After the Hangover

Ευχαριστούμε όσους ήρθαν στα εγκαίνεια (και ήταν πολλοί!) Κοσμικό ρεπορτάζ δεν έχει (δεν κρατούσα φωτογραφική), αλλά όσοι έχουν στερητικό μπορούν να διαβάσουν το ταξιδιωτικο ρεπορτάζ του Πιτσιρίκου, (μαζί με ένα μικρό διάλειμμα για διαφημίσεις!) του οποίου το κείμενο καταγγέλω ως κατάπτυστο, κυρίως γιατί δε μπορώ να διαψεύσω ούτε λέξη.(έχει κρατήσει και logs απο τα chat).

Για τους λάτρεις του “περνάγαμε καλά στις πρόβες κι αυτό το εισπράτει το κοινό”, ιδού μια φωτό απο το στήσιμο της έκθεσης:

Υet Another Ekthesi Comics!

Δε σας εγγυώμαι ότι θα δείτε όμορφους, πλούσιους και διάσημους τύπους, αλλά περάστε παρ’ όλα αυτά…(άσε που μπορείτε να συνεισφέρετε στο “πλούσιους”).

Αντιγράφω απο το δελτίο τύπου:

COMICS ON
ILLUSTRATION
Switch Οn
Σκουλενίου 2, 105 61 Πλ. Κλαυθμώνος, 210 3314330-1
e-mail: info@switchbar.gr

Comics, Illustration, 3D Animation προβολές, σε μία ομαδική έκθεση στον εκθεσιακό χώρο του Switch On στο κέντρο της Αθήνας στην Πλατεία Κλαυθμώνος.
Παλιοί και νέοι δημιουργοί παρουσιάζουν τη δουλειά τους, μέσα από μια καλειδοσκοπική αναπαράσταση της σκηνής των Ελληνικών comics και αναπτύσσουν ένα διάλογο πάνω στις διαφορετικές επιρροές, τεχνοτροπίες, προσεγγίσεις, αλλά και πάνω στο βαθύτερο νόημα της τέχνης αυτής.
Το μεγαλύτερο μέρος των έργων που θα παρουσιαστούν είναι πρωτότυπες δημιουργίες. Έτσι το κοινό που παρακολουθεί και αγαπάει τα comics θα έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει πρωτότυπα συλλεκτικά έργα, καθώς και πολύ καλές ανατυπώσεις από τους αγαπημένους του σχεδιαστές.
Έργα τους εκθέτουν οι: Δ. Αδαμοπούλου, Γ. Γούσης, Σ. Δερβενιώτης, Π. Ζερβός, Κ. Καρτελιάς, Μ. Κοντράρος, ΚΩΝ, Β.Λώλος, Π. Μητσομπόνος, Σ. Ντίλιος, Γ. Παγώνης, Π. Πανταζής, Σ. Στεργιανός, Γ. Τζανετής, Σ. Τσακίρης, Α. Τσάτσιος, Α. Οθωναίου, Crankbot.
Διάρκεια έκθεσης
29 Μαρτίου – 20 Μαΐου 2007
Ώρες λειτουργίας
Δευτέρα – Κυριακή 16.00 – 24.00

Σας προσκαλούμε στα εγκαίνια της έκθεσης Comics on – illustration στο Switch on, την Πέμπτη 29 Μαρτίου, στις 21.00
Επιμέλεια έκθεσης: Ευα Μαραγκάκη

Στο Μυαλό του ‘Αλαν Μούρ

‘Εχετε δεί το “From Hell”.Και το “V for Vendetta”.Και το “Leaque of Extraordinary Gentlemen”.Ok-τώρα ξεχάστε τα και πηγαίνετε να διαβάσετε τα κόμικς όπου (δεν) βασίστηκαν.Και μόλις ανακαλύψετε (όσοι δεν το ξέρατε ήδη) ότι ο συγγραφέας τους, ο ‘Αλαν Μούρ, είναι απλά ο Θεός (μόνο θεός; Ημίθεος!) θα θελήσετε να αγοράσετε αυτό το dvd!

Strip Tease

Το να φτιάχνεις χιουμοριστικά στριπάκια είναι εξαιρετικά εύκολο.
Χωρίζεις τη λωρίδα σου σε τρία καρέ.Στο πρώτο παρουσιάζεις την “υπόθεση”. Στο δεύτερο, το λεγόμενο “setup to punchline” προετοιμάζεις απλά την κορύφωση, με μιά ατάκα-σερβίς η οποία μας οδηγεί στο τρίτο καρέ, το “punchline”, όπου ο θεατής ξεραίνεται στο γέλιο με το αστείο σου-ή παίρνει τηλέφωνο τον αρχισυντάκτη σου να διαμαρτυρηθεί που δεν το κατάλαβε.

Κι αυτό είναι όλο.Αλήθεια.Τόσο απλό.
Εντάξει; το μάθατε; το εμπεδώσατε;

Ωραία-τώρα ξεχάστε το-και φτιάξτε πραγματικά σπουδαία και αξιομνημόνευτα στρίπς.

ΜΗ-ΚΑΝΟΝΑΣ 1ος: τα τρία καρέ.
Οι συνταγές είναι καλό πράγμα-όταν φτιάχνεις κέηκ.Αλλά ακόμα και τότε, το extra flavor επιτυγχάνεται όταν η νοικοκυρά “κάνει παιχνίδι” αυτοσχεδιάζοντας.Δύο, τρία, πέντε καρέ-όσα θέλετε παίζουν-αρκεί να είναι όσα πραγματικά χρειάζεστε για το εφέ που θέλετε.Το timing στην κωμωδία είναι το πάν-σκεφτείτε “μουσικά”-και επιβάλετε το ρυθμό σας.

ΜΗ ΚΑΝΟΝΑΣ 2ος: Punchline και το setup αυτού.
Πφφφτ…στείρος ακαδημαισμός.Ξεχάστε το.
Ειδικά αν μιλάμε για καθημερινό στριπάκι, όπου το involvement με τους χαρακτήρες είναι το άλφα και το ωμέγα, η εμμονή στο “μηχανισμό” μπορεί να οδηγήσει στο πιό κρυόκωλο αποτέλεσμα που μπορεί να φαντστεί ανθρώπου νούς.Τα κάτωθι παραδείγματα ανήκουν στα πιό διάσημα και πετυχημένα στρίπς.Απολαύστε τους δασκάλους να κάνουν παιχνίδι με:

στρίπ χωρίς τελικό αστείο

στρίπ όπου το κυρίως αστείο είναι στην αρχή.

στρίπ όπου το concept είναι το αστείο

στρίπ όπου κάθε καρέ είναι ένα αστείο.

ΜΗ ΚΑΝΟΝΑΣ 3ος: Oι χαρακτήρες.
Οι χαρακτήρες είναι το πάν.Οι χαρακτήρες δημιουργούν το συναισθηματικό δέσιμο με τον αναγνώστη, και στις περιπτώσεις των καθημερινών στρίπ γίνονται έξτρα μέλη της οικογένειας, που κάθε μέρα έχεις αγωνία για το well being τους.
Oι χαρακτήρες είναι το πιό σημαντ…οκ, ξεχάστε το κι αυτό, το ανατρέπω στην επόμενη ενότητα..
Ο μόνος λόγος που αφιερώνω την παράγραφο στους χαρακτήρες, είναι για να παρουσιάσω άλλο ένα είδος “pubchline”-αυτό που βγαίνει κατ’ ευθείαν απ΄ την ψυχολογία των χαρακτήρων.

See how it works? Το αστείο δέν είναι λογοπαίγνιο-το αστείο δεν είναι setup-punchline.Το αστείο είναι “character driven”.Πως το ξεχωρίζουμε αυτό; με τα ακόλουθα κριτήρια.Eίναι αστείο επειδή το λέει ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, επειδή δε θα μπορούσε να το πεί κανένας άλλος χαρακτήρας, κι άν το πεί κάποιος άλλος δεν είναι αστείο

…κι ένα δείγμα του ότι έχεις στα χέρια σου δυνατούς χαρακτήρες: μερικές φορές δε χρειάζεσαι καν αστείο:

MH KANONAΣ τρισείμισης: Ξέχνα τους χαρακτήρες
Εδώ δυστυχώς είμαι το μόνο παράδειγμα που μου έρχεται πρόχειρο είμαι εγώ.Με μία-δύο εξαιρέσεις, τα περισσότερα στριπάκια μου ήταν concept driven.Kοινώς,δεν είχαν σταθερό σετ χαρακτήρων, κάθε στρίπ είχε διαφορετικούς πρωταγωνιστές, και το θέμα ήταν ο μόνος συνεκτικός ιστός.Στους “αταίριαστους” αυτό κράτησε γύρω στα 7 χρόνια-άρα μπορώ βάσιμα να υποστηρίζω ότι ναί, μπορεί να δουλέψει.
Το πάν είναι να μην το φοβάσαι, και να μην το ζορίζεις.’Οπως ισχύει και στο χορό, “free your mind, and your ass will follow”.

‘Ατιτλον

Tουνάϊτ Γουή Ντάην ιν Φρομ Χέλ

‘Εχω μια απορία με τις “μεταφορές”.Το λέω με αφορμή το “300″,και τη συζήτηση περί “πιστότητας στην Ιστορία”. αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό με είχε ενοχλήσει στο “From Hell”.
Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω με απλά λόγια, γιατί θα ακουστεί λίγο μπερδεμένο.
Ας βγάλουμε απ’ τη μέση το απλό: ναί, έχεις δικαίωμα, παρ’ όλο που βασίζεσαι σε ένα προυπάρχον έργο τέχνης, να κάνεις αλλαγές, να αλλάξεις focus point, να δώσεις τη δική σου ερμηνεία, κλπ κλπ.Κατανοητό, θεμιτό και αναγκαίο.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι το “third degree of separation”: Περίπτωση “From Hell” (ταινίας βασισμένης σε κόμικ): όταν διασκευάζεις ένα έργο που βασίζεται σε ένα αληθινό γεγονός…γιατί, γιατί διαλέγεις να αλλάξεις τον αδόξαστο… στο έργο; ΄Αμα θές να κρατήσεις μόνο το “περίβλημα”, γιατί δε βασίζεις τη μαλακία σου κατ’ ευθείαν στο ιστορικό γεγονός;
Εκεί φυσικά έχουμε άλλο πρόβλημα (περίπτωση “300″): Αυτό που οι υπερασπιστές περιγράφουν ώς “ταινία φαντασίας είναι, όχι μάθημα Ιστορίας”.Ωραία, ρε φίλε, τότε γιατί βασίζεσαι σε ιστορικό γεγονός; Γιατί δεν κάθεσαι να φτιάξεις μια ξεκάθαρη φανταστική ιστορία εξ’ αρχής, όπως ο “Μονομάχος”;
Πώς; Δεν έχεις αρκετή φαντασία;
Μη σε αδικούμε, πουλάκι μου, έχεις και παραέχεις.Είναι εκεί, παρούσα, όταν αλλάζεις τα φώτα στο Ιστορικό “γεγονός”…

Βάζει την Ψυχή, βάλτε το Στόμα

Την “Ψυχή στο στόμα” την είδατε; Αν όχι, είναι μια πολύ καλή ευκαιρεία σήμερα, που θα ακολουθήσει live συζήτηση με το σκηνοθέτη.Λεπτομέρειες εδώ.

"Γελοίες Γραφίες"

Υπάρχει μια σκόπιμη παρεξήγηση που εκπορεύεται από όσους αισθάνονται την ανάγκη να αντιμετωπίσουν την κριτική που ασκεί μια γελοιογραφία (στην περίπτωσή μας, ένας γελοιογράφος).
Η παρεξήγηση συνίσταται στο να παίρνουν το πρώτο συνθετικό της λέξης “γελοιογραφία” και να το νοηματοδοτήσουν κατα το συμφέρον τους, υπονοώντας ότι πρόκειται για “γελοίες γραφές”.
Υπερβάλω; Κρίνετε μόνοι σας το πιό πρόσφατο παράδειγμα, διαβάζοντας κατά σειρά εμφανίσεως τον παρακάτω “διάλογο” μεταξύ του Γ. Γιαννουλόπουλου (στην εφημερίδα δεν αναφέρεται η ιδιότητά του) και του γελοιογράφου Στάθη:

http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=28.02.2007,id=4440380

http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=01.03.2007,id=11359228

http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=14.03.2007,id=90864820

Ok; Τα διαβάσαμε; Βγάλαμε τα συμπεράσματά μας, πειστήκαμε απο οποιονδήποτε απο τους δύο συνομιλητές; (εμένα πείτε με προκατειλημμένο, αλλά ο συναδελφότερος εκ των δύο τουλάχιστο προσφέρει το ζητούμενο: τεκμηρίωση με συγκεκριμένα βιβλιογραφικά παραδείγματα).
Πάμε τώρα στο θέμα μας: Πως τιτλοφορεί ο κ. Γιαννουλόπουλος την τελευταία του “ανταπάντηση”; “Η Γελοιογραφία της Ιστορίας”.’Οπου δια της συνάφειας με το κείμενο, η Γελοιογραφία παρουσιάζεται όχι σαν αυτό που είναι, (το εργαλείο που μεγενθύνει το ήδη υπάρχον, και που απογυμνώνει δια της γελοιοποίησης της κάθε λογής εξουσ…μισό λεπτό: γιατί φτάσαμε να σας εξηγώ το αυτονόητο;), αλλά σαν κάτι που είναι ανάξιο “σοβαρής” ενασχόλησης, κατα το κοινώς λεγόμενο “καραγκιοζάκια”.
Υπερβάλω; Μακάρι! Γιατί αυτό θα σημαίνει ότι ο συγγραφέας του κειμένου κατόρθωσε το ακατόρθωτο: μέσω της τιτλοφορίας του πονήματός του, να αυτοαναιρεθεί!

Magnificent seven

Tagged again, by dimitris.Δεν καταλαβαίνω το point με τις εφτά ταινίες (υποθέτω στο προφίλ τους οι περισσότεροι βάζον άλλες τόσες) αλλά σαν νομοταγής κυβερνοπολίτης απαντάω μέχρι και στα νιγηριανά σπάμ, εδώ θα κωλώσουμε;

There’s λοιπόν my magnificent seven.Βασικό κριτήριο κατάταξης ήταν ότι όλες οι αναφερόμενες ταινίες μου έδειξαν κάτι καινούργιο, σε κάθε μία ένιωσα ότι ο δημιουργός παραμέριζε τους μηχανισμούς αφήγησης και μου μιλούσε face to face.Δύσκολο πράγμα,oπότε respect.

Για να το κάνουμε όμως και πιο ενδιαφέρον (και μια και είμαι και οπτικός τύπος, θα τις “σηματοδοτήσω” μόνο με μιά εικόνα την κάθε μια (και απο μερικές, όχι την πιο obvious, αλλα τη για μένα πιο memorable).Για να δούμε ποιός θα τις βρεί όλες!

Αaaand the next victim is my favourite tag-object, l’ esprit de l’ escalier

Διζ ιζ Σπαρτα!

Σκαλίζοντας τα κιτάπια μου βρήκα αυτό.Το είχα κάνει για το επετειακό τεύχος #300 του περιοδικού “9″.(Λίγο ζόρικη επέτειος: έπεσε πάνω στη συρρίκνωση του περιοδικού, για να καταλάβετε και το περιεχόμενο).Μετά κάποιος πούστης αμερικάνος μου έκλεψε την ιδέα, κι έκανε την ταινία που όλοι τρέξατε να δείτε απ’ ό,τι δείχνουν τα νούμερα.Oh, well…η ζωή δεν είναι δίκαιη…