δε Ρούφ ιζ ον φάηαρ

 Η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.Οι αναρχικοί πλέον κτηνοβατούν επί προβάτων και σφαζουν κόκκορες με αδιευκρίμνηστες προθ… α, όχι, σόρυ, αυτό το κάναν οι “αλλοδαποί” σύμφωνα με “ανησυχούντες κατοίκους” του Αγίου Παντελεήμονα.

 Αν ενημερώνεσαι ωστόσο απο την τηλεόραση, όλα αυτά μπερδεύονται γλυκά, οπότε δεν έχει τόση πολλή σημασία, πακιστανοί, αναρχικοί, ρέιβερς, το ίδιο κάνει.

 Αλλά αν όντως ενημερώνεσαι απο την τηλεόραση, πες μου, δε νιώθεις τώρα λίιιιγο τοσο δά μαλάκας; Δε φθονείς τα κωλόπαιδα που κανένα χαλινάρι δεν τα τιθασεύει πλέον; Ο Σπασίκλας με την ακριβή χωρίστρα και την ακριβή mont blanc δε δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να σε μπριζώσει ότι “αυτοί” απειλούν την ευημερία Σού; Δεν κάνεις περίεργους συνειρμούς του τύπου “πως γίνεται να έχω εγώ την ευημερία αλλά ο Σπασίκλας το ακριβό ρολόϊ;”

 Απο κάτι τέτοιες σκέψεις ξεκινάνε οι φωτιές που βλέπεις στην οθόνη.

 Μην προσπαθείς να ταυτιστείς με το Σπασίκλα.Αυτόν τον φυλάνε τέσσερις, εσένα άλλοι τέσσερις σου στέλνουν αδιάβαστο το παιδί.

 Κράτα αυτή τη σκέψη και κάνε αυτό που νιώθεις: σπάσε τη βιτρίνα μπροστά σου.Ναι, στην κυριολεξία μπροστά σου: αυτή με τον Σπασίκλα.

 Μη φοβάσαι, δε χρειάζεται μετά να βγείς καν απ’ το σπίτι.

 

Έχεις ήδη αποδράσει.

Burn,Mαδεφάκερ,Burn!

 Αυτό που διαφοροποιεί την παρούσα αντίδραση σε σχέση με προηγούμενες, είναι η ταχύτητα και η μαζικότητα της εξάπλωσης.Ξεχάστε τα μπανεράκια στα μπλόγκς, τα δειλά-δειλα sms και τα “συγκέντρωση/βουβή πορεία διαμαρτυρίας το άλλο Σάββατο”. Μέσα σε έλάχιστες ώρες “πήρε φωτιά το Κορδελιό” απο άκρη σε άκρη της Ελλάδας.Καπάκι την επόμενη μέρα το ίδιο.Αν όλοι αυτοί είναι “αναρχοαυτόνομοι μπαχαλάκηδες”, σόρυ, αλλά στις επόμενες εκλογές ο Συν θα βλέπει τις πλάτες τους και στις μεθεπόμενες βγάζουν αυτοδύναμη.

 Και δεν τελείωσε ακόμα το πανηγύρι.Αύριο είναι η κηδεία.Μεθαύριο η ούτως ή άλλως προγραμματισμένη κινητοποίηση της ΓΣΕΕ.Κάπου ενδιάμεσα η απολογία των αστυνομικών και η βαλιστική εξέταση.

Αν μείνει όρθιος έστω ο Παρθενώνας, καλά θα είναι.

 Πως φτάσαμε ως εδώ; Μα θέλει ρώτημα;  Οι αυθόρμητες συναθροίσεις στις φωτιές του προπερασμένου καλοκαιριού ήταν το πρώτο σημάδι ότι ο συλλογικός ψυχισμός της χώρας έχει πληγωθεί. Το σημείο καμπής ήταν ότι ξαναψηφίσανε στο καπάκι μια κυβέρνηση που είχε καταφέρει με τα χίλια ζόρια να τους πείσει μέχρι τότε ότι είναι απλώς ανίκανη.Ότι μαθαίνουν ακόμα τη δουλειά τα παιδιά, και ακόμα κι αν ξεφεύγει καμιά μαλάκία, πάντως έχουν καλές προθέσεις.Και μετά σκάει ο Ζαχόπουλος.Και μετά σκάει η Siemens.Και μετά σκάει το Βατοπέδι.Σπίρτο στο μίγμα έρχεται το Κράχ, και συνειδητοποιούν οι ήδη μουδιασμένοι ότι δεν υπάρχει απο πουθενά σωτηρία, ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο στο μικρό χωριό Ελλάδα, αλλά ότι είναι παγιδευμένος σ’έναν πλανήτη όπου τα Τσακάλια ντύνονται το Χρυσόμαλλο Δέρας για να πλουτίσουν πάνω του, να φάνε σα να μην υπάρχει αύριο ό,τι του ανήκει και να του αφήσουν και το λογαριασμό φεύγοντας.

 ’Οταν καπάκι αρχίζουν και σκοτώνουν τα παιδιά σου, (όποιος κι αν είσαι: η σημειολογία του άτυχου μικρού είναι τρομερή: και γόνος καλής οικογενείας, και στα εξάρχεια), το μήνυμα διαθλάται πολλαπλασιαστικά:

 Για Σένα Δεν Υπάρχει Αύριο.

…κι όπως ξέρουμε όλοι όσοι διαβάζουμε κόμικς, “a man without Hope, is a man without Fear”.