Όπως και το 99% όσων είχαν μείνει στην Αθήνα, είχα κι εγώ τη ρομαντική ιδέα να ανέβω στην Ακρόπολη για την χιλιοτραγουδισμένη Πανσέληνο του Αυγούστου.
Κινήσανε λοιπόν τα ρομαντισμένα στίφη να ανεβούνε τα ρομαντικά σκαλιά προς το ρομαντικό Παρθενώνα.’Ενα ρομαντικό σκοτάδι είχε φρονίμως απλωθεί στο χώρο για να ρομαντιστούμε απερίσπαστα, οπερ και εγένετο: ρομαντικές γριές γκρεμοτσακίζονταν στα ρομαντικά λειασμένα σκαλοπάτια, ρομαντικές μανάδες ρίχνανε ρομαντικές μπούφλες στα σκασμένα που ουρλιάζανε ρομαντικές καντάδες, και ρομαντικά σχοινιά σου υποδεικνύανε που τελείωνε ο ρομαντισμός και άρχιζε η αρχαία υμών κληρονομιά.
Ξεχωριστή μνεία αξίζει στις ρομαντικές υπάλληλους του χώρου-αν η ιδέα σου για τον ρομαντισμό περιλαμβλανει hardcore S/M συνευρέσεις με μαστίγιο, χειροπέδες και λιωμένο κερι.
Οι ρομαντικές dominatrix λοιπόν ουρλιάζανε ρομαντικά γλυκόλογα τύπου “Προχωράτε πιό γρήγορα” “Μη στέκεστε, έλα, προχωράμε τώρα, λέμε” με το ρομαντικό ύφος που είχε η Φράου Μπλούχερ και τρομάζαν τ’ άλογα.
’Εχουν βέβαια κι αυτές ένα δίκηο: πάνω που ο ρομαντισμός της βραδιάς θα τους επέβαλε να φερθούν δεόντως ρομαντικά στα ζώ…στα πλήθη, θα φτάνανε στα αυτιά τους οι ρομαντικά αντικρουόμενες εκτιμήσεις που άκουγες στον αέρα, με τους μισούς να εκτιμούν “είδες; όλοι ξένοι είναι που ανέβηκαν”, με τους άλλους μισούς να λένε με ανάλογη σιγουριά “είδες; μόνο οι έλληνες ανέβηκαν”…
