρίων διαδηλωτών.
Η γηραιά Ευρώπη σκιρτάει ανήσυχα. Η αντιασφυξιογόνα μάσκα και το daystick της αστυνομίας έχουν γίνει η νέα καρτ-βιζίτ της. Θύτης και θύμα ενός συστήματος άδικου που αγκάλιασε με τα πιό ταπεινά της κίνητρα, αμπαρώνεται στο αρχοντικό όπου εντάφιασε τις μουμιοποιημένες Μεγάλες Προσδοκίες της.
Θα είναι μια μακριά, πίσσα νύχτα.
Μας περιμένει πολύ σκοτάδι μέχρι να ξαναδούμε ουρανό.
Δεκεμβρίου 16, 2010 στις 11:46 πμ |
Έχω μια φυσική απέχθεια στην εικόνα και στην ιδέα του ξυλοδαρμού, οι πολλοί εναντίον του ένα, αλλά δεν χωράνε πλέον πολλές ευαισθησίες και συναισθηματισμοί… Ο Χατζηδάκης δεν ήταν ο χειρότερος όλων αλλά στο πρόσωπο του εδάρησαν οι Έλληνες πολιτικοί που οδήγησαν την χώρα εδώ που είναι σήμερα οπότε ως τέτοιο δεν μπορώ να τον λυπηθώ…
Τα πράγματα ζόρισαν και θα γίνουν χειρότερα…