Back to the Future

 Στο διήγημα του Φιτζέρταλντ “the curious case of Benjamin Button”, ένας άντρας γεννιέται γέρος, και ζεί τη ζωή του αντίστροφα μέχρι να φτάσει στην απόλυτη μωρουδίστικη αθωότητα στο τέλος της ζωής του. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σ’ αυτή τη χώρα αυτή τη στιγμή.

Όχι αλήθεια, σκεφτείτε το: Εν μέσω 2008 μεταφερθήκαμε αστραπιαία πίσω στο ‘85 και το θάνατο του Καλτεζά. Το trip down the memory lane συνεχίζεται με το κάψιμο του Μινιόν και του Κατράντζου, (για έξτρα νοσταλγία, βγάλε το μαλί-κουνάβι απο τον Προκόπη, κι έχεις μπροστά σου το Ράλλη), και συνεχίζουμε ολοταχώς μέσω Πολυτεχνείου να πάμε κατ’ ευθείαν για Μάη του ‘68.

 Προσδεθείτε, έχουμε ν’ ακούσουμε πολύ Θεοδωράκη το προσεχές διάστημα.

Τrust No One

Eν τω μεταξύ, όπως πάντα σε περιόδους βαβούρας και σύγχισης, βρίσκουν όλοι την ευκαιρεία να τα φορτώσουν σε όποιον έχουν άχτι. Κάτι μουρμούραγε ο Παυλόπουλος για υποκινούμενους με σχέδιο, “ξέρουν αυτοί ποιοί”, κάτι έφτυνε μεσα απ’ τα δόντια της η Παπαρήγα για το ΣΥΡΙΖΑ που τους υποθάλπτει, και τα λοιπά και τα λοιπά.

 Το αγαπημένο μου είναι πάντως κάτι καμένοι που πιστεύουν ότι όλα είναι σχέδιο των Αμερικάνων επειδή τους πάτησε τον κάλο ο Καραμανλής με τους αγωγούς.

 Και οι Εβραίοι; Έτσι θα τη βγάλουν; Ατσαλάκωτοι; δε μπορεί να μη βάλανε κι αυτοί το χεράκι τους.

 Κι ο Κίσιγκερ.Κι οι αλλοδαποί.Κι οι Τούρκοι που αφού κάψανε τα δάση μας ήρθαν να κάψουν και τα πλαστικά δέντρα μας.

Φορτώ!