Είχα χρόνια ν’ ανέβω στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μετα τα ηρωικά χρόνια του “Εξώστη Β’” δεν είχε πια πλάκα… Η Διεθνοποίηση και κυριλοποίηση του Φεστιβάλ σκέπασε όλη αυτη την υγιή “δημιουργική γκρίνια” που έπεφτε σαν Οργή Λαού επάνω στον “Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο”, όπου “κάθε Σκηνοθέτης και Γκοντάρ”, “κάθε Πλάνο και Ποίηση”-ή για την ακρίβεια η φτηνή τους, ελληνομίζερη απομίμηση, με αποτέλεσμα τα ευφάνταστα συνθήματα των αγνών σινεφίλ του “Β’ Εξώστη”.
Τώρα, η ελληνική παραγωγή αποτελεί ένα μικρό μέρος του Φεστιβαλικού προγράμματος.Δε χάθηκαν όλα ωστόσο: Το Φεστιβάλ φροντίζει για εμάς τους ηλικιωμένους που προτιμάμε να ζούμε σ’ έναν κόσμο του χαμένου Παρελθόντος, τότε που οι ταινίες ήταν πιο χάλια, τα πάρτυ πιό ζωντανά και οι γκόμενες πιο ενδιαφέρουσες.Και έτσι φρόντισε, τουλάχιστο οι ταινίες, εγχώριες και ξένες, να παραμείνουν χάλια. Σταχυολογώ τυχαίες περιλήψεις:
“Στις παρυφές του Δουβλίνου, η Κάιλι και ο Ντίλαν μένουν σ’ ένα προαστιακό συγκρότημα κατοικιών που στερείται ζωής”.
“Η Ντιουάνα, μια νεαρή μαύρη απο τη Σενεγάλη, έρχεται στην Αντίμπ ως γκουβερνάντα των παιδιών ενός ζευγαριού Γάλλων (…)Χωρίς μισθό και φίλους, με τα αφεντικά της να την αντιμετωπίζουν σχεδόν σαν αόρατη, η Ντιουάνα βυθίζεται στην απελπισία”.
“When Fish Fly-μια ιστορία για τη μοναξιά και την ανάγκη ανθρώπινης επαφής”
“Δύο πράγματα απεχθάνεται ο αιμοβόρος Τσάρλυ: τα ναρκωτικά και την ομοφυλοφιλία.Όμως και τα δύο είναι μέρος της ζωής του”.
“Ο Τζός είναι ένας συνηθισμένος έφηβος που ζεί σ΄ένα συνηθισμένο προάστιο, στενά οριοθετημένο απ’ το γυμνάσιο, το ορυχείο και το παγοδρόμιο. Ένα πρωί, βρίσκει το πτώμα του φίλου του Τόμας.Την επομένη ανακαλύπτει ότι κι άλλοι τρείς φίλοι του αυτοκτόνησαν, αφήνοντάς τον έξω απ΄τη “συμφωνία” τους.”
Όλες αυτές οι χαρούμενες προβολές γίνονται ένα βήμα πριν το Θερμαϊκό, προφανώς προς διευκόλινσην των θεατών που θα θελήσουν να φουντάρουν εύκολα και άκοπα.
